Walang Magawa

Kanina, wala akong magawang matino. Pero madalas talaga akong walang nagagawang matino. Matino ako pero wala akong magawa. Ano'ng magagawa ko? Lalo pa akong magpapakatino? Pero sana, 'yung mga nanalo at mananalo sa naganap na eleksiyon, magtino kayo at gumawa ng tama. Kahit may tama ang nanalo, wala na tayong magagawa. Wala akong pinapatamaan. Wala lang, napasingit lang sila sa usapan. Tama na nga. Balik na tayo sa matinong usapan.

Naisipan ko na lang magbasa ng manga. Oo. Binabasa ang manga. Hindi kinakain at nilalagyan ng alamang. Wala pang bagong Naruto episode sa manga kaya doon muna ako tumambay kina Luffy sa One Piece. Hindi ko pa natatapos, namatay kasi si Ace eh. Sayang. Kung hindi mo maintindihan ang sinasabi ko pero pilit mo pa rin itong binabasa, naiintindihan kita. Wala ka ring magawa.

Sabi naman ni Bob Ong, iba ang walang ginagawa sa gumagawa ng wala. At lalong iba ang walang magawa sa ayaw gumawa. Ako naman, mas gusto ko ang madaming ginagawa. Pero ayoko ng ginagawa ko. Nakakatamad ang gumawa kung hindi mo gusto 'yung ginagawa mo. At madalas namang gustung-gusto mong gawin pero hindi mo magawa. Kasi bawal. Hindi pwede. May kontra. At hindi para sa'yo. Wala tayong magawa.

May gusto kang gawin. May gusto kang sabihin. Para sa isang taong, gusto mong mahalin. Hindi mo magawa. Napapatunganga. Pero hindi mo makakaya, na siya ay mawala. Bakit ganito, ang sinusulat ko. Parang tulang nagkakaroon ng tono. Ang walang magawa, talaga bang ganito? Pagiging makata ang siyang epekto? ISTAP! Baka mapakanta pa ako. Ituloy na ang matinong usapan.

Minsan, may nagugustuhan kang isang tao pero hindi mo malapitan. Hindi mo makausap. Iba ang sinasabi ng utak mo, sa ikinikilos ng katawan mo. Planado sa isip mo 'yung gusto mong gawin. Pero sa oras na nasa harap mo na siya, mismo, wala kang magawa. Torpedo. Walang magawa.

Pero hindi lahat ng walang magawa, nauuwi sa pagkasawi sa pag-ibig. Tulad ng sinabi ng isang babae d'yan. Nasa tabi-tabi lang 'yan. Hindi ko na babanggitin ang pangalan dahil kung kwentong pag-ibig ang usapan, lagi nasasabit ang pangalan niya dito sa blag ko. Oo. Si Ate A!. Nyahaha. Hindi ko kilala kung sino 'yung lalaking sinabihan niya nito. Pero ang masasabi ko lang sa lalaking 'yun. Goodluck! Oo nga! Ito na ang sinabi niya, dami-dami ko pang satsat.

Walang magawa ang puso ko, kaya naman masisisi mo ba ako, kung ikaw ang mahal ko?

At meron ding namang nasa loob na ng isang relasyon pero hindi naman masaya. May nagpupumilit kumawala pero hindi magawa. Walang magawa dahil sa madaming dahilan. Naaawa sa maiiwan. Natatakot na may masaktan. At para sa kabaliktarang sitwasyon, para sa taong naiiwan. Hinahayaang masaktan ang sarili at maiwan. Hindi magawang ipaglaban kung ano ang nararamdaman. Walang magawang paraan kung paano pa ibabangon ang bumagsak na pinagsamahan. Walang magawa.

Inabot na ako ng madaling araw dito pero hindi ko alam kung may nagawa ba akong pwedeng ipagmalaki. Pero hindi ibig sabihin na dahil wala akong ginagawa ay isa na akong tamad na tao. Sa totoo lang... hmm... kasi... err... sige na nga... tamad na ako.

Tanong: Ano ba ang mas nakakainis, mga taong walang ginagawa o 'yung mga taong hindi alam ang gagawin? Mga taong gumagawa ng walang kwenta o 'yung mga taong walang pagpapahalaga sa ginagawa nila? Mga taong gumawa ng gumawa pero walang tumatama o 'yung mga taong ginagawa pa rin ang isang bagay kahit alam nilang mali?

Masasagot mo lang ang lahat ng tanong na iyan.... kung wala kang gagawin.

Sige na. Hanggang dito na lang muna. May gagawin pa ako eh.

......

Basahin ang kabuuan nito...

Pares-pares (Part III)

Kailangan ko pa ba ikwento ang naganap na deyt sa pagitan namin ni leading lady? Pwes! Hayaan ko na lang na siya ang magkwento. Hahaha. Pasalamatan ko lang ang mga taong tumulong at mga nakibalita kung anuman ang naganap. At dahil sa magandang kinalabasan, isang tula na naman ang aking nabuo. Malayo ang tulang ito sa istorya namin ng leading lady ko sa naganap na pagtatagpo na aming puso.



Pero ang tulang ito ay pagtatagpo ng bawat parte ng katawan na pandagdag na naman sa ating kaalaman. Kung hindi ninyo maintindihan, pasensyahan na lang. Ganun talaga ako magsulat, mahirap intindihin. Hehehe. Ang tulang ito ay pangatlong bersyon pero hindi naman rebisyon ng nauna kong dalawang tula. Kung interesado kayong basahin, basahin ninyo na. Kung hindi naman, basahin ninyo na lang muna 'yung naunang dalawang tula na may ganito ding pamagat.

Sa dalawang mata
Hanapan ng kasama
Dilang nag-iisa
Magandang kapareha

Dalawang beses tingnan
Ang bagay na nariyan
At saka mo sabihin
Ng isang beses lang

Sa ating dalawang tenga
Alin ang bagay sa kanya?
Isang bibig na ngumanganga
Sa kanya'y isasama

Para mas maganda
Pakinggan mo ng sobra
At kapag narinig na
Magsalita ng sapat na

Kung kamay na dalawa
Ang hahanapan ng kapareha
Mas magandang itugma
Ang nag-iisang sikmura

Kailangan mong gawin
Ng dobleng gawain
Upang malagyan natin
Ang tiyan ng pagkain

Dalawang parte sa utak
Kaliwa't kanan ang nakatatak
Isang pusong busilak
Ang ating itutulak

Dalawang beses pag-isipan
Ang nararamdaman
Pero isang tao lang
Ang dapat mahalin ng lubusan

Nakatutuwang isipin
Mga parte ng katawan natin
Dalawa ngang maituturing
May isa pa ring hahanapin

Isang patunay lang
Na katawan nati'y hindi kulang
Basta't alam mo lang
Kung paano ito malilinang

Ngayong alam mo na
Bawat parte ay mahalaga
Hanapan mo ng kapareha
Mas maganda ang resulta

......

Basahin ang kabuuan nito...

Pares-pares (Part II)

Dinaanan na naman po ako ng pagkabagot. Hindi ko kasi kausap si Ms El. Kaya heto't nagmukmok na naman at pinaandar ang utak. Mabuti na lang at nakatali, hindi masyadong nakalayo ang utak ko. Pinuna ng manedyer namin 'yung istatus sa way-em ko. Kaya naisipan kong bisitahin 'yung nasulat kong tula dito. Ang Pares-pares. Kung hindi mo pa nababasa klik mo dito.


Habang binabasa ko at pinagninilayan ang mga nakasulat, may iba na namang naglaro sa utak ko. Kaya nabuo ang pangalawang tula ng Pares-pares.

Sa unang kong nabanggit
Sa tulang kong pilipit
Na ang puso at utak
Iisa lang ang tatak

Ngunit ngayon itong dalawa
Parehong silang nakakatawa
Na sinasabi kong magkapares
Hindi magkatugma ang interes

Sa utak na nabanggit
Ang puso ay kakabit
Sa nauna kong tula
Ganito ang nakalatha

Mahirap mag-isip
Kung wala kang puso
At mahirap magmahal
Kung wala kang utak

Hindi ko ngayon sinasabi
Na sa tula ako'y nagkamali
Pero akin namang aaminin
Magulo pa rin para sa akin

Sa nabanggit na doble
Sa katawan na pobre
Ang puso'y di kailangan
Hanapan ng katuwang

Kung kapares ang hahanapin
Madaming pwedeng gamitin
Kung puso ay nag-iisa
Hindi kailangang mangamba

Sa dalawang mata na magkasama
Madali kang nakakakita
Ang puso ay iyong isama
Mas maliliwanagan ka

Butas ng ilong ay dalawa
Pang-amoy at panghinga
Kung puso ay wala ka
Hihinga ka ba kung patay ka?

Para sa dalawang tenga
At sa pusong nag-iisa
Subukan mong ipagsama
Maganda ang magiging resulta

Korteng puso ang tenga
Kung ipagdidikit mo sila
Kung 'di ka marunong makinig
Imposible sa'yo ang umibig

......

Basahin ang kabuuan nito...

Goodbye at Welcome!

Paano nga ba magpaalam at mag-welcome? Paano mo iwewelkam ang isa habang umaalis naman ang isa? Mahirap bang patuluyin ang isa habang pinalalabas mo 'yung isa? Isa lang ang masasabi ko. ISA.

Isang tula na naman ang aking inihahandog para sa umalis... at para sa dumating...

Isang pamamaalam
Sa'yo aking kaibigan
Sa labingdalawang buwan
Ikaw ang naging sandigan

Sa bawat araw na binibilang
May kaganapang isinisilang
Sa'king mga pagkukulang
Pinupunan mo ang bawat patlang

Sa bawat ikot ng linggo
Buhay ko'y nababago
Kahit minsan ay magulo
Pero ito'y dahil sa'yo

Lumilipas ang bawat buwan
Unti-unti kang nagpaparamdam
Sa mga dumadaang kasiyahan
Nalalapit ang 'yong paglisan

Sa loob ng labingdalawang buwan
Madami akong natutunan
Kung paano haharapin
Mga bukas na darating

At ngayon ngang dumating na
Ang oras para palitan ka
Kailangan mo ng magpaalam
At tanggapin ang kahihinatnan

Salamat sa isang taon
Salamat sa buong taon
Paalam sa nakaraang taon
Pasok, Bagong Taon ......

Basahin ang kabuuan nito...

Pares-pares

Nakakabato. Walang magawa. Mag-isa sa kwarto. Walang lowd, hindi makateks si leading lady. Namimis na. Naghanap ng magagawa. Inisa-isa ang mga libro para magbasa na lamang. Hinahanap ko 'yung unang librong isinulat ni Bob Ong. 'Yung ABNKKBSNPLAko. Hindi kasi nakakasawang basahin ulit 'yun. ABNWWL 'yung libro ko. Hindi ko makita. Naisipan ko na lang maglaro.


Hmm... Ano ba ang magandang laruin habang nag-iisa? 'Yung kahit nakahiga ka magagawa mo, tapos malayo ang nararating ng imahinasyon mo. Tapos napapangiti ka pagkatapos mong mailabas 'yung gusto mong palabasin. Huwag 'yung iniisip ninyo. Bastos 'yun. Alam ko na. Maglaro na lang ako ng Pares-pares!

Paano ba laruin ang Pares-pares? Mag-isip ng mga parte ng katawan na may kapareha o kadoble.

Mga ginamit ko para malaro ang Pares-pares:

• Lapis, bolpen o kahit anumang uri ng panulat
• Kahit anong klaseng papel basta wala pang sulat
• Parte ng katawan na hahanapan ng kapareha
• Matinong pag-iisip para gumawa ng hindi matinong maisip

At heto ang nabuo ko. Isang mahabang tula na hindi ko alam kung may patutunguhan.

Pares-pares

Dalawang bola, na nakakakita
Ibinigay sa atin at tinawag na mata

Malaki ang tulong ng ating ilong
Sa butas na dalawa, tayo'y nakakahinga

Dalawa rin ang tenga, sa magkabilang gilid
Upang marinig ang nasa paligid

Kamay ay dalawa, kanan at kaliwa
Dumadali ang gawain, kung parehong gagamitin

Nag-uunahang paa, bilang ay dalawa
Humakbang at tumakbo ka, 'di ka matutumba

Madaming dalawa, sa ikaw na nag-iisa
May kapares ang isa, doble ang dalawa

Bawat isa sa kanila, may kaparehang kasama
Upng mapaganda, ang bawat gawain nila

Ngunit nangangamba, ang puso'y nag-iisa
Baka maging problema ang kawalan ng kapareha

Sinasabi ng iba, ang puso ay iisa
Dahil ang kapares niya, nasa katawan ng iba

Para sa akin ay hindi, at sila ay mali
Dahil hindi magiging madali, kung sa ibang katawan ipipili

Ang utak ay nariyan, ang puso ay kailangan
Upang maramdaman, ang kanyang nalalaman

At ang pusong tumitibok, ang utak ay sinusubok
Upang ang bawat nararamdaman, magkaroon ng kasagutan

Kung ang puso'y nag-iisa, utak ang kailangan niya
Kaya ngayon ay tapos na, dalawa na sila

Mahirap mag-isip, kung wala kang puso
At mahirap magmahal, kung wala kang utak

...

......

Basahin ang kabuuan nito...

'Di Ka Nag-iisa

Komersiyal muna sa kwento ko. Blakawt sa opisina. Walang ibang kasama kundi ang dwendeng babae. Hmm... Diwatang babae na lang pala, mas maganda pakinggan. Walang magawa kaya kumuha ng papel at bolpen. Nag-isip at nagsulat. Dahil para na rin akong nag-iisa dahil kausap nang diwatang babae ang mga tugtugin sa kanyang selepono, naisipan ko na lang sumulat ng kahit ano. At ito nga ang nagawa ko. Maikli pero... hmm... maikli lang talaga. Walang kahulugan. Kaya kung wala kayong magawa, basahin ninyo na lang ang maikling tula kong walang kwenta.

'DI KA NAG-IISA

Tinig na 'di marinig
Boses na walang tinig
Matang walang paningin
Lagi na lang sa dilim

Pilit na hinahanap
Ang sarili sa hinaharap
Dahil hindi matanggap
na pagkatao'y 'di pa ganap

Naglalakad sa kawalan
'Di alam ag patutunguhan
Daang walang hanggan
Ang dulo'y 'di malaman

Huwag maging isa
Humanap ng kasama
Huwag kang mag-alala
EMO din sila

Sa mga kaibigan kong EMO diyan, para sa inyo ito. Hindi ako kaisa sa ka-EMO-han ninyo, pero pwede ninyo akong isama bilang kaibigan ninyo.

... ......

Basahin ang kabuuan nito...

Ang Ibon at Ang Puno

Hmm... Dahil medyo maganda ang naging pagtanggap ninyo sa madramang tula na ginawa ko, (maganda nga ba ang naging pagtanggap?) ilathala ko na din dito ang isa pa sa mga tulang nagawa ko (kapal at lakas lang ng loob 'yan). Isa sa mga natagpuan ko nung minsang naghalungkat ako ng baul ko. Huwag kayong mag-alala, hindi ito kasing-haba at kasing-drama nung nauna ninyong nabasa.


Basahin ninyo na lang ang munting gawa ko na pinamagatang... wala din titulo 'yan eh. Pero pansamantala, Ang Ibon at Ang Puno na lang muna.

Isang maliit na ibon na mataas ang lipad
Isang ibong dumapo sa punong malapad
Isang ibong nagpasalamat sa sangang inilahad
Isang ibong umaawit, tuwang walang katulad

Isang magandang puno na sa ibo'y lumingap
Isang punong di namalayan ang isang ibong nangangarap
Isang punong nagising sa kantang hinahanap
Isang punong nagalak at ang ibo'y tinanggap

Ngunit itong puno'y hindi maunawaan
Ng ibong nag-akalang hindi siya kailangan
Ngunit itong ibo'y hindi nag-alinlangan
Na puno'y tulungan at hindi iiwanan

Ngunit itong puno'y nananatiling nakatindig
Sa lupa'y nakatayo at hindi humihilig
Ngunit itong ibo'y puno ng ligalig
Sa kanyang mga awit at puso'y pumipintig

Sa awit ng ibon na puno ng hapis
Puno'y nakinig at puso'y naghinagpis
At nagsabi sa ibon na huwag nang umalis
Kaya't itong ibo'y ngumiting kay tamis

Iyan ang kwento ng ibong nangarap
Sa puso ng puno na kanyang hinahanap
Ngayon itong ibo'y tuwa'y naging ganap
At ang nadarama'y walang kasing-sarap

Hindi ko na ipapaliwanag ang mga nakasulat sa itaas. Kayo na ang bahalang magbigay ng kahulugan kung naintindihan ninyo. Isa yan sa labistori ko. Kung hindi ninyo naman masyado naintindihan, ayos lang, 'wag ninyo lang isiping kung ano 'yung ibong tinutukoy ko. Hulsam po tayo, bawal bastos.

---

**Optapik: Pasalamatan ko lang ang ating kainumang si SweetLady sa pagbigay sa akin ng panibagong award. Isa na namang kadenang award kung saan pinagdudugtung-dugtong ang mga blagers sa mundo ng sayber.

May ruls pa ang nasabing award na ito. Idikit ang pangalan ng taong nagMAHAL sa'yo ('yung nagbigay ng award sa'yo). Ilathala sa blag mo. Igawad ang nasabing award sa pitong taong MAHAL mo. At ipaalam sa kinauukulan mga taong ginawadan ng award na sila ay nakatanggap nito.

Kaya ginagawadan ko ng award sina: Loraine, Lorraine, Yummy, Jojitah, Mai, Joshmarie at si Jaja. Puro babae ang pinili ko, usapang MAHAL yata yan.
... ......

Basahin ang kabuuan nito...

Minsan din akong Kinawawa!

Ibahagi ko lang ang aking isa pang kwentong tula nung ako ay nasa edad pa ng mga kabaduyan at kadramahan. Kung inaakala ninyo na lagi akong masaya, tama kayo, lagi nga akong masaya, ngayon. Pero nung panahon ng tinedyer, bihira lang akong tumawa. Bakit? Basahin ninyo na lang ang naisulat kong tula dati. Oo baduy 'yan, hindi pa kasi ako marunong magsulat ng magandang klaseng tula, kaya pagtiyagaan ninyo na. Kung ayaw ninyo naman basahin, whew, salamat naman.


Ito nga pala ay pinamagatang... teka, tagal ko nang naisulat ito, hanggang ngayon wala pa ring titulo? Ewan ko, basta ayaw kong lagyan ng pamagat eh.

Habang sa isang sulok na dilim ang nakabalot
Ako ay nainip kaya tula ang naisip
At sa aking pag-isip muli kong nasilip
Nakaraang malungkot pilit na nililimot.

Umpisa pa lang, mala-EMO na. Anakng... drama ko pala dati. Buti hindi na ako ganyan ngayon.

Ako'y nahalina sa dilag na maganda
Na sa unang pagkikita minahal ko na siya
Upang makasigurado sa tibok ng aking puso
Balak na pagsuyo akin munang inihinto.

Totoo naman. Madali ako nahulog sa bitag ng babaeng 'yun para mahulog sa puso niya. Syete!

Habang naghihintay sa pag-ibig kong pakay
Lalaking mahusay sa kanya'y sumusubaybay
Sa akin ay may naglinaw ito raw ay nanliligaw
Pagkatao'y nakakubli sa pangalan ng bayani.

May mga alyas-alyas pa kung manligaw. Kaya lalo akong nagkaproblema eh. "Superman" pa ginamit na pangalan sa pakikipagteks ayaw naman umamin na siya. Ako pa ang pinapaamin nung babae na ako 'yun, langya, kahit gusto kong sabihing ako, eh sa hindi talaga ako eh!

At hindi nagtagal nanligaw siya ng marangal
Dilag na minahal ko sa kanya'y nagkagusto
Ang masakit pa nito narinig ko mismo
Balak kung kailan pag-ibig nito ay tulutan.

Awts! Naranasan ninyo na ba 'yun? Ang masama pa niyan, sa araw pa ng bertdey ko. Akala ko ayos na nung dumating siya sa parti, sinabi niya kasi na hindi siya pupunta tapos sinorpresa ako. Tapos nung matatapos na ang kasiyahan, maririnig ko sa usapan nila na sasagutin na daw si "Superman." Ayos ka din ah. Tinayming mo pa. Ahaha.

Ako'y umalis na ibig kong mamahinga
Upang makalimutan sakit na nararamdaman
Ngunit nang ako'y pumikit hindi ko napilit
Luha at lungkot na sa akin ay nagdulot.

Oo! 'Yun na nga. Umiyak na ako kung umiyak. Tao din lang ako. Ako'y may damdaming marunong masaktan. Tulad mo rin ako, puso'y nasusugatan. Ayan, napapakanta tuloy ako. Neks!

Tatlong buwang naghintay sila'y naghiwalay
Sa kanilang pag-aaway maraming nadamay
Ako'y naguluhan sa aking naramdaman
Ikatuwa ang nalaman o dapat kasuklaman.

Ehem. Sabi ko na nga ba eh, hindi sila magtatagal. Sulit ang ibinayad ko dun sa mangkukulam para magkahiwalay sila. Hindi si PaperDoll ang nangkulam sa kanila, hindi pa kasi kami magkakilala dati eh.

Muling nasilayan kanyang kalayaan
Sa aki'y nangahulugan na siya ay ligawan
Diyos na makapangyarihan ibig kong malaman
Siya ba ang tunay na aking hinihintay?

Nung panahong 'yun ako natutong magdasal. Akala ko naman pakikinggan Niya ako sa mga dalangin ko, pero ayos lang. Buhay pa naman ako hanggang ngayon, pasalamat na rin.

Ngunit subalit kaibigang malapit
Biglang lumapit at sa aki'y sinambit
Kung kayang tanggapin kanyang sasabihin
Kanilang damdamin balak pag-isahin.

Hahaha. Kung sino pa 'yung taong nagtulak sa akin para sa babaeng 'yun, siya pa pala ang... hindi ko naman pwedeng tawaging traydor o ahas, kaibigan ko kasi eh. Hehehe.

Ipinaliwanag sa akin kapwa nila damdamin
Hirap nilang dalhin pag-ibig na suliranin
Bigla akong natahimik halos hindi makaimik
Sa puso'y sumiksik sakit na nanumbalik.

Langya. Sa parteng ito dumugo ang kamao ko. Eh suntukin ko daw siya sa mukha? Ganun? Ano'ng ginawa ko? Edi sinuntok ko, 'yung haloblaks sa malapit sa'min, kasalukuyan kasing may ginagawa dun sa iskul na yun eh. Ewan, hindi ko siya magawang suntukin, mas malaki kasi siya sa'kin. Baka biglang lumaban, mahirap na.

Umuwing nagdurusa lungkot ang nadarama
Humiga sa kama ipinikit ang mga mata
Sa nadamang sakit lubos ang pagkagalit
Ngunit paano at bakit pasasalamat ang pumalit?

Hmm... Wala akong masasabi dito. Hindi ko alam kung tanga ako o mabait ba talaga ako o wala lang, tinatamad lang akong magreak.

Lumipas ang mga araw sa akin ay naglinaw
Sila ay hayaan sa kanilang pagmamahalan
Pag-ibig kong tapat sa iba nararapat
Siya'y kusang darating kaya di dapat hanapin.

Lagi ko lang naririnig ito sa kabarkada naming babae, "'Wag mong hanapin ang babaeng para sa'yo, darating talaga 'yung para sa'yo." Parang ganun lang kadali, eh parang siya naman eh halos mainip na din sa kahihintay ng kanyang prinstsarming. Hahaha.

Aking inihinto tulang buong puso
Pag-ibig kong kwento sa akin ay ituro
Hanggang ngayo'y pinag-iisipan mangyayaring kaganapan
Akin lang kailangan pagdamay ng kaibigan.

May kasunod pa ito, kaso hindi na ako ang bida. Umalis na ako sa eksena, hanggang dun lang kasi ang binayad sa'kin nung direktor. 'Yung babae naman sa nasabing tulakwento, wala siyang nakatuluyang kasama sa kwento at dun sa "Part 2", nasa maayos na siyang kalagayan sa piling ng kanyang pamilya. At maayos din naman kaming dalawa, para na kaming magkapatid ngayon.

**Nagdadalawang-isip ako na isulat ito, nahikayat lang ng kapatid natin sa inumang si Loraine. At para naman kay Yummy, ito lang ang masasabi ko: "Sorry... Kagebunshin no jutsu!" Maraming sori.
... ......

Basahin ang kabuuan nito...

Ang Problema

Panginoong nasa taas, may hawak ng batas

Lahat nilulutas, problemang dinaranas
Sa bawat problema huwag kang mag-alala
lahat Kanyang nakikita at tutulungan ka


Kung hindi mo nalalaman ang mga pinagdaanan
bawat karanasan ng iyong mga magulang
Ilang taon ang nagdaan, magulang mo'y nangailangan
gutom ay naramdaman sa tiyan na walang laman

Ito'y agad nakita ng Diyos nating Ama
kaya Kanyang ipinakita, pagkain sa lamesa
Magulang mo'y natuwa, gutom ay nawala
ngunit uhaw ang tumama pagkatapos ngumuya

Kahit hindi inasahan ng 'yung mga magulang
inuming kailangan sa kanila'y inilaan
Panginoong nasa itaas Kanya ngayong namamalas
Masayang dinaranas ng mag-asawang bwenas

Wala ng problema itong mag-asawa
Panginoo'y nakadama buhay nila'y walang kwenta
Walang kasaysayan ang buhay na ganyan
kaya't kinakailangan konting kahirapan

Kaya't naisipan ng Diyos nating may lalang
Bigyan ng pagsubok, ang iyong magulang
Kung ano'ng problema ang dapat iatang
Kaya naman ikaw ay ipinanganak na lang

Sa buhay ng mag-asawa, ikaw ang problema
At naging dahilan ng kanilang padurusa
Kaya huwag nang magtaka, kung ikaw ay minumura
nagtatanong kung bakit ipinanganak ka pa.

......

Basahin ang kabuuan nito...