PLDT: Pag Lumayo, Dapat Tumino

Heto na naman ako. Lagi na lang ganito. Sinusubukang bumalik. Pero lagi pa ring umaalis. Iniiwang nakabukas ang bahay at naghihintay ng bisitang tatambay. Walang makain kahit kamyas kaya nagkukusa na lang lumayas. At ano naman ang pwede kong isulat ngayon? Naubusan na nga ba ako ng mga kwento. Wala ng bang maisip ang kakapiranggot na karne sa loob ng bungo kong may lamat?



Ganito na lang. Dahil Agosto na ngayon, pag-usapan na lang natin ang tungkol pagmamahal pero pinaghihiwalay ng distansya. Anong koneksiyon ng Agosto? Kung usapang puso at pag-iibigan, Pebrero. Malayo ang Agosto sa Pebrero kaya malayong pag-iibigan. Oo na. Ang layo. Wala nga maisip di ga?

At dahil nga usapang malayo tayo ngayon, uumpisanan ko na. Bago pa malayo ang usapan at kung saan-saan pa mapunta. Maligaw pa. Heto na.

Ang milya ay hindi sukatan para malaman kung gaano kayo kalayo sa isa't isa. Sukatin ninyo ang pagmamahalan para malaman kung gaano kayo kalapit isa't isa. Pero paano nga ba ito susukatin? Hmm... Ruler? Metro? Medida? Kung hindi mo alam ang gagamitin, sige, huwag mo na lang sukatin. Sisihin mo pa ako kapag nabaliw ka.

Ang tunay na pagmamahal, hindi ibig sabihin na hindi na kayo pwedeng paglayuin. Ang tunay na pagmamahal, ay 'yung magkalayo man kayo, wala pa ring nagbabago sa nararamdaman ninyo. Parang ang bawat araw ay unang araw ng pagkakakilala ninyo. Laging sariwa. Kumbaga sa lumpia, 'yung hindi piniprito. 'Yung lumpiang sariwa. Mas maganda kung laging masaya at sariwa ang nararamdaman kahit malayo. Kaysa magkasama nga kayo, pero laging mainit ang ulo. At dahil nga sa init ng ulo at init ng pagtatalo, ang relasyon ninyo naman ay magiging lumpiang prito. Ang masama pa nito, baka masunog pa. Ang pait n'un!

Sabi nila, nababawasan ang pagmamahalan kung magkalayo na nauuwi sa paghahanap ng isa sa kawalan nung isa. Pero ang totoo, nawawalan lang sila ng tiwala. Kung buo ang tiwala at paniniwala mo sa kapareha, walang magbabago sa nararamdaman ninyo. Mas madadagdagan pa ang pagtingin mo sa kanya sa tuwing maaalala mo siya. Dahil ang pinakamahalaga at pinakamagandang bagay sa mundo ay hindi nakikita o nahahawakan. Ito 'yung sa puso mo'y mararamdaman.

Kaya para sa'yo: "Kahit may bukas na hindi kita kasama, may mga bagay na dapat kang maalala. Mas matapang ka kaysa sa iyong paniniwala, mas matatag ka kaysa sa iyong nakikita, mas matalino ka kaysa sa iyong inaakala. Pero sa lahat ng 'yan, ang pinakamahalaga, na kahit magkalayo pa tayong dalawa, nasaan ka man, lagi pa rin kitang kasama, ang kailangan lang, maniwala ka. Wag kang mag-alala, hindi ito tula, hindi ito katha na sa iyo'y magpapahanga." Mula sa akin.

......

Basahin ang kabuuan nito...

Hamsilog: Hamster sa Bilog

Hamsilog. Nakakagutom. Gusto ko kumain ng hamsilog. Naaalala ko dati noong nagpunta ako sa isang tapsilugan. Sinupladahan ako ng isang serbidorang babae (babae nga, kaya nga serbidora eh!) doon. Tinanong ko kasi kung hamster 'yung ham ng hamsilog nila. Tinarayan ako. Ham. Hambog. Hehehe.

Nabanggit ko na din lang ang hamster, bumili ang katrabaho ko ng hamster. Balak siguro niyang gumawa ng hamsilog. Err. Hindi pala. Aalagaan pala niya. Kung mag-aalaga tayo ng ganito, siyempre kailangan may kasamang paglilibangan 'yung alaga natin. Kadalasan sa libangan ng mga hamster 'yung pagtakbo sa bilog na bakal. 'Yung parang nakikipagkarera. Matatapos ang araw niya sa paganun-ganun lang. Kinabukasan, uulitin niya ang ganung libangan. Para lang siyang nakikipag-karera sa panahon. Kaya ngayon, ano ang hamsilog? Hamster sa bilog.

Naalala ko tuloy ang sinabi ni Robert Kiyosaki. Huwag daw nating hayaang makulong tayo sa tinatawag niyang rat race. Kadalasan sa atin kapag nagtatrabaho, inaabangan natin ang araw kung kailan tayo susweldo. Magtatrabaho tayo. Magsisikap at magiging masipag tayo sa trabaho. At kinabukasan, ganun ulit ang gagawin natin. Hindi na tayo nalalayo sa mga daga o hamster na paikut-ikot sa pagtakbo sa bilog na bakal. Mapapagod lang tayo, pero kinabukasan, ganun pa rin ang takbo ng utak natin.

Gumagabi na, akoy uuwi na
Tapos na ang saya, balik sa problema
At bukas ng umaga, uulitin ko pa ba
Ang kahibangang ito, sa tingin ko hindi na

Alam ninyo ba ang liriko na 'yan? Galing 'yan sa kantang Esem ng bandang Yano. Kung alam mo, malamang magkasing-edad tayo. Pero kung hindi mo alam, huwag mo na lang ipamukha sa akin na matanda na ako.

Paano nga ba tayo makakawala sa tinatawag na rat race? Maraming nakakaalam kung paano makatakas doon. Marami din naman ang nakakaalam pero ayaw subukan, natatakot. Maraming gustong makaalam kung paano pero hindi alam kung paano sisimulan. At maraming ayaw ng subukan kaya ayaw na ding malaman.

......

Basahin ang kabuuan nito...

Mali-quote

Bago ang lahat, gusto ko munang bumati ng Bagong Taon. Bagong buhay. Bagong pag-asa. Lumang kwento pero bagong estado. Dating bida sa kwento na ngayon ay panggulo sa bagong istorya. Kaya bago mapuno ng puro bago ang introng ito, gusto ko ding sabihin sa inyo, nagbago na ako. Maraming nagbago. At maraming pagbabagong mangyayari pa para sa bagong taon na ito.


Ang masasamang alaala, iwan sa nakaraan. At ang masasayang alaala, dalhin sa kinabukasan. Katulad ng pagpapaalam sa natapos na taon, kailangan din nating tanggapin na may mawawala sa atin. Pero kung paano natin sinalubong ang bagong taon, alam din nating may darating sa buhay natin, kapalit nung nawala. Malay natin, mas swerte.

Ang masasabi ko lang sa nangyari sa akin, nawalan ako ngayon ng utak, pero dumating pa rin ang pampaswerte ko. Paano? Sikreto. Naguguluhan ka? Mabuti naman. Kung gusto mong maintindihan, subukan mong inglesin ang sinabi ko. Kung alam mo naman, manahimik ka na lang.

Minsan, kailangan nating pumili. Minsan, kailangan natin ng tama. Para kahit minsan, sumaya tayo. Pero minsan ko lang gamitin ang salitang minsan. Oo, minsan lang. Tama na piliin natin ang bagay kung saan tayo masaya at sasaya. Pero hindi lahat ng bagay na nagpapasaya sa atin ay tama. Pwede din nating itama ang nagawang mali para sumaya. Pero hindi natin magagawang sumaya kung inaakala nating tama ang ginawa nating pagkakamali. Kahit ngayon, pwedeng tama ang sinasabi ko. At pwede din namang mali.

Totoong sa bawat pagkakamali na nagagawa natin, mayroon tayong natututunan. Mga hindi nating matututunan kung hindi tayo magkakamali. Mas mabuti na ang magkamali kaysa walang matutunan. Minsan, matututo nga tayo sa bawat kamaliang nagawa natin, pero hindi na natin maibabalik ang mga nawala, naiwan at nasira dahil sa pagkakamaling 'yun. Hindi natin kailangang matuto kung sa simula pa lang ay alam na nating mali ang kahihinatnan. Okey lang ang magkamali, pero hindi okey ang pumili ng mali. Malaking pagkakaiba 'yun. Iba ang nakagawa ng mali sa pumili ng mali. Iba din ang nagawa sa ginawa. At lalong iba ang gumawa ng tama sa ginagawang tama ang mali.

Hindi ko alam kung mali ang mga sinasabi ko, pero hindi ko ito pinili. Kaya tama! Oo, tama. Tama na ang entri na ito.

......

Basahin ang kabuuan nito...

Chicharon

Chicharon. Anong naiisip mo kapag naririnig mo ang pagkain na 'yan? Kung anuman 'yon, walang koneksyon 'yan sa ikukwento ko ngayon. Bakit ko nabanggit? Wala lang, gusto ko eh. Ako may-ari nito eh, kaya gagawin ko ang gusto ko. Hehehe. Pero sige na nga, 'yan na lang ang gawan natin ng kwento. Pero sa totoo lang, wala akong ideya kung ano ang isusulat ko ngayon. At dahil chicharon ang una kong naisip at naisulat dito, doon ko na lang paiikutin ang kwento. Sana may maisip ako.


Chicharon. Bakit nga ba 'yan ang ang naisip ko bigla? Sa mga kaibigan ko sa mundo ng plurk, 'yun ang gamit kong nikneym doon. May eksplanasyon 'yun, pero dalawang tao lng ang nakakaalam nun. Ako at siya. Kaya hindi ko na lang ikukwento. Ibang chicharon na lang muna ang tatalakayin natin dito.

Kumakain ka ba ng chicharon? Masarap di ba? At maraming klaseng chicharon. Pero ang isa sa pinakagusto ko ay ang chicharong baboy. Kahit masakit na ang ngala-ngala ko sa pagkain nun, hindi ko pa ring tinitigilan hangga't meron pa. Masarap 'yun lalo na kung malutong. Na sa bawat pagkagat mo, nakakagawa ng ingay dahil sa kalutungan nito. Natatakam ka na ba? Ako din eh. Pero matatakam ka pa rin ba kung makunat na ang chicharong hawak mo?

Pero bakit nga ba kumukunat ang chicharon? Kapag minsang nag-iinuman kami ng mga kaibigan ko, laging may panghihinayang kapag 'yung sinusubo mo ay makunat na. Sabi nila dahil sa hangin. Kumukunat daw ito dahil sa hangin. Kapag napabayaan mong nakabukas lang ang pinaglalagyan nito, madaling maapektuhan ang kalutungan nito. Kaya 'yung iba, kakabukas pa lang, kakainin na kaagad. Baka daw kumunat pa. Pero sa totoo lang, matakaw lang talaga sila mamulutan.

Paano naman natin ito ihahalintulad sa isang sitwasyon, sa buhay, sa relasyon? Sa buhay natin, mayroon tayong kanya-kanyang chicharong hawak. Sa simula, nakakatakam at sobrang lutong. Pero kung papabayaan mo lang, masasayang lang. Minsan akala mo naiingatan mo ng tama, pero mapapansin mo sa huli, nagkamali ka pala ng pinaglagyan. Dapat kinain mo na lang.

Kung chicharon ang isang oportunidad na dumating sa buhay mo pero hindi mo agad tinanggap, asahan mo ang panghihinayang na mararamdaman mo sa huli. Maiisip mo na sana pala, kinuha mo na. Akala mo kasi na ikaw ang hahabulin nung oportunidad na 'yun, nagpataas ka pa ng presyo. Sa pagkakataong 'yun, hindi chicharon ang nahanginan. Ulo mo. Nagkahangin ka sa ulo.

Kung chicharon ang pakikipagrelasyon, gawan mo ng paraan para manatili ang kalutungan nito. Dahil kapag dumating ang pagkakunat ng samahan ninyo, iba na ang pakiramdam. Malaking kabawasan. Para ka na ding kumakain ng makunat na chicharon, na nagmimistulang babolgam habang nginunguya mo.

Kung chicharon ang buhay ng isang tao, bigyan mo ng importansya. Ito ang pinakapagsisisihan mo sa huli kapag binalewala mo at hindi pinagpahalagahan. Dahil kapag ito ang pinabayaan mo, hindi lang pagkakunat ang mangyayari sa buhay ng taong 'yun. Magiging matigas pa ang katawan niya. Hindi na chicharon ang kakainin mo, kape at biskwit na.

Pero masama din ang sobrang kain ng chicharong baboy. Nakakahayblad!

Bago matapos ang entri na ito, gusto kong mag-HB sa inyo. Habol-Bati. Kahit nagdaan na ang araw na ito, gusto ko pa ring batiin ng Maligayang Kaarawan ang istar ng Pasko. Si Bro. Ang nagsindi nitong ilaw, walang iba kundi Siya. Maligayang Pasko sa ating lahat. At sa darating na Bagong Taon, may panibagong kakaharapin. May mahirap at madali, masaya at malungkot. Pero kung magiging malapit ka kay Bro, lahat ng problemang kakaharapin mo, magiging chicharon lang para sa'yo. Kakainin mo lang ang lahat ng ito.
......

Basahin ang kabuuan nito...

Bato o Damo?

Gusto kong magsulat ngayon. Oo nga, nagsusulat na nga ngayon. Heto na nga oh! Medyo napagod ako sa bago kong trabaho, pero ayos naman dahil nagiging abala at gusto ko naman ang ginagawa ko. Nakakasakit ng ulo dahil kailangan talaga paganahin ang utak. Nakakalaki ng ulo dahil sa mga papuring natatanggap at humahanga. Nakakasira ng ulo dahil sa dami ng mga gagawin. Sa madaling salita, nakakaulo. Pasensya na, hinahangin na naman ang ulo ko. Ulol! (Ako)


Pero pagkatapos ng trabaho, naku na naman. Heto na naman. Kapag walang magawa, nakakabato. Kapag walang ginagawa, binabato. Kapag ayaw ng ginagawa, ang sarap mambato. Kapag ayaw gumawa, mukhang bato! Ano ba 'to? Sana nga naging bato na lang talaga ako. (Patalastas: Nakakarelate ako sa nangyayari sa PBB House. Parang kami lang ng mga kasama ko. Isa-isang nagvovoluntary exit. Nyahaha!) Balik sa usapan. Minsan, hamburger. Este, minsan, gaya ng sinabi ko kanina, gusto kong maging bato na lang muna. Para wala muna akong maramdaman. Walang inaalala. Walang pakialam sa nangyayari. Hindi nasasaktan. Oo! Manhid. (Ako)

Pero 'yung inaakala kong mas makakabuti para sa akin, tama. Pero tama nga. Mas makakabuti para sa akin. Para sa akin lang. Isang paraan ng pagiging makasarili. Sarili ko lang ang inaalala ko. Dahil kahit gaano man ako katigas bilang isang bato, maiisip din natin, 'yung pagiging matigas na bato ang mas nakakasakit sa ibang tao. Subukan mong ibato. Mayroon din namang mga batong nabibili lang sa tabi-tabi. Gustung-gusto ng mga patapon ang buhay pero sa bandang huli, sila din ang sinasaktan ng batong 'yun. Ayoko na ng bato. Batugan! (Ako)

Kaya tama na muna ang usapang-bato. Gamit muna tayo ng alternatibo at mas mura. Ang damo. Kung gumamit kaya ako ng damo? Este kung maging isang damo na lang kaya ako? Sa bawat pag-ihip ng hangin, sumasabay sa paggalaw ang damo. Nakakaya ang anumang problema. Kung matumba man dahil sa lakas na hanging tumama sa kanya, muling tatayo ang damo pagkadaan ng malakas na hangin na iyon. Tinatapak-tapakan lang. Pero paglipas ng ilang araw, muling babangon. Parang walang nangyari. At kung sakaling maputol, muling tutubo ng panibago at mas maganda pa. Pero kung magiging ganitong damo ako, isa akong masamang damo. Hindi mawawala kung hindi bubunutin ang ugat. May mga damo ding nagpapaligaya ng tayo. Matapos ubusin at hithitin ang damong ito, iba't ibang kaligayahan ang nakukuha nila. May tawa pa ng tawa. Pero sa bandang huli din, sila ang kawawa. Damuho! (Ako)

Pero bago kayo mag-isip ng kung anu-ano dahil sa mga nabanggit ko, uunahan ko na kayo. Hindi ako adik. Tulad ng laging sinasabi ni Mommy Bojoy (Instant Mommy ko). Ikaw? Ano'ng mas gusto mo, bato o damo? Pero kahit ano pa yan, isama mo ako. Sesyon tayo.

Salamat at hanggang ngayon, mayroon pa ring mga taong gustung-gusto na magbasa ng blag ko. Pinapalakas ang loob at ineengganyo pa rin nila ako na magsulat. Kahit papaano, tumatatak sa isip nila 'yung mga nilalaman ng bawat entri ko. Hindi ko na talaga kayo papangalanan. Dami nagrereklamo eh (annoyed). Hanggang sa muli. Alak pa!
......

Basahin ang kabuuan nito...

I Love Ann? Ay Laban!

Gusto ko muna magpasalamat kay charlly. Dami niyang sinabing maganda tungkol sa blag na ito. At dahil diyan, may nagteks, este ginanahan ulit akong magblag. Kaya heto, tumitipa na naman ng kibord at itutuloy ang laban. Laban!


Pakikipaglaban. Lahat ng tao dito sa mundo ay may kanya-kanyang labang kinakaharap. May madali at mahirap. Depende sa kakayahan at kagalingan. Pero dahil nga isa itong laban, naririyan ang pagkapanalo at pagkabigo. May nagpapatuloy at may sumusuko. Parang dito lang sa Showtime, habang pinapanood ko ngayon, ang daming magagaling na lumalaban.

At ikaw. Sigurado akong may laban ka ding pinagdadaanan ngayon. Tulad mo, tulad niya, tulad nila at tulad ko. At naiiyak na ako ngayon dahil sa Showtime na ito. (Tapusin ko muna bago ko ituloy ang pagsusulat, weekly finals eh. Hahaha) Geym na ulit. Usapang laban. Lahat tayo ay binigyan ng sariling laban. Ang tanong na lang doon, kaya ba natin ang laban na ibinigay sa atin?

Paano mo ipaglalaban ang isang bagay o tao kung iba naman ang ipinaglalaban niya? Ibang laban ang kinakaharap niya. Paano ka hahabol kung hindi naman siya humihinto? Patuloy pa rin sa paglayo. Paano mo siya susundan kung ibang daan naman ang tinatahak? Nakakaligaw. Paano mo siya hahawakan ng mabuti at mahigpit kung siya na mismo ang bumibitaw? Ayaw kumapit. At paano ka maghihintay kung hindi mo naman alam kung babalik siya? Walang kasiguraduhan. Paano ka lalaban?

Minsan na bang dumating sa buhay mo na naramdaman mo na ang pagsuko? Gusto mo ng tumigil. Gustong bitawan at iwanan ang lahat ng pinanghahawakan. Gustong ilagan ang mga isinasampal na katotohanan. Gustong magising sa bangungot. Minsan iniisip mong para lang kompyuter sistem ang lahat. Dadaan sa BSOD ang sistem mo. Subukan mong patayin ito pero sa muling pagbuhay nito ay babalik at babalik pa rin ang eror. (Sabi ni Itlog) Hindi mo magawang irepormat dahil madaming mahahalagang nakaseyb sa hardrayb mo.

Pero bawat laban at hamon ng buhay, kailangan mo talagang magpatuloy at lumaban. Kung maaga kang susuko, malinaw at maliwanag ang iyong pagkatalo, na pwedeng mauwi sa pagsisisi. Kung itutuloy mo ang nasimulang laban, matalo ka man sa huli, alam mo sa sarili mong ipinaglaban mo. Walang dapat pagsisihan. Sa ngayon, gusto kong lumaban. Pero sa ibang pamamaraan.

Anong gagawin ko ngayon? I Love Ann? Oh? Ay Laban!!!
......

Basahin ang kabuuan nito...

Kasinungalingan o Katotohanan?

Matapat. Sa mundong ito, mayroon ba talagang taong masasabi mong matapat? Mahirap paniwalaan. Mahirap paniwalaang may isang taong nagsasabi ng tapat kung alam mo sa sarili mo na magsisinungaling ka kung ikaw ang nasa kalagayan niya. At kung magsasabi ka rin lang naman ng totoo, hindi mo na kailangang tandaan o isipin pa ang mga nangyari at nagawa na.


Kung sinasabi mong nagsasabi ka ng totoo, isa na agad 'yun na kasinungalingan. At sa bawat kalahating totoo ng sinasabi mo, isang buong kasinungalingan na ang katumbas nun. Pero bakit nga ba nating nagagawang magsinungaling? Sa tingin ninyo ba, may magandang naidudulot ang hindi pagsasabi ng totoo?

Minsan, nagsasabi tayo ng kasinungalingan para makaakyat tayo. Para makatuntong tayo sa taas at may marating. Pero kapag nandun ka na sa tuktok, mahihirapan ka ng makababa at bumalik. At kung susubukan mo talagang bumaba, kailangan mong talikuran kung ano ang nakamit mo sa taas at kailangan mong bumalik sa simula. Maaring masayang ang oras mo. Maaari kang mapagod. Pero may naitama ka kahit papaano. At nagpakatotoo.

Pero hindi din lahat ng pagsasabi ng totoo at tapat, may magandang resulta. Sa pagiging totoo mo, may maaapektuhan. May mababago. Makakasama. Kaya siguro may tinatawag na white lies. Mas pinipili mong magsinungaling na lang, kaysa gumulo ang mga pangyayari. Pero hindi habambuhay ay panghahawakan mo at iingatan ang white lies na 'yun. Darating pa rin ang araw, lalabas ang totoo.

Mayroon din namang mas pinipili ang magsinungaling para lang maligtas ang sarili sa alanganin. Playing safe kumbaga. Ipipilit nilang totoo ang sinasabi nila, pero sa paraan ng pagsasabi nila, malalaman mo pa rin kung mali ang sinasabi nila. Sa simpleng salita, malalaman mo kung nagsasabi siya ng totoo.

Sa ngayon, gusto kong magsabi ng totoo. At gusto ko din magsinungaling. Hindi ko alam kung ano ang tama kaya mas pipiliin ko na lang manahimik. Hindi ako sasagot sa isang tanong kung sa dalawang pagpipilian ko, parehong may maaapektuhan. Playing safe din? Oo. Parang ganun na nga. Pero hindi sarili ko ang iniligtas ko dito. SILA. Sila nga.

Kaya kong magsinungaling. Kaya ko ding magsabi ng totoo. Pero ayoko. Dahil hindi ko na din alam kung ano ang totoo at hindi.

At ngayon. Kung hindi ako magsasabi ng totoo. Kung hindi ako magsasabi ng kasinungalingan. Ano ang iisipin mo sa isinulat kong ito? Isang kasinungalingan o isang katotohanan? Maniniwala ka ba o hindi? O mananatili na ding tahimik na tulad ko?

Tahimik ba ako kung madami akong sinasabi sa'yo ngayon? Isa na namang kasinungalingan ang nagawa ko. Pero isa ding katotohanan dahil hindi naman talaga ako nagsasalita ngayon. Kung naguguluhan ka na, pareho lang tayo. At malamang, mas magulo ang utak ko kaysa sa'yo.
......

Basahin ang kabuuan nito...

Nobela Daw

Bago ang lahat, damit, relo, selpon, sapatos at kung anu-ano pa, umpisahan muna natin ang entri na ito sa isang jowk. Ewan ko kung jowk ba itong matatawag o simpleng tanong na may malalim na sagot. Hehehe. Dami ko pang daldal eh pwede namang umpisahan na. Game! 1. 2. 3.


Tinanong ko ito sa ilang mga kaibigan ko, halos pare-pareho lang sila ng sagot. Kung ang motor, lalagyan mo ng saydkar, ano na ang tawag sa kanya? Maliwanag na traysikel ang sagot nila diyan. Tama ba o mali? Tama! Kaya nga sinabi ko ng maliwanag eh, anu ga naman are!. Hehehe. Eh paano kung alisin ko ulit ung saydkar? Ano na ngayon ang tawag? May sumagot na motor ulit. Baysikel. Motorsiklo. At single. Oo. Single. 'Yun ang tamang sagot. So? Anong jowk diyan? Kaya nga hindi ko alam kung matatawag na jowk eh, dadalae ka na naman eh! Pero hindi yan diyan nagtatapos.

Ang traysikel, pinagsamang motor at saydkar. Pwede tayong maging motor at saydkar naman ang kapareha natin. Vice-ganda este vice-versa. Kapag nawala ang saydkar sa motor na 'yun na minsang tinawag silang isang traysikel, magiging Single ang tawag sa kanya. Pwedeng maiwan ng motor ang naging kapareha niyang saydkar. Habang papalayo ng papalayo ang nakikita ng saydkar sa motor na minsang nakasama niya. Hindi siya pwedeng sumonod.

Ginagamit ang traysikel bilang transportasyon. Kaya ginagamit din ito para pagkakitaan. Kapag naghiwalay ang motor at saydkar, patay ang negosyo. Maaaring magkaroon sila ng ibang paraan para magamit ang bawat isa sa kanila, pero hindi kasing-husay at tatag kung magkasama sila. Pareho silang nababawasan ng silbi. Sa madaling salita. Kailangan nila ang isa't isa.

Ikaw? Alin ka sa dalawa? Pero alin man diyan, kakailangan mo ng kapareha.

'Yun ang intro? Masyado bang mahaba para sa isang intro? Huwag kang mag-alala, iiklian lang namin ang pinakanilalaman nito. Umpisahan na.

Sasabihin ninyong huli na ang ikukwento ko dito kapag nalaman ninyong tungkol sa bagyong nanalanta sa Pilipinas ang ikukwento ko. Pero may kakaiba sa kwentong ito. Hindi siya 'yung aktuwal na nangyari nung kasagsagan ng bagyo pero malaki ang pagkakatulad.

Noong wala pang bagyong dumadating, ang makikita mo sa paligid. Malinis. Matiwasay. Walang problema. Higit sa lahat, masaya. Dumating ang isang bagyo. Malakas na bagyo. Ondoy. Biglang pumasok sa noon ay matiwasay na lugar. Sa isang iglap lang, winasak ng bagyong ito ang lahat ng magagandang nakita mo. Napalitan ng baha at putik. Naubos ang kagamitan. Nasugatan. Maraming nasira. At may nawala. Pero may mga nanatiling matibay. Nakatayo. At nakipaglaban. Sa pagkakataong 'yun. Natalo ang bagyong Ondoy. At tuluyang umalis.

Dahil sa pananalantang 'yun ng bagyo, malaking pinsala ang naidulot. Pero pinilit nilang bumangon sa pagkakalugmok. Inayos ang dapat ayusin. Binuo ang dapat buuin. Ibalik ang dapat ibalik. Malapit na. Maaayos na din ang lahat. Ilang piraso na lang. At mabubuo na din.

Nang biglang isang na namang dagok ang dumating. Panibagong bagyo. Santi. Malapit ng mabuo ang nasira ng naunang bagyo pero hindi pa kasing-tatag noong unang wala pang bagyong dumarating. Tapos ito na naman ang isa. Tuluyang nabuwal ang binubuo nila. Panibagong pagkawasak. Parang wala ng gustong itira. Nilamon. Nagpupumiglas at gusto pa ring lumaban ng sinalanta. Pero sa pagpiglas na ginagawa, mas lalo lang silang nadadala ng baha. Sa pag-anod sa kanila, may nawala. Nabitawan ng hindi sinasadya. Pinilit habulin. Pinilit hanapin. Pero dahil sa malalang sitwasyon, nawala sa paningin.

Lumipas ang bagyo. Dumating ang liwanag. Pero para sa taong natira. Para sa taong natira pero walang natira sa kanya. Walang liwanag ang makikita sa mga mata niya. Nanghina. Nanlumo. Gustong mapalugmok. Hindi makapaniwalang hindi na niya hawak ang pinakaiingatan niya. Nakaluhod. Tumingin sa langit. Gustong manisi. Ibunton ang galit kahit kanino. Pero nang makapag-isip-isip. Bigla siyang tumayo. Nanumbalik ang lakas na muntik nang mawala. Kailangan niyang makuha kung ano ang nabitawan niya. Hahanapin niya ito kahit saan. Gagawin niya ang kahit ano para lang mahawakan niya ulit ito.

Hindi siya nagkamali. Muli niyang nakita ang inakala niyang wala na. Makukuha na niya. Isa na lang ang hinihintay. Iabot ang kamay nung gusto nyang kapitan. Sa oras na iabot nito ang kamay niya, maiaangat nila ang pareho sa pagkabagsak. Mula sa trahedya.

Alam kong medyo magulo ang kwentong ito. Pero hayaan ninyo na lang na magulo. Kesa lalo pang gumulo. :)
......

Basahin ang kabuuan nito...

Reposts... Balik-Tanaw!

Gusto ko lang sariwain ang nakalipas. Naaalala ko, isang taon ang nakalipas, ganitong araw din ako nagsulat ng about sa Halloween: Tips or Tricks. Nagbigay ako ng ilang mga TIPS para makaiwas sa TRIPS ng mga nasa paligid natin. Medyo huli na pero pwede pang ihabol.

Mababasa ninyo dito ang tinutukoy ko.

HALLOWEEN: TIPS OR TRIPS

But wait! There's more. Meron pang isang repost ang isasama ko dito. Naisulat din ito makalipas ng isang taon. Sa blag entri na ito, masasabing nabubuo na ang kung anuman ang nasa akin ngayon. Pero hindi sa blag ko nanggaling ang irerepost ko ngayon. Mula sa leading lady ko.

IMPACHO... WAITED.

Bigla ko kasing naalala kung ano ang mga nangyayari nung panahong 'yun. Masarap balikan. Hindi kayang ikwento ng madalian. Kaya balikan na lang.

. ......

Basahin ang kabuuan nito...

Mas Malakas pa sa Bagyong Ondoy

Bagyo. Bagyong Ondoy. Nakaalis na ba itong bagyong ito? Laking perhuwisyo ang ginawa at iniwan niya sa bansa natin. Daming kababayang nagdurusa hanggang ngayon. Hindi ako makapanood ng telebisyon o makapagbasa ng mga balita tungkol sa mga nasalanta ng bagyong ito. Hindi ko kasi makayanang tingnan kung ano ang nangyayari at nangyari na.


Minsan, gusto nating makatulong sa kanila. Pero kahit gusto natin, minsan din, hindi natin magawa. Wala tayong magawa. Hindi din natin alam kung papaano. Maliban na lang sa pagdadasal natin para sa kanila. Pero hindi lahat sa atin, ganun ang ginagawa. Hindi ko maintindihan kung bakit may mga taong may utak na kasing liit ng utak ng lamok. (Pasintabi sa mga lamok, baka kahit sila hindi papayag na ikumpara sa mga taong tinutukoy ko.)

Sa pagbuhos ng malakas na ulan dala ng bagyong Ondoy, umulan din ng mga taong hindi na nga nakakatulong, magsasalita pa para lalong ilubog ang mga taong nalunod. Habang lumulubog sa baha ang mga bahay, kagamitan at maging ang mga kapwa nating Pinoy, mas nakakalunod ang paglalapastangan ng mga taong (tao nga ba talaga sila?) ito hindi lang sa mga nasalanta. Kundi pati na din sa lahat ng mga Pilipino. Kung 'yung ibang tao nga diyan na wala namang dugong Pinoy, gumagawa ng paraan para makatulong. Tapos may mga ganitong taong hindi na nga nakakatulong, nakakaperhuwisyo pa. Ang masama, kapwa Pilipino pa.

Kahit naman siguro hindi ko na banggitin kung sinu-sino ang mga taong ito, malamang kilala ninyo na. Nakarating na sa inyo ang ganitong balita. Kung sinasabi nilang makasalanan tayo kaya nararapat sa atin ang makaranas ng ganito, ngayon, sila ang binabagyo ng batikos dahil sa kakitidan ng utak nila.

Kung 'yung mga masasamang balitang lumabas sa telebisyon at naririnig sa radyo. Kung kasama sa masamang balitang 'yun ang pamilya nila (huwag naman sana...), magagawa pa kaya nilang magsalita tulad ng nabanggit na nila? Maraming ganitong klaseng tao. Marami na tayong naririnig, napapanood at nakakasalamuha. At ngayon lang ako magsusulat ng ganito para lang sa kanila. Sikat na sila eh.

Kung ang layunin talaga nila kaya sila nakakapagsalita ng ganoon laban sa ating kapwa nila Pilipino, ay para sumikat, nababagay lang silang batiin ng malutong na "CONGRATULATIONS! Palakpakan!" Nagawa ninyong sumikat sa maikling panahon lang. Pero sa pagsikat ng inyong mga pangalan, kasabay noon ang paglubog ng inyong katauhan. Isama na ang kaluluwa.

Maaaring nakakahabag ang mga pagkalunod sa baha ng ilan sa ating kababayan na nauuwi pa sa pagkawala ng buhay. Pero ang mas higit na nakakaawa ang mga taong may makitid na utak tulad nila. Mas malalim pa ang kalulubugan nila kaysa sa bahang sinasabi nilang nararapat sa atin. Dahil 'yun naman ang nararapat sa kanila.
......

Basahin ang kabuuan nito...

Kagebunshin no Jutsu?

Maraming nagkalat na mga mukhang aswang at maligno sa panahong ito. Pero sa panahong ito ba, may naniniwala pa sa mga multo, aswang, maligno, engkanto at mga taong naeengkanto? Nakaranas ka na ba ng mga hindi makakalimutang pangyayari na may kinalaman sa mga nabanggit ko? O baka naman isa ka sa mga nabanggit ko?



Ika-16 ng Agosto. Ang araw kung kailan nawala ang aming ina. Ika-16 ng Agosto. Ika-apat na taon upang gunitain ang araw na 'yon. Pumunta kami sa lugar kung saan siya ipinanganak. Matagal na panahon na din ang nakalipas nang huli akong nakapunta sa lugar na 'yon. Tapos, may kakaiba pa akong masasaksihan. Pero walang kuneksyon 'yun sa ikukwento ko ngayon.

Mag-isa akong pumunta sa lugar na iyon dahil nauna na ang buong pamilya ko. Tanghali na kasi masyado ako kung magising. At alam naman nila 'yun. May konting salu-salo lang ang ginanap at nagsiuwian na din naman kinahapunan. Magkakasama ulit ang buong pamilya ko papauwi, pero mas pinili ko na naman ang mag-isa. At sa kadahilanan na din na hindi naman kami magkakasya sa sasakyan. Naghintay lang ako ng labinlimang minuto pagkaalis nila at ako naman ay nag-abang na ng pwede kong masakyan.

Wala pang limang minuto nang makarating ako sa tabi ng kalye upang maghintay ng daraang dyip. Wala pang limang minuto nang may dumaang isang lalaki, nasa edad 20-25 ang edad ayon sa tantiya ko. Naka-motorsiklo. Tumingin sa akin habang nagmamaneho. Tinitigan ko din. May peklat o balat sa mukha. Hindi ako sigurado. Lumampas siya sa kinatatayuan ko. Parang walang nangyari.

Wala pang limang minuto, wala pang ibang dumaraang sasakyan. Wala pang limang minuto, dumaan na naman ang naka-motorsiklong lalaki. Sa pangalawang pagkakataon na iyon, muli siyang tumitig sa akin. Pero titig na may halong pagkagulat/pagkamangha/pagtataka. Ganun din ang naramdaman ko. Dahil ang ikalawang pangyayari na iyon, ay katulad lang ng naunang pangyayari. Nanggaling siya sa iisang direksiyon. Papunta sa iisang direksiyon.

Kahit hindi ako madalas sa lugar na iyon, alam ko naman na imposibleng makabalik siya sa pinanggalingan niya kung hindi siya babalik sa mismong dinaanan niya. At kung meron man, imposibleng makabalik siya sa ganoong kabilis na oras kahit pa sabihing nakamotor siya.

May halong pagkagulat pa rin ang lalaking nakamotor kahit nalampasan na niya ako. Nililingon pa rin niya ako at ako naman ay nakatingin din sa kanya. Inakala kong hihinto siya para kausapin ako. Gusto ko din naman siyang kausapin at tanungin kung naliligaw ba siya o napapaglaruan ng kung ano. Una kong naisip 'yung laging sinasabi ng matatanda, na kapag naligaw ka daw ng ganun, 'yung parang hindi ka makaalis sa iisang lugar, baligtarin lang daw ang damit. Pero hindi ko nasabi 'yun sa kanya, dahil siguro, dala ng takot sa nasaksihan, mas lalo niyang binilisan ang pagpapatakbo ng kanyang minamaneho.

Wala pang isang oras ang biyahe mula doon papunta sa uuwian ko. Habang nasa biyahe, hindi pa rin mawala sa isip ko kung ano 'yung nakita kong iyon. Naisip ko 'yung tinatawag na "doppelganger." Ang pagkakaalam ko sa "doppelganger" ay makikita mo ang isang tao sa magkahiwalay na sitwasyon pero sa parehong oras at araw.

Pagkauwing pagkauwi ko, naghanap ako sa internet kung ano nga ba ang "doppel" na iyon. Sa mga nabasa ko, parang hindi naman ganun 'yung nasaksihan ko. Ang "doppelganger" daw ay "evil twin." Pero kung matatandaan ko ang reaksiyon nung lalaki, gulat na gulat talaga siya dahil pakiramdam niya, kakadaan lang niya sa lugar na iyon. At siguro, medyo nadagdagan pa ang takot niya, kasi iba 'yung tingin ko. Medyo "evil". Nyahahaha. At naka purong itim ang suot ko noon.

Naisip ko na lang, na posibleng pinaglaruan siya ng mga engkanto o maligno. 'Yun ay kung meron pang mga ganung klaseng nilalang at gawain ngayon sa mga panahong ito. At kahit sa mga nakalipas na panahon. Marami pa rin ang hindi kumbinsido kung meron ngang ganoon.

Kung iisipin kong maligno o engkanto ang may gawa noon, mas gugustuhin ko pang isiping isa siyang "NINJA." Gumamit lang siguro siya ng "Kagebunshin no jutsu." ......

Basahin ang kabuuan nito...

Kwentong Dyip

Sa bawat sinasakyan nating dyip tuwing biyahe, may kanya-kanya at iba't ibang kwento ang makikita at masasaksihan mo sa loob ng sasakyang 'yun. Pero bago natin lakbayin ang ikukwento ko, may gusto lang akong aminin sa lahat. Tuwing sumasakay ako ng dyip papunta sa dapat kong puntahan, dalawang pwesto lang ang gusto kong upuan. Sa tabi ng drayber o kaya sa puwesto sa likod niya. Mas madali kasi ang pumara. Hindi ko na kailangan pang sumigaw lalo na kung bingi ang drayber. Ayoko din kumatok sa bubungan ng sasakyan dahil hindi naman 'yun pinto. Ayoko namang sitsitan ang drayber o sipulan dahil hindi naman siya aso. Pero karamihan ay mukhang aso. At ayoko ngang sumigaw baka pagalitan pa ako at sabihing hindi siya bingi.

Ngayon, magbiyahe na tayo. Mayroon akong dalawang kwentong dyip na nasaksihan ko lang kahapon at noong isang araw. Dalawang kwento sa magkahiwalay na pagkakataon sa magkaibang araw. Pero iisa ang ruta. Ang unang eksena. Galing ako sa isang inuman kasama ang ilang katrabaho. Pagsakay ko, pumuwesto ako sa paborito kong pwesto. Sa likod ng drayber. Pinipilit kong huwag akong mapansin ng mga kapwa pasahero na nakainom ako at amoy-alak.

Mabuti na lang at hindi nila napapansin 'yon, dahil sa isang lasing. Lasing talaga. Napansin kong walang katapat na pasahero ang lasing na 'yun. At malaki ang pagitang espasyo sa katabi ng lasing na 'yun. Umuulan na nga sa labas ng sasakyan, nagpapaulan naman 'yung lasing sa loob. Laway! Parang may kaaway na salita ng salita. Noong pinipilit kong intindihin ang sinasabi, abah! inglisispiking. Mahirap talaga intindihin ang sinasabi nya ng buo dahil lasing kung magsalita, parang medyo nagiging islang. Pagalit pa. Pero may ilang salita akong naunawaan at parang alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin doon. May madalas siyang mabanggit na "government, economics" at parang galit na galit siya na nakikipagdebate. Galit siya sa nangyayari sa ating bansa at sa gobyerno.

Ilang sandali pa, tinawag niya ang drayber. "Hanggang Caltex lang ako ha?" Wala pang sampung [10] segundo, nagsalita na naman ang lalaking lasing. "Caltex lang! Ayan, lumampas na! Para! Ay naku!" Inihinto naman ng drayber ang sasakyan para makababa ang lasing. Noong pagkababang-pagkababa niya, nagkatinginan kami ng kapwa pasahero. Pakiramdaman. Nang biglang magsalita ang drayber. "Caltex-caltex, eh sa kabila pa ang Caltex eh. Dadaanan pa lang." Napansin ko 'yung ilang pasahero na pilit tinatago ang pagtawa. Napapangiti. Napapailing. Ako naman, pinipigil ang tawa at sinabi ko sa drayber, "Lampas na daw po eh?"

Kahapon, galing ako sa parehong lugar. Pero hindi na ako nakainom. Sumakay ako ng dyip. Ilang minuto lang, may pumarang lalaki. Sa kilos niya, lingon ng lingon sa bawat dinadaanan, mapapansin mong hindi taga-rito sa lugar namin. Tinanong niya ang drayber. "Dadaan po ba ito ng Guadalupe? 'Yung may PCSO?" Sampung [10] segundo bago sumagot ang drayber. Akala ko isnabero lang talaga, pero sinagot niya. Sinagot niya ng pagsenyas ng ulo ng oo. Tumango lang siya. Nagtanong ulit ang lalaki. "Malayo po ba 'yun?" at sinagot ng drayber ng patanong din matapos ang ilang segundo, "Saan ga 'yun?"

Hindi talaga taga-rito ang lalaking 'yun. Nagsabi siya ng, "Guadalupe po, dito daw 'yun sa Lipa." Parang alam na ng drayber ang tinutukoy ng lalaki, kaya ng malapit na kami sa Barangay Guadalupe, sinabi niya sa lalaki. Sa may kanto, pwede siya maglakad o magtraysikel para makapunta doon. At ibinaba na ang lalaki sa may kantong iyon sabay-abot sa kanya ng bayad.

Wala pang limang minuto, 'yung isang lalaking nasa unahan, napangiti at napatingin sa labas. Tumingin din sa drayber at pumara. Tiningnan ko din ang labas at parang alam ko na kung bakit napangiti ang lalaking 'yun. Nakita ko ang opisina ng PCSO, sa isang commercial building. Sa Guadalupe Plaza. Napangiti na din ako at napailing. Gusto ko sanang sabihin sa drayber na parang mali ang pinagbabaan nung isang lalaking nagtatanong. Pero hindi ko nasabi dahil napansin kong napatingin din doon 'yung drayber. Ayos. Iniisip ko kung saan na papunta 'yung bumaba sa Brgy. Guadalupe.

Wala akong masyadong karanasan sa loob ng dyip dahil bihira lang naman ako magbiyahe. Kung sasakay man ako, malapit lang ang destinasyon. Marami pang kwentong dyip ang hindi ko nasasaksihan. At gusto ko maranasan. Naisip ko na lang, may pagkakataon ding maswerte talaga ang drayber ng pampasaherong dyip. Madami siyang maiipong kwento sa loob ng kanyang sasakyan.

(^_^): Para!
Driver: Ano?
(^_^): Kako, ang sarap ng canton toppings mo. Ay bingi.
Driver: Ano'ng sinasabi mo d'yan?
(^_^): Sabi ko, PT!
Driver: Ano'ng PT?
(^_^): Para! Tanga!
......

Basahin ang kabuuan nito...

Ang Pagbabalik ng Batanggero

Blag pa ba ito? Aktib pa ba ito? Bakit walang bagong nakasulat? Kanino ba ang blag na ito? Akin yata... kaya pala walang bagong nakasulat. Ano kaya ang magandang maisulat ngayong araw na ito? Hmm... dahil katatapos lang ng Araw ng mga Ina (matagal na palang tapos), tungkol ulit sa mga babae ang ikukwento ko. May ilan sa kanila ang ina na, pero ibang tema naman ngayon.

[Pansamantalang inihihinto ang pagsusulat... nagugutom ako...]

Wala akong maisulat na matino. Hindi ko alam kung anong naging problema. Bigla na lang akong naubusan ng pwedeng ilaman dito. Bisi ba ako? Oo. Saan? Sa trabaho? Bisi ako habang nasa trabaho, pero hindi ako bisi dahil sa trabaho ko. Sa madaling salita, iba ang pinagkakaabalahan ko kahit pa nasabing nasa oras ako ng trabaho. Naisipan ko na lang gawin ang mga dati kong ginagawa bago ako magsulat. Baka sakaling bumalik ang pakiramdam ng tulad dati. Nagpunta ULIT ako ng BigMac. Madalas akong bumili ng makakain doon bago magsulat ng tuluyan dito. Hindi ko alam kung anong meron doon at ginaganahan ako. Bumili ako ng hotdog sandwich, cheeseburger at isang C2. Pwede na 'yun. At dapat talaga pwede na 'yun dahil wantwenti [120] pesos lang ang dala kong pera. Kinain ko habang naglalakad 'yung pinamili ko. At pagdating ko sa bahay, tama nga ako. Bumalik 'yung pakiramdam!

May naramdaman ako. Katulad ng madalas kong maramdaman. Alam ninyo 'yung pakiramdam na parang naeeksayt ka? 'Yung may gusto kang palabasin. Pero minsan, pinipigilan natin. Pinipilit muna nating huwag ilabas, habang may tao pa sa banyo. Tama! Natatae ako.

[Hindi ko na idedetalye ang ginawa ko sa banyo... proceed to next kwento...]

Dahil nga doon, parang nagkaroon na naman ako ng ganang magsulat. Hinanap ko lang siguro 'yung nakasanayan kong gawin bago ako magsulat. At heto na nga at nagsusulat na. At nabanggit ko nga kanina, tungkol sa mga babae ang ikukwento ko. Mga babaeng mas matanda sa akin. May sobrang tanda sa akin at mayroon din namang ilang buwan lang. Sa mga taong nakakakilala sa akin, mapapansin nilang mas malapit ako sa mga babaeng mas may edad. Mas madali ko silang nakakapalagayang-loob. Malapit talaga ako sa mga tao, kahit kanino. Pero mas iba ang pakiramdam ko sa mga babaeng mas matanda sa akin. Siguro dahil mas eksperiyensado na sila..... sa buhay, hindi sa eksperiyensang iniisip mo.

Lahat ng babaeng malalapit sa akin ['yung matatanda kesa sa akin], tinatawag kong ate. Siguro dahil 'yun ang hinahanap ko. Gusto ko ng ATE. Iba kasi kapag may ate ka na pwede mong kausapin kapag may problema. Sabihan ng masayang nangyari sa buhay mo. May kukulitin. Iba kasi kapag sa mas nakakatandang kapatid na lalaki kesa sa babae. May pwede kang sabihin sa lalaki na hindi pwedeng sabihin sa babae at ganun din naman sa isa.

Si Ma'am Yeng. Hindi ko siya tinatawag na ate. Ma'am talaga. Baka kasi hindi ako paswelduhin kapag hindi ko tinawag na ma'am. Ilang taon na siya? 38 na daw siya [soon]. Siya ang babaeng aliw na aliw maging elflady. Elflady na naglalakbay mag-isa sa gitna ng kawalan. Sa madaling salita, EMO! [At dahil dito, may batok ako sa kanya dahil hindi siya umaamin na emo siya, senti lang daw] Madalas kaming magkausap ng mga parang walang kwentang bagay pero meron. Meron talaga pero hindi ko alam kung ano 'yun. Siya na din ang nagsabi, may mga bagay kaming pinag-uusapan na kami lang ang nagkakaintindihan.

Si Ate Jaja. Ang bait nitong babaeng ito, tuwang-tuwa ako sa kanya. Sa tingin ko, ganun din siya sa akin [sana lang]. Madami din akong nakwento sa kanya at karamihan doon ay 'yung tungkol sa amin ni leading lady ko. Pinapadalhan niya ako ng mga kanta na nababagay daw sa amin. Hindi ko pa siya nakikita sa personal. Hindi kasi siya nakapunta noong oras na makikita ko na siya. Kung hindi ako nagkakamali, 26 na siya. At kung nag birthday na siya ng hindi ko nalalaman, malamang 27 na siya. Galing ko sa Math noh?

Si Ate Eiyelle. Ang huling usapan namin ay sa pagitan lang ng teks. Wala na akong balita sa kanya. Pero siya 'yung babae na madalas magbigay ng mga payo sa akin kung anong mga bagay ang pwede kong gawin na magiging maganda ang resulta. Minsan tinanong niya ako kung saan daw niya nakuha ang nikneym niya. A. L. ang sinagot ko. Nagulat siya at namangha. Kung paano ko daw nalaman 'yun? Hindi ga obyus? Hahaha. Eiyelle = A. L. Edad? Hindi ako sigurado, siguro 28. Pasensya na Ate Eiyelle.

Si Ate Josh. Oo. Ate Josh, hindi Kuya Josh. Babae siya, napapagkamalan lang lalaki dahil sa pangalan. 100% babae siya.... at 900% bakla. Madalas kaming magkulitan, sa pamamagitan ng internet. Sabi niya, ako daw ang namber wan fan niya. Hmm, pwede na din. Meron silang sikreto. Tungkol sa lablayp nila ng kanyang nag-iisang Dong. Hindi ako magbibigay ng palatandaan para mahulaan kung sino 'yung Dong niya. Dahil alam ko, ang sikretong 'yun... ay alam ng lahat. Hahaha. Isang taon lang o ilang buwan lang ang pagitan ng edad naming dalawa, at swerte ko at pumayag siyang patawag na ate. Kahit sapilitan.

Si Ate Karen. Matagal na akong tumatambay sa kompyuter syap nila. Estudyante pa lang ako noon, tambay na ako doon. Madalas kaming magkwentuhan ni Ate Karen. Lagi siyang nakikibalita sa akin at tuwang-tuwa kapag may magandang nangyari sa akin. Lumipas ang limang [5] taon na ganun kami sa isa't isa bago naming natuklasan na magkamag-anak pala kami. Hindi ko siya first cousin, hindi din siguro second cousin. At kung hindi third cousin o fourth cousin, wala kaming pakialam, magpinsan pa rin kami. Kahit hindi sa dugo. Hehehe. Wala kasi akong hilig sa halaman kaya hindi ko alam ang family tree namin.

Marami pa sila, pero hindi ko tinatawag na ate. Baka kagalitan ako. Dahil mas matanda siguro ako sa kanila sa edad, pero mas bata naman ang aking pag-iisip. Ilan pa sa kanila ay sina Ate Mahalia, nasaan na siya?. Si Maryjochrista, kung hindi ninyo siya kilala, hindi ko na sasabihin, baka ipa-salvage ako dahil kinalat ko ang maganda niyang pangalan. Si Dhianz, na sa bawat sinasabi niyang pagkahaba-haba eh tiyak namang may matututunan ka. Si Jojitah, na bisi? Si Ate Kengkay. Pasensya na kung hindi ako nakakadalaw sa mga blag-tahanan ninyo. Arnie o Twistedmind, iyon na, magulo ang utak gaya ng nasa nikneym niya. Hindi ko pa masyado kilala pero alam kong mabait siya, dahil bibigyan niya ako ng headset. Hahaha, jowk lang.

Hindi ko na nilagyan ng mga nararapat na kawing [link] sa kani-kanyang mga blag ang bawat pangalan. Tama na ang ganitong publisidad ninyo. At ang masasabi ko lang... Ang swerte ko.

Siyanga pala, 'yung larawan sa itaas ay simbolo ng ATE. At sila ang mga Ate ko... matatanda na mga iyan!
......

Basahin ang kabuuan nito...

Patintero ng Buhay

Ilang taon ka na ba? Dumaan ka naman siguro sa pagkabata noh? Ano'ng kadalasan ang nilalaro ninyo noong bata pa kayo? Taguan? Habulan? Tumbang-preso o lata? Luksong-tinik o baka? Chinese garter? Bahay-bahayan? Buhay-buhayan? (Meron ba nun?)... Patintero? Patintero.


Patintero. Kadalasang nilalaro sa isang malawak na espasyo. Kadalasan sa kalye. Kadalasan sa basketbol kort. Kadalasang tatlo hanggang limang manlalaro sa kada koponan. Kadalasang dalawa hanggang apat na guhit na parisukat. Kadalasan... kadalasan sa sinasabi ko ngayon, ay kadalasan. Napapadalas na.

Pero alam ninyo ba, na kadalasan..., este ang patintero ay hindi lang basta simpleng laro ng mga bata? Kahit hanggang ngayong matatanda na kayong lahat, bata pa rin ako, naglalaro pa rin tayo ng patintero. Pero hindi na sa kalye. Nilalaro na natin ito sa totoong-buhay. Pero hindi na din ito tulad ng dati, na kapag nataya ka, pwede kang magprotesta na dinaya ka. Pwedeng mag-ulitan. Pwedeng ka ding mandaya. Pwedeng umayaw kapag sawa na. Pwedeng suntukin ang kalaro kapag inaasar kayo na lagi kayong talo. Pwedeng pwede... Pero iba na ngayon.

Sa patinterong nilalaro natin ngayon, walang ulitan. Walang ayawan. Walang sukuan. Kailangan mong lampasan ang bawat nakaharang sa harapan mo. Hindi mo pwedeng titigan na lang ang guhit habang buhay. Kailangan mong pilitin ang lumampas doon, kahit alam mong may kakaharapin kang panganib o paghihirap. Dahil sa oras na malampasan mo ang guhit na may nakaharang, matutunton mo ang dulo. Mapapatalon ka sa tuwa. Dahil nakaya mo. At saka mo sigawan 'yung pilit na humaharang sa'yo. "ASA KA BOY!!!"

May pagbabago man sa patintero noong bata at patintero sa buhay natin ngayon, hindi pa rin nagbabago ang pananaw bilang manlalaro at bilang taong haharap sa totoong hamon ng buhay.

Kaya ngayon... Tatayo ka na lang ba diyan? O aabante ka para lampasan ang guhit? Madapa ka man sa paglusot sa mga harang na iyon, balewala ang sugat kapag nandun ka na sa kabilang dulo.

Off-topic: Salamat nga pala sa kapatid nating si Desza ng Desperadang Prinsesa / Des per Ada ng Prinsesa sa pagbibigay ng tag. 'Yung tungkol sa siyam na katotohanan at isang kasinungalingan sa sarili. Pero parang meron na akong ganun dati, at meron na ding ginawang ganun si Loraine para sa akin. Kaya hindi ko na lang isusulat. Pero salamat pa rin sa kanya. ......

Basahin ang kabuuan nito...

Sense of Humor

Palabiro. Isa ka din bang taong palabiro? Isa ka ba sa mga nabiyayaan ng sense of humor, o isa ka sa pilit na nagpapatawa kahit wala namang natutuwa? Madami akong kaibigan na nagsasabing isa ako sa mga taong mayroong sense of humor. Pero hindi pa ako sigurado doon. Kaibigan ko kasi sila kaya nila nasasabi 'yun.


Mahilig akong magkwento. At sa bawat kwento ko, hindi ko maiiwasan ang lagyan o haluan ng konting kwela. Nagsawa na kasi ako sa mga maseryosong usapan. Masarap ang tumawa. 'Yung tama lang, iba na kapag napasobra. Hindi lang masaya ang tumawa, mas masaya kapag alam mong napapatawa mo 'yung ibang tao. Pero ang pinakamasaya, kapag natutuwa sila sa paraan ng pagpapatawa mo. Iba ang nakakatawa sa nakakatuwa. Pwede kang matawa kahit hindi ka natutuwa sa ginagawa ng iba pero kapag natuwa ka sa kanya, mas natural ang pagtawa mo.

Maraming biro ang hindi nakakatuwa at nakakatawa. Merong korni, papansin, at kadalasan below-the-belt na. Ang pagpapatawa ay hindi lang basta pagbibitaw ng punch line nang hindi pinag-iisipan. At hindi lahat ng pagpapatawa, walang pinanggagalingan o pinaghuhugutan ng isang seryosong bagay.

Ang komedya ay hango sa totoong buhay o pangyayari. Isang totoo at seryosong pangyayari na nilalagyan mo lang ng kiliti sa dulo. Tulad ko, makatotohanan ang mga kinukwento ko pero kadalasan, hindi na mukhang totoo dahil sa paraan ng pagkakakwento. Nilalagyan ko ng nakakatawang pangungusap pero sa huli, nararamdaman pa rin nila ang pagkaseryoso ko.

Ang common sense at ang sense of humor ay pareho lamang. Pero magkaiba ng bilis bago maunawaan o maintindihan. Ang sense of humor ay mismong common sense, common sense na nilagyan ng malikot na pamamaraan. Pero ang common sense, mas madali mong maunawaan, iyon ay kung may common sense ka talaga. Samantalang pagdating sa pagpapatawa, kinakailangan mo pa minsan ang mag-isip ng ilang segundo para maunawaan mo ng husto kung ano ang ibig iparating nun.

Walang ibang dahilan ang pagpapatawa. Dahil ito mismo, ay ang katotohanan. Isang birong katotohanan. Magulo pero 'yun ang totoo. Hindi ka makakapag-isip ng isang biro kung hindi ito nanggaling sa isang totoong pangyayari o kaganapan.

Ano ang pinakamababang uri ng humor? Katalinuhan. Walang tao ang may sense of humor, pero ang sense of humor, merong tao. Kung hindi mo maintidihan ang sinasabi ko, tumawa ka na lang. Paano ba tumawa ang taong nakikitawa lang sa isang biro na hindi niya naintindihan? Kapag tumatawa ng nakataas ang eyeballs o kaya nakatigil lang sa isang dako ang mata na halatang may iniisip at medyo mabagal ang pagkakabigkas niya ng "Ha...Ha...Ha...Ha..."

Pero sa lahat ng sinabi ko sa itaas, ito ang pinakatotoo. Ang biro ay napakaseryosong bagay pero ang pagtawa ang pinakamatinding depensa mula sa pinakamaliit na problema. ......

Basahin ang kabuuan nito...

FrancisM: FreeMan

Katatapos lang ng post ko dito tungkol sa buhay na nawala. Akala ko, isang magandang kwento naman ang susunod doon. Pero ano ito? Pagkagising ko kahapon ng gabi, nalaman kong "wala" na ang Master Rapper na si Francis Magalona. Dalawang tao ang hinahangaan kong Pinoy pagdating sa pagrarap. Si Gloc9 at si Kiko.

At dahil sa isa akong numero unong tagahanga ng Parokya ni Edgar, mas lalo kong ikinatuwa ang ginawa nilang kantang "Bagsakan" kung saan silang tatlo ang kumanta. Si Francis M. Maraming sikat na banda at singer ang gusto siyang makasama. Nabanggit ko na ang Parokya ni Edgar at si Gloc9, ilan sa kanila ang Eraserheads, si Mike Hanopol, Joey Ayala, Ryan Cayabyab, Michael V., maging si Andrew E. Idagdag na din natin si Ramon Bautista sa komersyal nilang Nescafe. (Instant coffee... instant advertisement!). At marami pang iba.

Si FrancisM. Hindi lang basta isang rapper/singer kundi isang respetadong tao. Karamihan din sa mga sinusulat at kinakanta niya ay may magandang mensahe para sa mga tao. Ilan sa mga hindi makakalimutang kanta niya ay ang "Mga Kababayan," "Meron Akong Ano!?," "3 Stars and A Sun" at ang "Kaleidoscope World." Isa na siyang alamat sa mundo ng industriya noong nabubuhay pa, at mananatiling alamat pa rin ngayong wala na siya.

Pero hindi kami close... Hehehe... Nakikiramay ako sa lahat... lalong lalo na sa pamilya ni Francis Magalona. Marami ang nagluluksa dahil sa nangyari.

......

Basahin ang kabuuan nito...

Buhay-buhay

Ilang araw ba akong nawala dito? Huwag ninyo nang bilangin. Sarili ko ang tinatanong ko. Naging abala ko sa aking trabaho. At magiging abala pa sa susunod. Isiningit ko na lang ang pagsusulat ngayon para naman masabing nabubuhay pa ang blag kong ito.


Nabubuhay. Nabanggit ko na din lang ang salitang "buhay," dalawang buhay ng kakilala ko ang nawala. Ang isa, kapatid ng lola ko. Nagkaroon siya ng sakit na diabetes at tinamaan na din ng stroke noon. At nitong isang araw lang, isinugod sa ospital. At doon na din binawian ng buhay.

At ang isa pang buhay na nawala, pinakamamahal na ina ng kabarkada ko. Masakit ang mawalan ng isang ina dahil naranasan ko na iyon. Nawalan na din siya ng ama, matagal na panahon na. Pero mas masakit 'yung pangyayaring sa ibang paraan ang naging dahilan ng pagkamatay ng kanyang ina. Pinatay. Masyadong maselan ang bahagi ng kwentong ito kaya hindi ko na lang idedetalye.

Matagal na kaming hindi nagkakasama-sama ng buong barkada. At dahil nga sa nangyaring 'yun sa buhay ng kanyang ina, hindi pwedeng hindi kami makiramay sa taong naging kaibigan namin sa loob ng mahigit-kumulang walong taon. Si Noriel. Nagkakwentuhan. Kumustahan. Balitaan ng mga nangyari sa buhay namin.

Si Jefoi. Nagkukwento ng kanyang naging karanasan sa isang ahensya ng kung ano. Nakalimutan ko na kung ano 'yun. Basta tinawagan siya ng ahensyang 'yun para kunin ang pera niya. Dali-dali naman siyang nagpunta doon sa opisina ng ahensiyang 'yun. Pag-akyat niya ng 2nd floor, halos mapaiyak siya sa kanyang nakita. Walang tao sa lugar na iyon. Walang mga mesa sa loob. Tanging salamin at mga nagkalat lang na papel ang nandoon. Nanginig ang kalamnan at pinanghinaan ng loob. Bumaba siya upang makalanghap ng sariwang hangin at upang kumalma ang kalooban sa natuklasan. At nang sa palagay niya eh ok na siya, tinawagan niya ang taong nagpapunta sa kanya sa lugar na iyon.

"Anong nangyari? Paano ko makukuha 'yung pera? Wala namang katao-tao dito sa opisina ninyo!"

Bago pa siya tuluyang magalit at makapagmura, mabilis na humingi ng pasensya ang nasa kabilang linya...

"Pasensya na po. Umakyat po kayo ng 3rd floor, naglipat na po kasi kami."

Sa puntong iyon, nakaramdam ng kahihiyan ang kaibigan ko. Hindi lang sa nakausap, kundi maging sa sarili niya mismo.

Madami kaming napag-usapan. Masarap talaga makinig sa mga kwento ng mga taong matagal mo nang hindi nakakausap. Naipon ang mga kwento. Iilan na lang sa aming mga binata at dalaga. Halos lahat ay lumagay na sa tahimik. Ewan ko lang kung tahimik nga talaga ang naging lagay nila. Hehehe. Pero nakatikim din kami ng mga payo mula sa mga nakapag-asawa na.

"Alam ninyo ga na kapag nag-asawa kayo... sa simula lang 'yun mahirap..." Nakikinig kami habang sumasang-ayon ang iba nang dugtungan niya ng... "Pagtagal noon... pahirap ng pahirap!"

Kulang ang ilang oras ng kwentuhan. Pero kailangang tapusin pansamantala dahil may kanya-kanya kaming lakad at dapat gawin. Nagpaalam muna kami kay Noriel. Biglang may sinabi ang kaibigan naming namatayan...

"Minsan na nga lang tayo makumpleto, sa ganitong pagkakataon pa. Dalaw-dalaw lang kayo dito ha?"

Muli... Nakikiramay ako sa mga naiwan ng mga mahal sa buhay. Haaayyy Buhaaaayyy! Ganyan talaga ang buhay. ......

Basahin ang kabuuan nito...

KAMI naman ang BIDA

Una sa lahat, first. Mapapansin ninyo na parang nawawalan ng ganang magsulat ang otor ng blag na ito. Nagkakamali po kayo. Madami akong gustong ikwento, pero sa kadahilanang naging abala nitong mga nagdaan mga araw, hindi ko magawang makapagsulat. Abala sa trabaho, abala sa ibang gawain at abala sa isang babae.


Lumipas ang mga araw. Dumaan ang Araw ng mga Puso. Hindi ko makwento ang mga nangyayari sa akin. Hindi kasi ako madalas magkwento tungkol sa sarili ko. Mas magaling kasi akong magkwento ng ibang mga bagay at ibang mga tao. Isa lang ang ibig sabihin noon. (Tsismoso ako, pakialamero) Pero gusto kong ako naman ang bida ngayon. Hindi lang pala ako, kasama ang leading lady ko. Umpisahan ko sa kung saan kami nagkakilala.

Muli akong nagsulat. Unti-unti kong binabangon ang blag na ito mula sa matinding pagkalugmok sa putikan. Nilangaw. Gumawa ako ng mga kwento mula sa mga nasasaksihan ko sa araw-araw. Dahil doon, may mga natuwa at tumambay na paisa-isang tao dito. Mas mahilig ako magbasa ng iba't ibang entri sa iba't ibang blag. Iba't ibang kwento ng iba't ibang tao. Iba't ibang pananaw ng iba't ibang utak. At iba't ibang kakaibang kwentong naiiba sa iba. Iba't iba.

Dito sa blag na ito ko unang nakilala ang aking leading lady. Hmm... pero sa totoo lang, hindi talaga dito nagsimula. Mula sa blag ng kaibigan nating si Yummy. May isang entri siya na nagbigay sa akin ng interes para mag-iwan ng bakas kumento. At dahil sa kumento kong iyon, nabasa iyon ni leading lady at parang hinila siya papunta sa blag ko. Meron pa akong Yahoo! Pingbox nung mga panahong iyon. Nagmensahe siya sa akin at nagkaroon ng pagkakataon para magkakilala. Nakwento ko na iyon dito. [Buksan mo ito para mabasa mo.]

Pinagtiyagaan niyang basahin ang mga sinulat ko. Naging interesado siya sa mga kwento ko at pati na din sa buhay ko. May pagkakataon din na nayabangan siya sa ilan sa mga nasulat ko. Magaling naman. Epektibo ang kwento ko. Hehehe. Araw-araw kaming nag-uusap. Hindi lang pala araw-araw, kundi oras-oras. Kung nagkataon lang siguro na hindi siya pumapasok sa paaralan at kung hindi siya natutulog, 24/7 kami kung mag-usap. At dahil doon, mas napabilis ang aming pagkakakilala. Para akong nakikipag-usap sa sarili ko nung mga panahong 'yun dahil halos nagkakapareho at nagkakasundo kami sa lahat. Isang linggo ang katumbas ng isang araw na pag-uusap namin. Dahil sa bilis ng pagkakakilala namin, bumilis din ang tibok ng puso ko sa kanya. (Hahaha... walang pakialamanan. Ganyan ako sumegwey ng usapan kapag inlab.) Hindi ko inamin sa kanya ng diretso kung ano 'yung nararamdaman ko dahil may tinik pa sa pagitan naming dalawa.

Hindi ko masabi sa kanya kaya kay Yummy ko na lamang sinabi ang sikreto na hawak ko. Habang tumatagal, nahalata ko na din si leading lady na parang may kakaiba na din siyang nararamdaman sa akin. (Malakas talaga ang pakiramdam ko. May lahing aso?) Gusto ko siyang paaminin kung anuman 'yung nararamdaman niya kaya naisipan kong gumawa ng kwento na pwede siya makareleyt. [Mababasa mo dito ang kwentong iyon.] Nagkaroon na din kami ng pagkakataong makapag-usap tungkol sa ganung bagay pero sa ibang paraan ng pag-uusap. [At mababasa mo dito ang konbersasyon naming dalawa.]

Nalaman ko na si Yummy din pala ang pinagsasabihan niya ng sikreto. Kaya naisipan nitong si Yummy na gumawa ng kwento tungkol sa aming dalawa. Pero dahil sa bilis ng pangyayari, 'yung isusulat niya para sa kasalukuyan, biglang naiiwanan ng nangyayari para sa hinaharap. Gagawin pa lang niya ang unang kabanata, tumatalon na kami sa pangalawa. At dumating din ang oras na nagkaaminan na kami. Naging maayos din ang kinalabasan. Madami ang tumulong at nagbigay ng payo. Nagkaroon na din ako ng pagkakataon na makausap ang ilan sa tauhan ng pamilya nila. At nagkaroon kami ng kakaibang relasyon. Relasyon na hindi pa nagkikita ng personal. Naging mahirap para sa amin ang ganung sitwasyon pero kinaya pa rin namin.

Madaming magagandang nangyayari sa amin pareho kahit na malayo kami sa isa't isa. Dumating ang isang araw na may gaganapin silang programa. Nagbiro ako na pupunta ako. Isang biro na sineryoso naming dalawa at nabuo ang plano para magkita na kami ng mata sa mata. Madami ang gustong sumama. Madami ang gustong makibalita. Nagkaroon pa ng isang problema na inakala naming hindi matutuloy ang pinagplanuhan. Buti na lang at tumakbo ng maayos ang utak ko para magawan ng paraan ang maliit na problemang iyon. Naganap ang paghaharap.

Lumapit ako sa kanya. Walang sali-salita. Nung lumakad na kami para maghanap ng makakainan, nagulat ako sa kanya dahil may lahing ahas pala ang babaeng pinangarap ko. Hindi na ako nakapalag, nilingkis niya agad ang braso ko. Na ikinatuwa ko naman. Habang tumatagal ang oras na magkasama kami, naging kumportable kami sa isa't isa. At unti-unti kong natutuklasan, hindi lang pala siya ang may lahing ahas. Ako rin pala. Hindi ko na namamalayan, kung saan-saan na pala gumagapang ang mga kamay ko. Sa kamay, bewang, balikat, braso at pati sa kanyang... kanyang... kanyang... sa kanyang ulo.

Sa madaling salita, naging maganda ang kinalabasan. At ngayon, masasabi na namin na hindi na kathang-isip ang nangyayari sa amin. Hindi na kami naiinlab sa kanya-kanyang monitor. Napatunayan na naming pareho kaming tao. At ito ang samari ng aming kwento. Hindi pa dito nagtatapos dahil marami pa ang mangyayari.

Mahirap pala magkwento ng ako ang bida. Hindi ko makwento ng detalyado. At kung susubukan kong ganun, aabutin ng isang araw para basahin ang isang entri na ito. Kaya pagpasensyahan nio na muna kung ganito ang kinalabasan ng kwento. Hahaha. Kung gusto ninyo namang malaman ang detalye nung nagkita kami ni leading lady, bisitahin ninyo ang blag niya.
Dito oh --->>> Loraine
......

Basahin ang kabuuan nito...

FerPect!

Whew. Dahil sa kayabangan ko, ito ang napala ko. Iniisip ko na balewala sa akin ang konting ambon na tatama sa katawan ko. Parang naglalakad sa buwan kahit may pumapatak na tubig mula sa langit. Dahil sa ginawa kong iyon, binigyan ako ng parusa. Hindi lang isa, kundi dalawa. Nagkaroon ako ng sipon na masarap na sana dahil may konting alat, kaso, hirap namang huminga. At ngayon naman, may kasama pang ubo. Tapos na ang bagong taon pero may naiwan pang paputok sa lalamunan ko.

Nahihirapan akong mag-isip ngayon. (May isip ba ako?) Wala akong maisulat na maganda. (Kailan ba ako nakapagsulat ng maganda?) Kaya ang isusulat ko na lang muna ngayon ay mga usapang narinig ko na nagbigaw ng kiliti sa aking kilikili. Medyo natawa ako dahil sa kanilang katang. Oo. Crab, katang. Katang*han. Hehehe. Peace. Katang sa mga pagbanggit ng tamang letra.

Unang eksena: Isang pag-uusap sa pagitan ng isang call center agent at isang kliyente.

Agent: Sir, kunin ko po buong pangalan ninyo.
Client: Rey Quizon.
Agent: Pwede ninyo po bang i-spell gamit ang ponetiks?
Client: R for Roger, E for Elephant, Y for Yellow. Q as in... Hmm... Aha! Q as in cucumber,...
Agent: Q? Q-cumber? =))

Pangalawang eksena: Sa computer shop ng kaibigan ko. Isang babaeng nagpapagawa ng resumey sa kaibigan ko. Tinatanong ng kaibigan ko ang bawat isusulat sa resumey na ipinapagawa sa kanya.

Kaibigan ko: Father's name po?
Customer: Felippe *****
(Letrang "P" ang naisulat ng kaibigan ko. Kinorek nung babae.)
Customer: "F" po 'yun. "F" as in victory.
Kaibigan ko: (Napatulala)
Ako: (Napasubsob sa mesa habang pinipigil ang tawa.)

Pangatlong eksena: Kasama sa eksena doon sa pangalawang eksena. Parehong tauhan, parehong sitwasyon at parehong araw.

(Nagkamali sa spelling 'yung kaibigan ko, Felipe ang naisulat sa pangalang Felippe, kaya kinokorek nung babae.)
Customer: Dobol "u" po 'yun. Dobol "u" po.
Kaibigan ko: Ha?
Customer: Dobol "u" po.
Kaibgan ko: (Nag-iisip at naghahanap ng double u o w) Ano?
Customer: Ay! Dopol "p" po pala.
Ako: (Tawa ng tawa sa sulok.)

Pang-apat na eksena: Dalawang babaeng nagkukwentuhan. Tungkol sa mga naging boypren nung isa.

Babae 1: Lahat pala ng naging eks ko, nagsisimula sa "R" ang pangalan.
Babae 2: Talaga? Sinu-sino?
Babae 1: Si Richard, Robert, Reylan at Arnel.
Babae 2: Ar.. Ar... R-nel?

Panglimang eksena: Napanood ko sa Wowowee. Habang tinatanong ni Willie kung anong letra ang gustong piliin nung kontestant.

Willie: Pumili ka na ng letra.
Contestant: "G" po.
Willie: "G"?
Contestant: Opo, "G." "G" as in Jar.
Willie: "G" as in Jar? Hahaha. Ah! "J."

Ikaw ba? May pagkakataon ka ba na nalito sa bawat letra? Nagkamali ka na ba sa pagbigkas ng mga salita? Ako? Siguro, may pagkakataon na. Hindi naman kasi ako Ferpect.

Edited:

Pahabol na eksena. Isang taong nagyayabang. Nagyayabang siya sa kausap niya.

Mayabang: Alam mo ba na sa dictionary, iisa lamang ang salitang nagsisimula sa "SU" pero binibigkas ng "SHU"?
Marunong: Talaga? Ano naman 'yun?
Mayabang: SUgar lang ang salitang 'yun. Kahit tingnan mo pa sa dictionary.
Marunong: SUre ka ba dun?
......

Basahin ang kabuuan nito...

Plastik o Goma? Saan ka?

Kilala mo ba talaga kung sino ang kaibigan mo? At kung sino naman ang kaaway? Sa mga napapansin ko ngayon, mahihirapan tayong kilalanin kung sino talaga ang kalaban at kakampi. Bakit ko nasabi? Hindi ko sinasabi, sinusulat ko. Madalas ko lang itong mapansin, kaya pansinin ninyo na din. Nagpapansin lang ako kaya sana mapansin ninyo.

Madami akong nakikitang mga grupo. Mga grupo na laging magkakasama. Sila-sila ang laging magkakasama. Laging nagkukwentuhan. Asaran. Kulitan. Tapos, maya-maya, magsisigawan na. Mayroon pang iba, nagmumura na. 'Yung iba, halos mamatay na sa pagsigaw. Pagkatapos naman noon, mag-uusap-usap na naman. Balik sa normal. Magkukwentuhan na naman. Hayz... Hindi mo alam kung sinu-sino ang magkakakampi at magkakalaban. Kaya ayoko mag-DOTA eh. Magyayaya maglaro, pero habang naglalaro na, aawayin ka na, mumurahin at sisigawan ka pa. PERS BLAD!

Pero seryoso, (Sino? Ako? Seryoso?) Kilala mo ba talaga ang kaibigan mo? Totoo ba sila para sa'yo? Tayong mga Pilipino ay likas na palakaibigan. Ang problema lang, hindi natin alam kung sino ba talaga ang tunay na kaibigan. Mayroon d'yang mga tao na nakakasira ng ozone layer. 'Yun ang tinatawag na plastik. At meron din namang mga taong pinaglihi kay Lastikman at Rubberman. Ano ang pagkakaiba ng Plastik sa Goma?

Ang plastik na tao, 'yun ang mga taong kung ano ang nakikita mo sa kanya, iba naman sa katotohanan. Sa madaling salita, peke. Mapaglinlang. Madami na tayong nakakasalamuhang ganitong klaseng tao. At aminin natin, may pagkakataon din na tayo mismo, nagiging plastik. Kahit gaano pa kalaki o kaliit ang sitwasyon o kung paano 'yung ginawa nating kaplastikan, plastik pa rin 'yun. Hindi lang 'yung sa ibang tao ang tinutukoy natin, may pagkakataon din na tayo mismo, sa sarili natin, nagiging plastik tayo. Pero kaya naman nating iwasan 'yung ganung ugali, 'yun eh kung gugustuhin natin. At kung mahal mo ang ating mundo, magbawas tayo ng plastik para hindi makasira sa kalikasan at kalusugan. Tulad ng totoong plastik na bagay, iwasan nating sunugin, i-resaykel natin. Ganun din sa tao, wag nating sunugin (mas delikado kung tao ang susunugin, mas mabaho), baguhin natin at gawing mas kapaki-pakinabang.

Ano naman ang taong goma? Lastikman tulad nina Von Serna, Vic Sotto, Vhong Navarro at Mark Bautista. Avah! Karamihan ay letrang "V"? Isama ko na din ako dun, tutal katunog naman. Vhonne DeVille. Rubberman tulad ni Michael V. ("V" na naman?). At si Monkey D. Luffy (Gomu Gomu no Pistol!). Sila ang mga taong goma na kilala natin. Mga napapanood sa telebisyon at pelikula. At nababasa sa komiks at manga. Pero hindi ganyang klaseng taong goma ang tinutukoy natin. Sino? 'Yun ang mga kaibigan nating lumilipat sa ibang kaibigan. Iiwan ka. Akala mo, wala na, iniwanan ka na ng tuluyan. Pero dahil nga sa pagiging goma nila, huwag mo lang silang bitawan, kahit gaano kalayo ang puntahan nila, babalik at babalik sila sa'yo. Huwag mo lang hilahin ng sobra. Baka maputol.

Madami pang klase ng kaibigan ang hindi natin binanggit. Pero sa dalawang tinukoy ko, maaaring isa d'yan ay katugma sa ugali mo. Pero ako. Kung ako ang tatanungin kung anong klaseng kaibigan ako, ito lang ang masasabi ko... Isa akong leather. Genuine. Ikaw na bahala magpaliwanag kung bakit.

Kaibigan ba kita? Pautang naman. Wala na kasing laman 'yung leather wallet ko. "'Yung Seiko, seiko wallet, ang wallet na maswerte. Balat nito ay genuine. International pa ang mga designs. Ang wallet na maswerte. Seiko, seiko wallet. Seiko, seiko wallet!"

Seiko Wallet, Ang Wallet na Maswerte!

Oo! Alam ko ang kantang 'yan. Sa mga hindi nakakaalam, mga bata pa siguro kayo. Sa mga napakanta habang binabasa ito, hindi tayo nagkakalayo ng edad. Malamang mas matanda pa kayo sa akin. Bwahahaha!
......

Basahin ang kabuuan nito...