Batanggero

Bagong Pwesto!

2010-11-03T21:39:00.003+08:00

Mga kainuman, katagayan, kabarikan. Mga matakaw sa pulutan. Mga sabik sa alak. Mga tumatakas sa inuman. Mga nagtatawag ng uwak. Mga lasenggo. Lipat muna tayo ng bagong pwesto. Bagong tambayan. At bagong inuman. Bilang tanggero, ipasa ko na sa'yo ang baso.

BATANGGERO - http://batanggero.wordpress.com/

Mula sa sobrang kalasingan na nagdulot ng matingin hang-ober, na naging dahilan ng pagkatulog ng blag na ito. Oras na para mahulasan. Tara na, lipat na po tayo.

Kapatid na Birtuwal ang Bida

2010-09-04T18:59:00.005+08:00

Hindi ako nandito para magtanggal ng agiw sa blag na ito. Nandito ako para sa isang taong mahalaga sa akin. Nagbitaw ako sa kanya na salita na bubuksan ko ulit ang blag na ito para sa kanya. Pero hindi ko ito gagawin dahil lang sa salitang 'yun, dahil gusto ko din itong gawin para sa kanya. Para sa espesyal na araw na darating sa kanya. Para sa kapatid kong kakaiba. Sa kapatid kong hindi ko kadugo. Pero itinuturing na kapuso at kapamilya. Walang iba kundi siya. Ang magmamana ng blag entri na ito.

Nakilala ko siya noon dahil sa skullcandy. Trip ko 'yun pero hindi niya binigay sa'kin. (Joke lang) Nagsimula kaming mag-usap. Nasasabi ko sa kanya 'yung mga hindi ko masabi sa iba. Sinasabi ko sa kanya kung kailan ako masaya. Sinasabi ko kung kailan ako malungkot. Pero kahit hindi ko sabihin, minsan alam na niya. Nagmana siya kay Madam Auring.

Nakilala niya ako habang isa akong astronot. Nasubaybayan niya ako sa pagiging astronomer. At dahil sa kanya, nakabalik ako sa pagiging astronot. Dahil siya ang nagturo sa akin ng tamang bituin na magpapaningning ng aking naging madilim na pagtingin. Bituin na ngayon ay nasa akin. At dahil makasarili ako, akin lang 'yun. Kahit papaano naman, kahit hindi siya magkwento sa akin, may konting nalalaman din naman ako sa kanya bilang astronot at astronomer. Ang alam ko lang, pareho kaming may bituin. Nagmana kami kay Neil Armstrong.

Ang madalas naming pagkwentuhan ay ang ugali ng mga taong pinanganak sa ilalim ng sodyak na Libra. Marami kaming pinagkakasunduan. Maraming pinagkakaindintihan. Maraming bagay na kami lang ang nagkakaunawaan at sinasang-ayunan. Mga ugaling pagkakapareho kaya taas-noong ipinagmamalaki ang pagiging Libra. Nagmana siya kay Madam Rocha.

Mahilig siya sa potogtrapiya. Siya ang isa sa patunay na wala sa klase ng kamera ang ganda ng kinukuha. Madami siyang sabdyek na mapapahanga ka. Pangpropesyunal na kalidad. Mahilig siyang sumali sa mga paligsahan ng mga kuhang larawan. Pinipilit niya kaming iboto siya. Napipilitan naman kaming bumoto. 'Yun ang akala niya. Tagahanga niya kami kaya tagasuporta na din. Nagmana siya kay Philip Hyde. Hindi niyo 'yun kilala.

Minsan ko na din siyang nakasagupa. Nakipagtalo. Nakipagtalastasan at nakipagbalagtasan. Nakipagdebate sa kung ano at alin. Kahit gustong sang-ayunan ang parehong nalalaman, pilit pa ring lumalaban. At dahil doon, nalaman kong dalubhasa siya sa pagiging makata. Hindi lang halata. Pwedeng panglaban sa Fliptop (di-balahuraan bersyon). Nagmana siya kay... hindi kay Francisco "Balagtas" Baltazar. Kay Loonie at Dello.

Alam kong marami na ang may alam nito pero isama ko na din siyempre. Kung makikita mo o mababasa mga sinasabi nya sa pablik, katulad na lang ng sa plok, magugulantang ka. Maharot. Hindi makakausap ng matino. Magulo ang mundo. Magulo ang utak. Tawa ng tawa. Magaling mambalahura ng kasama. Minsan kahit hindi kilala. Pero subukan mong kausapin ng seryoso. Ng pribado. Tiyak makikinig siya. Magsasalita ng hindi mo inaasahan. Bawat linya ay may nilalaman. May kabuluhan. At may matututunan. Tumatatak sa isipan. Makikilala mo ang pinakaseryosong siya. Ate ko yan. Sarili niya yan. Bihira ang ganyan. Walang pinagmanahan.

Nag-iisa ka. Hindi pwedeng may katulad ka. Maraming pwedeng pirata pero hindi ka makokopya. Kahit bigyan kami ng isangdaang potokapi mo, mas kuntento na kami sa pagiging isa mo.

Hindi ko din kayang isipin kung madami ka talaga. Masakit sa ulo, magugunaw ang mundo.

Marami pa akong gustong sabihin pero hindi na kailangan. Dahil siguradong marami na ang nakakaalam. At kailangang dahan-dahan at marahan sa bawat sabihin dahil alam ko na ang isasagot mo sa'kin. Ang walang kamatayang....

"TSEEEEE!!!! BUSEEEEETTT!!!!"

Maligayang Kaarawan! Ate Arny!

PLDT: Pag Lumayo, Dapat Tumino

2010-08-10T20:38:00.005+08:00

Heto na naman ako. Lagi na lang ganito. Sinusubukang bumalik. Pero lagi pa ring umaalis. Iniiwang nakabukas ang bahay at naghihintay ng bisitang tatambay. Walang makain kahit kamyas kaya nagkukusa na lang lumayas. At ano naman ang pwede kong isulat ngayon? Naubusan na nga ba ako ng mga kwento. Wala ng bang maisip ang kakapiranggot na karne sa loob ng bungo kong may lamat?

Ganito na lang. Dahil Agosto na ngayon, pag-usapan na lang natin ang tungkol pagmamahal pero pinaghihiwalay ng distansya. Anong koneksiyon ng Agosto? Kung usapang puso at pag-iibigan, Pebrero. Malayo ang Agosto sa Pebrero kaya malayong pag-iibigan. Oo na. Ang layo. Wala nga maisip di ga?

At dahil nga usapang malayo tayo ngayon, uumpisanan ko na. Bago pa malayo ang usapan at kung saan-saan pa mapunta. Maligaw pa. Heto na.

Ang milya ay hindi sukatan para malaman kung gaano kayo kalayo sa isa't isa. Sukatin ninyo ang pagmamahalan para malaman kung gaano kayo kalapit isa't isa. Pero paano nga ba ito susukatin? Hmm... Ruler? Metro? Medida? Kung hindi mo alam ang gagamitin, sige, huwag mo na lang sukatin. Sisihin mo pa ako kapag nabaliw ka.

Ang tunay na pagmamahal, hindi ibig sabihin na hindi na kayo pwedeng paglayuin. Ang tunay na pagmamahal, ay 'yung magkalayo man kayo, wala pa ring nagbabago sa nararamdaman ninyo. Parang ang bawat araw ay unang araw ng pagkakakilala ninyo. Laging sariwa. Kumbaga sa lumpia, 'yung hindi piniprito. 'Yung lumpiang sariwa. Mas maganda kung laging masaya at sariwa ang nararamdaman kahit malayo. Kaysa magkasama nga kayo, pero laging mainit ang ulo. At dahil nga sa init ng ulo at init ng pagtatalo, ang relasyon ninyo naman ay magiging lumpiang prito. Ang masama pa nito, baka masunog pa. Ang pait n'un!

Sabi nila, nababawasan ang pagmamahalan kung magkalayo na nauuwi sa paghahanap ng isa sa kawalan nung isa. Pero ang totoo, nawawalan lang sila ng tiwala. Kung buo ang tiwala at paniniwala mo sa kapareha, walang magbabago sa nararamdaman ninyo. Mas madadagdagan pa ang pagtingin mo sa kanya sa tuwing maaalala mo siya. Dahil ang pinakamahalaga at pinakamagandang bagay sa mundo ay hindi nakikita o nahahawakan. Ito 'yung sa puso mo'y mararamdaman.

Kaya para sa'yo: "Kahit may bukas na hindi kita kasama, may mga bagay na dapat kang maalala. Mas matapang ka kaysa sa iyong paniniwala, mas matatag ka kaysa sa iyong nakikita, mas matalino ka kaysa sa iyong inaakala. Pero sa lahat ng 'yan, ang pinakamahalaga, na kahit magkalayo pa tayong dalawa, nasaan ka man, lagi pa rin kitang kasama, ang kailangan lang, maniwala ka. Wag kang mag-alala, hindi ito tula, hindi ito katha na sa iyo'y magpapahanga." Mula sa akin.

Purunggo!

2010-05-30T14:53:00.003+08:00

Purunggo. Isang salitang batanggenyo. Marami ang nag-akalang isa itong uri ng pagkain. Pwede din. Pwede mo itong kainin kung sasali ka sa Pilipinas Got Talent. Ang purunggo ay bubog o basag na salamin o baso at ganung klase. Noong bata pa ako (bata pa rin naman ako ah?), basta may mabasag na babasaging bagay, ingat na ingat ako sa paglakad dahil baka mapurunggo ako. Masakit 'yun. Pero iba na ngayon. Kapag may nabasag, hindi na ako natatakot na mapurunggo. Hindi na kasi ako umaalis sa pwesto ko. Tatawag na lang ako ng ibang magliligpit.

Natutuwa ako sa tuwing makakakita ako ng babasaging salamin. Naalala ko 'yung tumatakbo palabas ng isang kompyutersyap. Masyadong malinaw ang salaming pinto kaya hindi niya inakalang mababangga siya. Akala niya ay tatagos siya. Muntik na itong mabasag sa lakas ng pagkakabangga. Hindi 'yung salamin. 'Yung bungo n'ung nabangga. Naisip ng may-ari na lagyan ng teyp ang salamin na naka-letrang ekis. Agad kong kinontra dahil may nakikita akong masamang mangyayari. Ang ekis ay magmimistulang target. Baka lalong banggain ang sentro nito. Kaya naisipan niyang palitan.

Ginawa na lamang niyang isang pahabang linya sa gitna. Kontrabida talaga ako. Sinabi ko na pwede namang yumuko o tumalon ang makakakita ng linya. Mababangga pa rin. At mas masama kung isang atleta ang dadaan doon. Aakalain nilang isang linya para sa pagtatapos ng lap 'yun kaya pipilitin nilang daanan 'yun. At isa na lang ang naging solusyon ng may-ari. Pinatay ang erkon at binuksan ang pinto. Magrereklamo pa sana ako nang maalala ko, hindi pala nila ako kostomer. Tambay nga lang pala ako doon.

Salamin. Pwede nating ihalintulad ang sarili natin sa isang salamin. Malaki ang epekto ng mga taong nangangalaga sa isang salamin. Kung paano ito linisin at ingatan. Kung paano hawakan at punasan. Kung paano banggain at basagin. Kung paano pulutin at buuin.

Kung isa kang salamin, tumatatak sa'yo ang bawat tatak ng palad at daliri ng mga humahawak sa'yo. Nagbibigay sa'yo ng alaala. Mga masasama at magagandang alaala. Pero may mga tao din ang pilit na binubura ang mga alaalang ito. Pinipilit nilang punasan at alisin ang mga tatak na naiwan sa'yo. Ang resulta, nagkakaroon ng gasgas sa bawat pagpipilit nilang burahin ito. Ang mga gasgas na ito ang nagsisilbi mong problema na gawa ng mga taong gustong alisin ang iyong alaala. Sinasabi nilang tutulungan ka nila pero ang totoo, ikaw ang kinakawawa nila.

Sinasabi nila, lalo kang tumatatag habang pilit ka nilang sinisira. Pero kung madalas ka na nilang banggain, magkakaroon ka na ng lamat. Isang lamat na mahirap nang remedyuhan. At kung hindi na maayos, tatakpan na lang ng kung anu-ano para hindi ito mahalata. Para ipakitang buo ka pa rin.

At kapag dumating ang panahon na mahina ka na, bigla kang dadagsain ng mga taong gusto kang sirain at basagin. Hindi mo na makakayanan at hahayaan mo na lang na bumagsak ka. Basag ka na. Maliliit na piraso ng purunggo. Mahirap nang buuin. Mahirap pagdikitin. At iisipin mong talo ka na. Isa ng basura. Sa ginawa nilang pagbasag sa'yo, akala din nilang wala ka na. Oo nga at hindi ka na buo. Pira-piraso. Pero dahil sa ginawa nilang pagbasag sa'yo, mas lalo ka lang naging delikado. Mapanganib. Maraming pwedeng masugatan kaya kailangang iwasan.

Ngayon, isa ka na bang purunggo?

Pampatigas ng Ulo

2010-05-26T21:18:00.005+08:00

Helmet. Ano ba ang helmet? Ang helmet ay ang bagay na nakatakip sa ulo na nagsisilbing proteksiyon. Proteksiyon sa pagkabaog, este sa pagkabagok. Kung isa kang lalaki, bata ka pa lang, mayroon ka na nito. Nakahelmet pa ang ulo mo, sa ibaba. Mawawala lang ito kapag tinulian ka na. Pero hindi ito proteksiyon sa iyong pagkabaog. At kapag nasa tamang pag-iisip ka na, nagsusuot ka pa rin ng helmet. 'Yung helmet na nabibili kadalasan sa botika. Para hindi ka makabuntis ng hindi inaasahan. Dahil hindi ka nga baog. At hindi iikot ang kwento natin sa pagiging baog. Dahil helmet ang tema natin ngayon.

Helmet din ang tawag sa pagkaing nabibili sa tabi ng kalye. Ulo ng manok na iniihaw (tama ba?). Masarap daw 'yun pero ang sobrang pagkain nito ay hindi maganda sa katawan. Nakakabaog. Hindi! (Ang kulit mo! Sinabi nang hindi baog ang tema natin!) Hindi ko alam kung anong masamang epekto ang sobrang pagkain ng tinatawag nilang helmet. Basta masama daw. Kung ayaw mong maniwala, sige lang, kain ka pa. At kahit minsan, alam mo na ang magiging epekto, patuloy mo pa ring gagawin ang pinipigilan ng iba na gawin mo. Kasi, nakahelmet ka. Hindi ka pa natatauhan. Kahit iuntog na ang ulo mo, walang magbabago sa takbo ng utak mo.

"Pagsuutin mo ng helmet 'yang kasama mo. Baka matauhan!" 'Yan ang kadalasang binabanggit ng mga tambay dito sa lugar namin basta makitaan ka na may kasamang magandang babae. Minsan na din akong sinabihan ng ganyan noong kasama ko ang dating leading lady ko. Isang biro. Pero mukhang nauwi sa katotohanan. Sana nga pinagsuot ko siya ng helmet. Para hindi siya matauhan at iwan ako (LOL).

Pero mabuti ba talaga ang helmet para sa atin? Minsan, may helmet talaga tayong kailangang hubarin. Dahil habang suot-suot natin ang helmet na ito, mananatili lang tayo sa paggawa ng mga bagay na alam nating masasaktan tayo. Pero dahil nga suot natin ang helmet na ito, nababawasan ang sakit na pwede nating maramdaman. Kaya ang nangyayari, hindi tayo natatauhan sa nagawa nating alam nating hindi na tama. Uulit-ulitin lang natin na gawin 'yun dahil nakakayanan natin ang sakit. At ang helmet na ito, ang ating katangahan. Kamanhidan. At kamartiran.

Nitong mga nakaraang araw. At sa mismong araw na isinulat ko ito, pakiramdam ko, nahubad ko na ang helmet na matagal nang nakapatong sa ulo ko. Sa dami ng helmet na nakasuot sa ulo ko, kahit papaano, may nabawas na. Natauhan ako. May nalaman. At may natutunan. Malakas ang pagkakabunggo ko na ikinawasak ng suot kong helmet. Pero dahil d'un, may nahihirapan na maintindihan kung kailangan ba natin ng helmet o hindi.

Kung ayaw mong magsuot ng helmet, ayos lang. Huwag kang magsuot. Kung gusto mo, sige lang. Magsuot ka. Simpleng problema lang 'yan at 'yan ang simpleng solusyon. Pero maalin sa dalawang 'yan ang gawin mo, ikaw na ang bahalang magdesisyon sa susunod na problemang kakaharapin mo.

Maraming pangyayari o aksidente ang nakakaharap ng bawat tao. Ang isa sa nangungunang aksidente dito ay ang aksidente sa kalye. Sa pagmamaneho ng motorsiklo. Marami ang binabawian ng buhay sa bawat aksidenteng 'yun sa kadahilanang wala silang suot na helmet. Kaya para sa mga ayaw magsuot ng helmet, ito lang ang masasabi ko. Hindi mapoprotektahan ng helmet ang lahat pero kaya naman niyang protektahan ang lahat. Magulo ba? Subukan mong basahin ulit. Hindi mapoprotektahan ng helmet ang lahat pero kaya naman niyang protektahan ang lahat. Magulo pa rin? Ganito na lang ang paliwanag. Maliit lang ang helmet. Hindi nito mapoprotektahan ang lahat ng parte ng katawan mo, pero maiingatan naman nito ang lahat ng alaala at katinuan mo na nakalagay sa kapirasong karne sa ulo mo.

Kung gusto mong manatiling matalino, magsuot ka ng helmet. Kung gusto mo namang maging matalino, hubarin mo ang helmet mo. Isa pang magulong salaysay. Nakakalito. Sa parteng ito, ayoko na ipaliwanag. Pero kung naintindihan mo naman ang mga sinulat ko mula sa itaas, malamang maiintindihan mo kung ano ang ibig sabihin ng magulong pahayag na ito.

Ang isang tanong na hanggang ngayon ay nananatili pa ring tanong. Bakit nagsusuot ng helmet ang mga pilotong kamikaze? Para saan pa? Kung mabibigyan mo ako ng matinong sagot, may kagalingan ka. Ikaw na ang idol ko.

**Note: Nagulat ako sa balita sa TV sa mga oras na ito. "Michelle Yeoh, namahagi ng helmet sa mga bata." Hindi ko pa nakiklik ang "Publish Post", nabasa na agad nila? Hahaha. Sakto lang.

Katapusan Na! Yehey!

2010-05-17T00:15:00.004+08:00

"Malapit na ang Katapusan! Malapit na ang Katapusan!" 'Yan ang isinisigaw ng mga naniniwala at nag-aabang ng sinasabing pagkagunaw. Ang taong 2012. Hanggang ngayon ay marami pa rin ang nagtataas ng kilay tungkol sa taon na 'yan. At marami din naman ang sinusulit nila ang sa tingin nila ay nalalabi nilang mga araw. Maraming nagagalit sa sigaw na ito kaya sumasagot sila ng "Ulol! Kakatapos lang ng Kinsenas, Katapusan ka agad d'yan!"

Kanina lang, maraming nakapansin sa magandang pagpapakita ng buwan. Sa mga larawan ko lang 'yun nakita dahil tinatamad akong lumabas. Madaming natuwa. Madaming namangha. Madaming natakot at madaming nag-alala. Ikinatuwa ng iba ang nakita dahil mukha daw itong nakangiting cyclops. At mayroon din namang kinilig dahil parang engagement ring lang. May nakapansin din na katulad daw ito ng simbolo ng Islam. Marami naman ang nakipagtalo na hindi bituin 'yung nasa ibabaw ng buwan. Pero siguro kung pinaggigitnaan siya, between nga siya. Venus daw 'yung nasa ibabaw ng buwan. Oo. 'Yung dati naming kapitbahay noong hayskul ako na lagi kong inaabangan at pinagmamasdan. Si Venus. Kapatid ni Michelle na anak ni Aling Zorayda. Venus. Pero mas madami ang natakot dahil inaakala nila na isa itong signus para sa kinatatakutan nilang katapusan DAW ng mundo.

Ikaw? Naniniwala ka ba sa Katapusan? Masaya ang katapusan. Dahil magkakaroon ka na ng pambayad sa mga pinagkakautangan mo. Mabibili mo ang pinag-iipunan mo. May perang pang-deyt sa nililigawan mo. Pero ibang katapusan 'yun. Ang katapusang tinutukoy ko ay 'yung sinasabi nilang pagkawala natin dito sa mundo. Natatakot ka ba? Handa ka na ba?

Lahat ng bagay, may katapusan. Lahat ng simula, may dulo. Bawat simula ng pangungusap, may tuldok. Lahat ng nabuhay, dumadating ang kamatayan. Lahat ng teleserye, may pagtatapos. Kahit OA. Sa bawat hagdan, may dulo. Pero kung mapapansin ninyo, sa bawat pagtatapos, sa bawat paghinto, sa bawat nauubos at sa bawat nawawala, nagkakaroon ng bago, panibago at pagbabago. Ano ang ikinatatakot mo? Maaaring hindi ka na kasama sa mga bago na iyon, pero ang sinasabi nilang katapusan, ay isang simula para sa susunod na kabanata.

Maaring hindi ito katulad ng isang Computer Game na kapag Game Over na ay pwede kang bumalik kung saan ka namatay o sa lugar kung saan ka nagseyb. O kaya ay pwede kang gumawa ng bago para magsimula ulit.

Sa buhay natin, halos araw-araw ay may kinakaharap tayong katapusan o inaakala nating katapusan. Natanggal ka sa trabaho. Akala mo katapusan mo na. Iniwan ka ng pinakamamahal mo. Akala mo katapusan mo na. Nabuntis ka at pinabayaan ka ng ama ng dinadala mo. Akala mo katapusan mo na. Tatlong sabdyeks sa iskul ang naibagsak mo. Akala mo katapusan mo na. Hindi mo napanood ang katapusan ng Habang May Buhay ni Judy Ann. Akala mo katapusan mo na. Pinadalhan ako ng Disconnection Notice para sa internet ko. Wala akong pambayad. Pakiramdam ko, katapusan ko na.

Ang uod, hindi siya natatakot sa katapusan na kakaharapin niya. Dahil sa oras na dumating 'yun, tutubuan na siya ng pakpak at tatawaging paru-paro. Marami sa atin ang mukhang uod. Pero sana, maging katulad din natin sila sa pagharap ng katapusan.

Ngayon? Naniniwala ka ba sa katapusan? Totoong may katapusan pero hindi natin alam kung kailan. Ramdam natin na nag-aabang lang 'yan, pero wala pa ring kasiguraduhan. Bago pa lang pumasok ang taong 2000, madami ng nagsasabi at nagmamarka ng kalendaryo kung kailan ang katapusan. Pero lagi itong napo-postponed. Siguro dahil kulang pa sa badyet. Kaya minsan, nababanggit ko na lang, "Katapusan na ULIT ng mundo."

Bakit naman ito ang naisipan kong isulat? May nakita kasi akong poster ng 2012 kanina. Nanood din ako ng Nostradamus Prediction kaninang tanghali. Naging usapan naman ang magandang buwan kaninang gabi. Napag-usapan din dito na kung may sweldo sa katapusan ang mga tambay. At binigay naman ni Mommy Bojoy na Katapusan ang gawin kong tema ngayon. Ang lahat ng iyan ay hindi nagkataon lang. Pinilit ko lang talaga pagkonektahin. Hahaha.

Isipin mo na lang, araw-araw ay katapusan. Gawin mo sa bawat araw ang pinakamahusay mo. Isipin mong 'yun na ang huling pagkakataon na ipakita ang galing mo. Pinakamaayos na gawa mo. At pinakamahusay na ikaw. At kung dumating ang kinabukasan. Ipagpasalamat mo.

Ganito lang ang pagpipilian mo. Gamitin mo ang panahon mo o ikaw ang gagamitin ng panahon. Ubusin mo ang oras mo o ikaw ang ubusin ng oras.

Carpa Diem!

Walang Magawa

2010-05-12T23:28:00.006+08:00

Kanina, wala akong magawang matino. Pero madalas talaga akong walang nagagawang matino. Matino ako pero wala akong magawa. Ano'ng magagawa ko? Lalo pa akong magpapakatino? Pero sana, 'yung mga nanalo at mananalo sa naganap na eleksiyon, magtino kayo at gumawa ng tama. Kahit may tama ang nanalo, wala na tayong magagawa. Wala akong pinapatamaan. Wala lang, napasingit lang sila sa usapan. Tama na nga. Balik na tayo sa matinong usapan.

Naisipan ko na lang magbasa ng manga. Oo. Binabasa ang manga. Hindi kinakain at nilalagyan ng alamang. Wala pang bagong Naruto episode sa manga kaya doon muna ako tumambay kina Luffy sa One Piece. Hindi ko pa natatapos, namatay kasi si Ace eh. Sayang. Kung hindi mo maintindihan ang sinasabi ko pero pilit mo pa rin itong binabasa, naiintindihan kita. Wala ka ring magawa.

Sabi naman ni Bob Ong, iba ang walang ginagawa sa gumagawa ng wala. At lalong iba ang walang magawa sa ayaw gumawa. Ako naman, mas gusto ko ang madaming ginagawa. Pero ayoko ng ginagawa ko. Nakakatamad ang gumawa kung hindi mo gusto 'yung ginagawa mo. At madalas namang gustung-gusto mong gawin pero hindi mo magawa. Kasi bawal. Hindi pwede. May kontra. At hindi para sa'yo. Wala tayong magawa.

May gusto kang gawin. May gusto kang sabihin. Para sa isang taong, gusto mong mahalin. Hindi mo magawa. Napapatunganga. Pero hindi mo makakaya, na siya ay mawala. Bakit ganito, ang sinusulat ko. Parang tulang nagkakaroon ng tono. Ang walang magawa, talaga bang ganito? Pagiging makata ang siyang epekto? ISTAP! Baka mapakanta pa ako. Ituloy na ang matinong usapan.

Minsan, may nagugustuhan kang isang tao pero hindi mo malapitan. Hindi mo makausap. Iba ang sinasabi ng utak mo, sa ikinikilos ng katawan mo. Planado sa isip mo 'yung gusto mong gawin. Pero sa oras na nasa harap mo na siya, mismo, wala kang magawa. Torpedo. Walang magawa.

Pero hindi lahat ng walang magawa, nauuwi sa pagkasawi sa pag-ibig. Tulad ng sinabi ng isang babae d'yan. Nasa tabi-tabi lang 'yan. Hindi ko na babanggitin ang pangalan dahil kung kwentong pag-ibig ang usapan, lagi nasasabit ang pangalan niya dito sa blag ko. Oo. Si Ate A!. Nyahaha. Hindi ko kilala kung sino 'yung lalaking sinabihan niya nito. Pero ang masasabi ko lang sa lalaking 'yun. Goodluck! Oo nga! Ito na ang sinabi niya, dami-dami ko pang satsat.

Walang magawa ang puso ko, kaya naman masisisi mo ba ako, kung ikaw ang mahal ko?

At meron ding namang nasa loob na ng isang relasyon pero hindi naman masaya. May nagpupumilit kumawala pero hindi magawa. Walang magawa dahil sa madaming dahilan. Naaawa sa maiiwan. Natatakot na may masaktan. At para sa kabaliktarang sitwasyon, para sa taong naiiwan. Hinahayaang masaktan ang sarili at maiwan. Hindi magawang ipaglaban kung ano ang nararamdaman. Walang magawang paraan kung paano pa ibabangon ang bumagsak na pinagsamahan. Walang magawa.

Inabot na ako ng madaling araw dito pero hindi ko alam kung may nagawa ba akong pwedeng ipagmalaki. Pero hindi ibig sabihin na dahil wala akong ginagawa ay isa na akong tamad na tao. Sa totoo lang... hmm... kasi... err... sige na nga... tamad na ako.

Tanong: Ano ba ang mas nakakainis, mga taong walang ginagawa o 'yung mga taong hindi alam ang gagawin? Mga taong gumagawa ng walang kwenta o 'yung mga taong walang pagpapahalaga sa ginagawa nila? Mga taong gumawa ng gumawa pero walang tumatama o 'yung mga taong ginagawa pa rin ang isang bagay kahit alam nilang mali?

Masasagot mo lang ang lahat ng tanong na iyan.... kung wala kang gagawin.

Sige na. Hanggang dito na lang muna. May gagawin pa ako eh.

PAGCOR

2010-05-01T19:38:00.007+08:00

Apdeyt? Eh paano ba ako makakaapdeyt kung wala namang aydeyang tumatakbo sa utak ko ngayon? Habang nakatutok kasi ako sa kompyuter na ito, sinasabayan ko ng panonood ng PGT. Patay Gutom Tayo. Ay mali. Pilipinas Got Talent pala. Tapusin ko na lang muna ang panonood para maging maayos ang takbo ng utak ko pagbalik ko sa blag na ito. BRB.

Bak! Ang bilis ko 'no? Gusto ko muna magpasalamat sa kaibigan nating Choknat. Oo. 'Yung nabibili sa suking tindahan. Binigyan niya kasi ako ng choknat, este ng badge. 'Yung nakikita ninyo sa taas na larawan, 'yun 'yun. May malaking istar pa na kasama. Parang logo ng Pilipinas Got Talent, may istar din. Salamat po.

Galing ni Jovit Baldovino. Hindi ko sinasabi ito dahil kababayan ko siya. Magaling lang talaga siya. Hindi lang mga tao ang nagsitayuan n'ung kumanta siya, pati mga balahibo. 'Yung tipong parang nakuryente. Oo. Kuryente.

At dahil sa kuryente, may nagtext. Hindi pala, may nagpribadong mensahe sa pulork. Humingi kasi ako ng topic sa kanya. Kay Ate Arnie. At ito nga, kuryente ang naisipan niyang ibigay. Ganda ng topic. Nakuryente siguro siya kaya ito ang unang pumasok sa pilipit niyang utak.

Medyo wala pang pumapasok sa utak ko tungkol sa kuryente. Iniisip ko lang kung saan nagmula ang kuryente. Naiisip ko din 'yung sinabi dati ng ating Tagapaglikha. "Let there be light." Tapos may mga taong taga-Meralco ang sasagot nang "Maghintay po tayo hanggang bukas. Mayroon po kasi tayong rotating brownout."

Malaki ang naitutulong ng kuryente sa pang-araw-araw nating pamumuhay. Pero kailangan din nating mag-ingat sa paggamit nito. Naalala ko nung nasa elementarya pa lang ako. Mayroon akong iskulmeyt na nagsaksak ng kutsilyo sa isang awtlet sa loob ng silid-aralan. Bakit siya may dalang kutsilyo? Katatapos lang kasi nila magbungkal at magtanim ng mga halaman sa hardin. Buti na lang tumalsik siya at hindi hinigop ng kuryente. Ipinaliwanag ng guro namin na may dalawang epekto o aksiyon ang mangyayari kapag kasalukuyan kang nakukuryente. Ang isa ay nanghahatak at ang isa naman ay nagtataboy. Siguro 'yun ang tinatawag na positibo at negatibong kuryente. Mula noon, tinawag namin siyang Superman. Pero pinagsabihan pa rin siya ng aming guro. Ano'ng nangyari sa kanya? Ayun, grounded muna siya sa bahay.

Kung ang kuryente ay may positibo at negatibo. Ang pag-ibig, mayroon din ba? (Si Ate Arnie ulit ang nagsingit ng usapang love dito ha?) Siguro meron din. May pagmamahal na pinipilit mong makuha at makamit habang meron din namang pagmamahal na kailangan mong iwasan at layuan.

Ang kuryente ay ang organisadong kidlat. Hindi tulad ng kidlat, kalat-kalat. Hiwa-hiwalay. Delikado. Ang kuryente ay may maayos na lalagyan at naipapamahagi ng maayos para sa mga nangangailangan nito. At tulad ng pag-ibig, kailangang maging organisado din tayo. Huwag nating hayaang maging tulad ng isang kidlat ang ating nararamdaman. Na iba't iba ang tinatamaan. Dahil sa bawat natatamaan, sila ang nasasaktan.

Naniniwala tayo sa kuryente pero hindi natin maipaliwanag kung saan ito nanggagaling. Naniniwala tayo dahil patuloy ang pagdating ng bill sa mga bahay natin pero hindi natin alam kung paano ito dumadaloy sa mga wayrs. Tulad din ng pag-ibig, naniniwala tayong mayroon nga nito. Pero kapag tinanong tayo kung bakit natin mahal ang isang tao, wala tayong klarong maisagot. Basta ang alam natin, may nararamdaman tayong pagmamahal.

Hindi natin alam kung saan mismo nanggagaling ang pagmamahal pero alam nating ito ang nagbibigay ng liwanag sa buhay natin tulad ng liwanag na naibibigay ng kuryente.

Salamat sa kuryente, nakapag-apdeyt ako ng blag ko. Salamat din kay Ate Arnie, nakuryente siya. At nabuo ang PAGCOR. PAG-ibig at CORyente. CORny na.

Organ Donor

2010-04-14T19:59:00.006+08:00

Bisikleta. Siguro naman marunong kang magpatakbo niyan. Pagbabalanse sa dalawang gulong at pinapatakbo sa pamamagitan ng pagpedal. Kung hindi ka naman marunong, nakiki-angkas ka na lang. Kung ayaw mo naman maki-angkas, sige, maglakad ka na lang.

Sabi nila, tamad daw maglakad ang nagbibisikleta. Siguro nga. Tamad din kasi ako eh. Gaya ng nag-imbento ng sasakyang ito. Ginawa niya ang bisikleta dahil tinatamad siyang maglakad at magbitbit ng kung anu-anong bagay.

Ang bisikleta daw ay sasakyan ng mga nobelista at manunulat. Nakikigaya lang ako sa kanila. Feelingero. Kunwari na lang na isa din akong manunulat kaya nakikibisikleta din ako. Mas gusto ko din ang bisikleta kaysa motorsiklo. Nakakabilib kasi. Sa bisikleta, ang makina nito ay 'yung mismong pasahero. Mas kilala na din ng tao ang munting sasakyang ito. Maraming naglalabasang iba't ibang klaseng transportasyon na pwedeng gamitin, pero mas nagiging delikado at nakakatakot. Sa araw-araw, mas nagiging halimaw ang mga sasakyang ito. Hindi tulad ng bisikleta, mula noon hanggang ngayon, nanatiling tupa pa rin.

Karamihan sa atin, bata pa lang ay tinuturuan nang magbisikleta. Tinuturuan tayo hindi lang para matutong magpatakbo nito. Tinuturuan tayo magbisikleta para maging handa tayo sa pagharap sa reyalidad ng buhay. Sa unang sakay ng bata sa bisikleta, asahan natin ang pagnginig niya. Pagewang-gewang. Sa ganoong pagkakataon, nangangailangan siya ng suporta at kalayaan. Alalayan at pabayaan. 'Yan ang kailangan ng bata. Nating mga bata. At mga isip-bata.

Sa bisikleta, mapapagod ka. Pagpapawisan. Sa motorsiklo, mabilis, kumportable. Anong mas pipiliin mo? Mapapahanga ka ng motorsiklo dahil sa bilis nito. Sa kabilisang hindi mo na napapansin kung ano ang nasa paligid mo. Hindi mo nae-enjoy ang dinadaanan mo. Sa bisikleta, ibang alaala ang naiipon sa'yo. Maaalala mo kung paano mo tahakin ang mahirap na daan at kung paano mo ito nalampasan.

Ang buhay natin ay para ding pagsakay sa bisikleta. Kung gusto mong manatili sa iyong balanse, kailangan mong ipagpatuloy ang pagpapatakbo nito. Kung babagal-bagal ka naman, mas malaki ang tiyansa mong bumagsak. At kung sobrang bilis naman, maaari ka ding madisgrasya. Kailangan 'yung sakto lang. Ganyan din sa totoong buhay. Sakto lang. Hindi tulad ng coke, sakto daw pero bitin. Hindi din tulad ng isang tindahang malapit dito. Sakto P100 daw, pero may P150 at P250. Dapat 'yung totoong sakto.

Pero sa kabuuan ng mga naisulat ko dito, isa lang ang gusto kong sabihin. Gustong ipagyabang. Oo. May bago akong bisikleta. Kung ano 'yung nasa larawan sa itaas. 'Yun mismo. Hehehe.

Tanong: Ano'ng tawag ninyo sa siklistang hindi nagsusuot ng helmet?

Pusong Gutom

2010-03-29T00:47:00.012+08:00

Nakakagutom. Ang sarap kumain. Pero nakakatamad bumili ng makakain sa labas. Lalo na kung walang makasama. Hindi tulad dati, hahagilap lang ng makakasama sa paglabas. Hirap ding ibalik ang nakasanayan na kapag alam mong wala na. Pilit mong ginagawa pero hindi ka kuntento dahil hindi iyon ang eksakto. At dahil sa sinasabi kong ito, lalo ka na naman naguguluhan. Dahil hindi mo alam kung konektado pa. At siyempre, nakakagutom ang mag-isip kung hindi mo maintindihan ang binabasa mo. Kaya samahan mo na lang ako. Kakain tayo. Pero hindi ka naman makakasama kasi hindi ka pwede. Ako na lang mag-isa, para konting gastos lang.

Ikaw? Kapag nagugutom ka, kumakain ka ba agad o lalo kang nagpapagutom pa? Madalas ka bang malipasan ng gutom o talagang pinapalipas mo lang ang pagkain dahil sa nagtitipid ka? Minsan, sa pagiging abala natin, nakakalimutan nating kumain sa tamang oras. At kapag dumating na ang oras para kumain ka, saka naman mawawalan ka na ng gana. Kahit gaano kasarap 'yung inihahain sa'yo, hindi mo na magawang isubo. Pakiramdam mo busog ka na kahit wala pang laman ang tiyan mo.

Marami din namang iba diyan, talagang pinipili ang malipasan ng gutom para makatipid. At mas marami naman ang ayaw talaga kumain para magpapayat. Kahit takam na takam na sa pagkain, hinding-hindi mo siya mapapakain. At kung mapakain mo naman siya ng konti, gusto pa sundutin ang lalamunan ng daliri para mailuwa ang kakapiranggot na kinain.

Ang resulta? Masakit sa sikmura. Ulser.

Nung isang gabi, nagkakwentuhan kami ng ate kong may pilipit na utak. Oo. Si Ate Arnie. Nabanggit niya na minsan daw, parang nalilipasan din ng gutom ang love. Minsan, nawawalan na ng gana. Napapabayaan. Nanghihina. Nawawala.

Pero kapag nakasanayan na ang ganung sitwasyon, akala mo minsan ayos lang. Sanay ka na eh. Tapos bigla kang tatraydurin nu'ng tinatawag na ulser. Bigla ka na lang masasaktan. Kahit wala ka namang ginagawa. At kapag naramdaman mo na ulit ang uhaw at gutom, susubukan mong lapatan ulit ng laman ang nagugutom mong sikmura. Parang sa pag-ibig (may ganun?) o 'yung tinatawag na love ni Ate Arnie, susubukan mong ibalik 'yung nararamdaman sa puso mo. 'Yung pakiramdam na napabayaan mo kaya ka nasasaktan. Kaya ka nagka-ulser.

Pero kadalasan, kapag ganun ang ginagawa mo, mararamdaman mo pa rin ang sakit. 'Yung isinusubo mo para mapawi ang sakit ng tiyan mo, sakit pa rin ang nararamdaman sa paglapat nito sa sikmura mo. Dahil may lamat o sugat na naiwan doon. At minsan, gusto mo na kainin ang lahat para lang mawala ang sakit. Kahit ramdam mo din na wala ka naman talagang gana.

Gusto mong maghanap ng ibang makakain. 'Yung kakaiba. 'Yung gaganahan ka. Pero ganun pa rin. Masakit pa rin sa sikmura. Malala na. Mas mabuti pa kung gamutin mo muna ang sugat na naiwan. At kapag magaling na, pwede mo ng kainin ang gusto mo na hindi ka masasaktan.

Pagkain at sikmura lang talaga ang gusto ko ikwento. Si Ate Arnie lang ang nagpasok ng love dito. Hahaha.

Sabi din nila, nakaka-ulser talaga ang love. Lalo na kapag may deyt kayo. At pinaghihintay ka niya ng matagal. Hindi ka makakain agad habang wala pa siya.

Tara na. Itadakemasu!

Gupit Gupit

2010-03-09T20:39:00.008+08:00

Tumatakbo siya sa isang madilim at malawak na eskinita. (Malawak na eskinita?) Hinahabol ng isang kalalakihan. (Isa lang talaga?) Pagdating niya sa kanto, hindi niya malaman kung saan siya pwedeng lumiko. Pero mas pinili niyang sa kaliwa na lang lumiko. 'Yun lang kasi ang pagpipilian. (Eh? Kaliwa lang ang pagpipilian?) Patuloy pa rin siyang hinahabol ng kalalakihang ito. At sa hindi inaasahang pagkakaton, tama ang hinala niya. (Tama ang hinala pero hindi inaasahan?) Wala na siyang matatakbuhan. Mas minabuti na lang niyang magtago sa isang sulok ng bilog. (May sulok?) Nakita siyang nakatago ng humahabol sa kanya. Hindi pala siya nakita dahil nakatago nga pala. Kaya sumigaw na lang siya ng pabulong...

"Magsilabas ka na! Napapaligiran na kita!"

Hindi siya natakot pero lumabas pa rin siya at hinarap ang tinatakbuhan. Habang nakatalikod siya. Sinagot niya ang sigaw ng humababol sa kanya. Pero hindi na siya hinahabol dahil hindi na sila tumatakbo. "Hindi ako nasisindak sa'yo!" habang nanginginig ang mga tuhod. Naglabas ng isang armalayt ang kaaway mula sa kanyang bulsa. (Nagkasya?) Pinaputukan siya ng maraming beses. Natumba siya pero hindi siya tinamaan. Natumba siya sa kakailag sa mga bala.

At bago pa siya lapitan ng kaaway niya, bigla na lang may sumigaw. "CCCUUUUTTTTT!!!!!"

Mga artista pala sila at gumagawa ng isang eksena. Isa sa trabaho ko ang ganyan. Artista? Hindi artista pero artist. Direktor? Hindi din pero 'yung sinisigaw ng direktor. Cut? Oo. Isa sa ginagawa ko ang maggupit ng mga istikers. Istikerkat para sa sasakyan, sa salamin, at kung saan-saan pa. Medyo nakakalibang din ang ginagawa ko. Matapos mong magawa mula sa kompyuter ang desayn na gusto mo, idadaan mo naman sa makina para maging istikerkat na siya. Ang gaan na ng mga diskarte ngayon sa tulong ng makina.

Naaalala ko noon, sumusubok na din ako sa pagdesayn mula sa istikers para ikapit sa kung saan-saan gamit ang ordinaryong kater. Mula sa manu-manong drowing hanggang sa manu-manong paghiwa sa istiker, aabutin ng mahabang oras. Pero ngayon, ilang kliks lang sa kompyuter at ilang pindot sa makina, may istikerkat ka na.

At nabanggit ko na din lang ang paggupit. Gusto ko ng magpagupit ng buhok. Hinahabol na daw kasi ako ng gunting. Masyado na daw magulo at mahaba ang buhok ko. Dadalo kasi ako sa isang kasalan. Kasal. Gugupitin nito ang pagiging binata at dalaga pero magbubuklod naman para maging isang pamilya. Kailangan na ding putulin ang lahat ng nakakabit na bisyo at luho para hindi maging problema sa buhay mag-asawa. Para hindi maputol ang pagsasama.

Buti na lang at hindi ako ang ikakasal. Parang hindi pa kasi ako handa sa ganung bagay. Hindi kasi ako mahilig maglaro ng bahay-bahayan noong bata ako kaya hindi ko alam kung paano. Mas pinili ko ang paglalaro ng papel, gunting, bato. Pero alam ko din naman na hindi habambuhay ay kaya ko ang mag-isa.

Dahil ang isang tao, para ding gunting sa ibang aspeto. Tulad ng gunting, hindi ito makakagupit ng ayos kung wala ang kapares.

At sa mga oras na ito, napatitig ako sa pamangkin ko. May hawak na gunting at papel. Gumugupit. Ano sa palagay mo ang nararamdaman ko habang nakatingin sa kanya? Natutuwa? Hindi siguro. Dami niya kalat!

Hamsilog: Hamster sa Bilog

2010-01-28T13:50:00.005+08:00

Hamsilog. Nakakagutom. Gusto ko kumain ng hamsilog. Naaalala ko dati noong nagpunta ako sa isang tapsilugan. Sinupladahan ako ng isang serbidorang babae (babae nga, kaya nga serbidora eh!) doon. Tinanong ko kasi kung hamster 'yung ham ng hamsilog nila. Tinarayan ako. Ham. Hambog. Hehehe.

Nabanggit ko na din lang ang hamster, bumili ang katrabaho ko ng hamster. Balak siguro niyang gumawa ng hamsilog. Err. Hindi pala. Aalagaan pala niya. Kung mag-aalaga tayo ng ganito, siyempre kailangan may kasamang paglilibangan 'yung alaga natin. Kadalasan sa libangan ng mga hamster 'yung pagtakbo sa bilog na bakal. 'Yung parang nakikipagkarera. Matatapos ang araw niya sa paganun-ganun lang. Kinabukasan, uulitin niya ang ganung libangan. Para lang siyang nakikipag-karera sa panahon. Kaya ngayon, ano ang hamsilog? Hamster sa bilog.

Naalala ko tuloy ang sinabi ni Robert Kiyosaki. Huwag daw nating hayaang makulong tayo sa tinatawag niyang rat race. Kadalasan sa atin kapag nagtatrabaho, inaabangan natin ang araw kung kailan tayo susweldo. Magtatrabaho tayo. Magsisikap at magiging masipag tayo sa trabaho. At kinabukasan, ganun ulit ang gagawin natin. Hindi na tayo nalalayo sa mga daga o hamster na paikut-ikot sa pagtakbo sa bilog na bakal. Mapapagod lang tayo, pero kinabukasan, ganun pa rin ang takbo ng utak natin.

Gumagabi na, akoy uuwi na
Tapos na ang saya, balik sa problema
At bukas ng umaga, uulitin ko pa ba
Ang kahibangang ito, sa tingin ko hindi na

Alam ninyo ba ang liriko na 'yan? Galing 'yan sa kantang Esem ng bandang Yano. Kung alam mo, malamang magkasing-edad tayo. Pero kung hindi mo alam, huwag mo na lang ipamukha sa akin na matanda na ako.

Paano nga ba tayo makakawala sa tinatawag na rat race? Maraming nakakaalam kung paano makatakas doon. Marami din naman ang nakakaalam pero ayaw subukan, natatakot. Maraming gustong makaalam kung paano pero hindi alam kung paano sisimulan. At maraming ayaw ng subukan kaya ayaw na ding malaman.

Patintero (Part II)

2010-01-08T12:45:00.005+08:00

Patintero. Alam kong alam ninyo 'yan. At karamihan sa inyo ay nalaro na ito sa kalye. Kung maaalala ninyo, may naisulat na ako sa blag na ito na patungkol din sa patintero. Pero malamang hindi ninyo maalala kung ngayon ninyo lang natagpuan ang blag na ito. May kaibahan ang patinterong ikukwento ko ngayon sa patinterong nabanggit ko na dati. Malaking kaibahan.

Nasa sitwasyon ako ng parang patintero ngayon. Dalawang taong nagpapatintero. Nandito ako sa side ko at nandun naman siya sa side niya. Kung ang parihaba at parisukat ay may apat na sides, ilan naman ang sides ng bilog? Pakisagot na lang sa comment box sa ibaba ang sagot ninyo. Hahaha. Anong kinalaman ng bilog sa patintero? Hindi ko din alam.

Gusto kong lumampas sa guhit na nasa gitna para makapunta sa kabilang gilid. Pero hinaharangan niya ako sa guhit na 'yun. Hinaharanangan niya ako pero hindi niya ako itinataboy. Hindi niya ako hinahayaang makapunta sa lugar niya, pero hindi naman niya ako hinahayaang manatili sa lugar ko. Kapag sinusubukan kong lumampas, tumatapat siya sa daraanan ko. Parang patintero. Kaya ang nangyayari, nandun kami pareho sa gitna. At sa gitnang 'yun, doon namin ginagawa ang gusto naming gawin nang hindi lumalampas sa guhit.

Hindi na muna ako magpupumilit lumampas sa guhit. Dahil habang nandito kami sa guhit na ito, walang nagiging taya. Walang hinahabol at walang humahabol. Walang hinaharangan at walang humaharang. Sa ngayon, mas maganda na muna ang ganito. darating din ang araw na makakapunta ako sa lugar nya at makakapunta siya sa lugar ko ng hindi kami naghaharangan.

Mali-quote

2010-01-03T11:42:00.004+08:00

Bago ang lahat, gusto ko munang bumati ng Bagong Taon. Bagong buhay. Bagong pag-asa. Lumang kwento pero bagong estado. Dating bida sa kwento na ngayon ay panggulo sa bagong istorya. Kaya bago mapuno ng puro bago ang introng ito, gusto ko ding sabihin sa inyo, nagbago na ako. Maraming nagbago. At maraming pagbabagong mangyayari pa para sa bagong taon na ito.

Ang masasamang alaala, iwan sa nakaraan. At ang masasayang alaala, dalhin sa kinabukasan. Katulad ng pagpapaalam sa natapos na taon, kailangan din nating tanggapin na may mawawala sa atin. Pero kung paano natin sinalubong ang bagong taon, alam din nating may darating sa buhay natin, kapalit nung nawala. Malay natin, mas swerte.

Ang masasabi ko lang sa nangyari sa akin, nawalan ako ngayon ng utak, pero dumating pa rin ang pampaswerte ko. Paano? Sikreto. Naguguluhan ka? Mabuti naman. Kung gusto mong maintindihan, subukan mong inglesin ang sinabi ko. Kung alam mo naman, manahimik ka na lang.

Minsan, kailangan nating pumili. Minsan, kailangan natin ng tama. Para kahit minsan, sumaya tayo. Pero minsan ko lang gamitin ang salitang minsan. Oo, minsan lang. Tama na piliin natin ang bagay kung saan tayo masaya at sasaya. Pero hindi lahat ng bagay na nagpapasaya sa atin ay tama. Pwede din nating itama ang nagawang mali para sumaya. Pero hindi natin magagawang sumaya kung inaakala nating tama ang ginawa nating pagkakamali. Kahit ngayon, pwedeng tama ang sinasabi ko. At pwede din namang mali.

Totoong sa bawat pagkakamali na nagagawa natin, mayroon tayong natututunan. Mga hindi nating matututunan kung hindi tayo magkakamali. Mas mabuti na ang magkamali kaysa walang matutunan. Minsan, matututo nga tayo sa bawat kamaliang nagawa natin, pero hindi na natin maibabalik ang mga nawala, naiwan at nasira dahil sa pagkakamaling 'yun. Hindi natin kailangang matuto kung sa simula pa lang ay alam na nating mali ang kahihinatnan. Okey lang ang magkamali, pero hindi okey ang pumili ng mali. Malaking pagkakaiba 'yun. Iba ang nakagawa ng mali sa pumili ng mali. Iba din ang nagawa sa ginawa. At lalong iba ang gumawa ng tama sa ginagawang tama ang mali.

Hindi ko alam kung mali ang mga sinasabi ko, pero hindi ko ito pinili. Kaya tama! Oo, tama. Tama na ang entri na ito.

Chicharon

2009-12-27T12:38:00.003+08:00

Chicharon. Anong naiisip mo kapag naririnig mo ang pagkain na 'yan? Kung anuman 'yon, walang koneksyon 'yan sa ikukwento ko ngayon. Bakit ko nabanggit? Wala lang, gusto ko eh. Ako may-ari nito eh, kaya gagawin ko ang gusto ko. Hehehe. Pero sige na nga, 'yan na lang ang gawan natin ng kwento. Pero sa totoo lang, wala akong ideya kung ano ang isusulat ko ngayon. At dahil chicharon ang una kong naisip at naisulat dito, doon ko na lang paiikutin ang kwento. Sana may maisip ako.

Chicharon. Bakit nga ba 'yan ang ang naisip ko bigla? Sa mga kaibigan ko sa mundo ng plurk, 'yun ang gamit kong nikneym doon. May eksplanasyon 'yun, pero dalawang tao lng ang nakakaalam nun. Ako at siya. Kaya hindi ko na lang ikukwento. Ibang chicharon na lang muna ang tatalakayin natin dito.

Kumakain ka ba ng chicharon? Masarap di ba? At maraming klaseng chicharon. Pero ang isa sa pinakagusto ko ay ang chicharong baboy. Kahit masakit na ang ngala-ngala ko sa pagkain nun, hindi ko pa ring tinitigilan hangga't meron pa. Masarap 'yun lalo na kung malutong. Na sa bawat pagkagat mo, nakakagawa ng ingay dahil sa kalutungan nito. Natatakam ka na ba? Ako din eh. Pero matatakam ka pa rin ba kung makunat na ang chicharong hawak mo?

Pero bakit nga ba kumukunat ang chicharon? Kapag minsang nag-iinuman kami ng mga kaibigan ko, laging may panghihinayang kapag 'yung sinusubo mo ay makunat na. Sabi nila dahil sa hangin. Kumukunat daw ito dahil sa hangin. Kapag napabayaan mong nakabukas lang ang pinaglalagyan nito, madaling maapektuhan ang kalutungan nito. Kaya 'yung iba, kakabukas pa lang, kakainin na kaagad. Baka daw kumunat pa. Pero sa totoo lang, matakaw lang talaga sila mamulutan.

Paano naman natin ito ihahalintulad sa isang sitwasyon, sa buhay, sa relasyon? Sa buhay natin, mayroon tayong kanya-kanyang chicharong hawak. Sa simula, nakakatakam at sobrang lutong. Pero kung papabayaan mo lang, masasayang lang. Minsan akala mo naiingatan mo ng tama, pero mapapansin mo sa huli, nagkamali ka pala ng pinaglagyan. Dapat kinain mo na lang.

Kung chicharon ang isang oportunidad na dumating sa buhay mo pero hindi mo agad tinanggap, asahan mo ang panghihinayang na mararamdaman mo sa huli. Maiisip mo na sana pala, kinuha mo na. Akala mo kasi na ikaw ang hahabulin nung oportunidad na 'yun, nagpataas ka pa ng presyo. Sa pagkakataong 'yun, hindi chicharon ang nahanginan. Ulo mo. Nagkahangin ka sa ulo.

Kung chicharon ang pakikipagrelasyon, gawan mo ng paraan para manatili ang kalutungan nito. Dahil kapag dumating ang pagkakunat ng samahan ninyo, iba na ang pakiramdam. Malaking kabawasan. Para ka na ding kumakain ng makunat na chicharon, na nagmimistulang babolgam habang nginunguya mo.

Kung chicharon ang buhay ng isang tao, bigyan mo ng importansya. Ito ang pinakapagsisisihan mo sa huli kapag binalewala mo at hindi pinagpahalagahan. Dahil kapag ito ang pinabayaan mo, hindi lang pagkakunat ang mangyayari sa buhay ng taong 'yun. Magiging matigas pa ang katawan niya. Hindi na chicharon ang kakainin mo, kape at biskwit na.

Pero masama din ang sobrang kain ng chicharong baboy. Nakakahayblad!

Bago matapos ang entri na ito, gusto kong mag-HB sa inyo. Habol-Bati. Kahit nagdaan na ang araw na ito, gusto ko pa ring batiin ng Maligayang Kaarawan ang istar ng Pasko. Si Bro. Ang nagsindi nitong ilaw, walang iba kundi Siya. Maligayang Pasko sa ating lahat. At sa darating na Bagong Taon, may panibagong kakaharapin. May mahirap at madali, masaya at malungkot. Pero kung magiging malapit ka kay Bro, lahat ng problemang kakaharapin mo, magiging chicharon lang para sa'yo. Kakainin mo lang ang lahat ng ito.

formspring.me

2009-12-25T20:32:00.001+08:00

sino ang pers lab mo? -tanong ng henyo

hmm... pers lab? hindi ko naman syur kung lab nga ung mga naranasan ko nung bata pa ako eh.. hehe.. kaya ito n lng ang sagot ko... ang pers lab ko... ang inay ko... hehehe... may pers ang las... kahit wala na xa... walang pa ring nagbabago... andito pa rin ang presensya nya... hehehe... nasagot ko na ba ang tanong? -sagot ng batanggero

Ask me anything

formspring.me

2009-12-19T19:59:00.001+08:00

ano ang paborito mong kulay?

BLUE!... hehehe... pero wag kang magtataka kung bakit bihira mo lng makita ang blue sakin.. ndi ko pinapakita eh... :D

Ask me anything

formspring.me

2009-12-18T19:43:00.001+08:00

paano ga are?

ako nagtanong.... ako din pala ang sasagot... amf

Ask me anything

Bato o Damo?

2009-12-12T10:30:00.006+08:00

Gusto kong magsulat ngayon. Oo nga, nagsusulat na nga ngayon. Heto na nga oh! Medyo napagod ako sa bago kong trabaho, pero ayos naman dahil nagiging abala at gusto ko naman ang ginagawa ko. Nakakasakit ng ulo dahil kailangan talaga paganahin ang utak. Nakakalaki ng ulo dahil sa mga papuring natatanggap at humahanga. Nakakasira ng ulo dahil sa dami ng mga gagawin. Sa madaling salita, nakakaulo. Pasensya na, hinahangin na naman ang ulo ko. Ulol! (Ako)

Pero pagkatapos ng trabaho, naku na naman. Heto na naman. Kapag walang magawa, nakakabato. Kapag walang ginagawa, binabato. Kapag ayaw ng ginagawa, ang sarap mambato. Kapag ayaw gumawa, mukhang bato! Ano ba 'to? Sana nga naging bato na lang talaga ako. (Patalastas: Nakakarelate ako sa nangyayari sa PBB House. Parang kami lang ng mga kasama ko. Isa-isang nagvovoluntary exit. Nyahaha!) Balik sa usapan. Minsan, hamburger. Este, minsan, gaya ng sinabi ko kanina, gusto kong maging bato na lang muna. Para wala muna akong maramdaman. Walang inaalala. Walang pakialam sa nangyayari. Hindi nasasaktan. Oo! Manhid. (Ako)

Pero 'yung inaakala kong mas makakabuti para sa akin, tama. Pero tama nga. Mas makakabuti para sa akin. Para sa akin lang. Isang paraan ng pagiging makasarili. Sarili ko lang ang inaalala ko. Dahil kahit gaano man ako katigas bilang isang bato, maiisip din natin, 'yung pagiging matigas na bato ang mas nakakasakit sa ibang tao. Subukan mong ibato. Mayroon din namang mga batong nabibili lang sa tabi-tabi. Gustung-gusto ng mga patapon ang buhay pero sa bandang huli, sila din ang sinasaktan ng batong 'yun. Ayoko na ng bato. Batugan! (Ako)

Kaya tama na muna ang usapang-bato. Gamit muna tayo ng alternatibo at mas mura. Ang damo. Kung gumamit kaya ako ng damo? Este kung maging isang damo na lang kaya ako? Sa bawat pag-ihip ng hangin, sumasabay sa paggalaw ang damo. Nakakaya ang anumang problema. Kung matumba man dahil sa lakas na hanging tumama sa kanya, muling tatayo ang damo pagkadaan ng malakas na hangin na iyon. Tinatapak-tapakan lang. Pero paglipas ng ilang araw, muling babangon. Parang walang nangyari. At kung sakaling maputol, muling tutubo ng panibago at mas maganda pa. Pero kung magiging ganitong damo ako, isa akong masamang damo. Hindi mawawala kung hindi bubunutin ang ugat. May mga damo ding nagpapaligaya ng tayo. Matapos ubusin at hithitin ang damong ito, iba't ibang kaligayahan ang nakukuha nila. May tawa pa ng tawa. Pero sa bandang huli din, sila ang kawawa. Damuho! (Ako)

Pero bago kayo mag-isip ng kung anu-ano dahil sa mga nabanggit ko, uunahan ko na kayo. Hindi ako adik. Tulad ng laging sinasabi ni Mommy Bojoy (Instant Mommy ko). Ikaw? Ano'ng mas gusto mo, bato o damo? Pero kahit ano pa yan, isama mo ako. Sesyon tayo.

Salamat at hanggang ngayon, mayroon pa ring mga taong gustung-gusto na magbasa ng blag ko. Pinapalakas ang loob at ineengganyo pa rin nila ako na magsulat. Kahit papaano, tumatatak sa isip nila 'yung mga nilalaman ng bawat entri ko. Hindi ko na talaga kayo papangalanan. Dami nagrereklamo eh (annoyed). Hanggang sa muli. Alak pa!

I Love Ann? Ay Laban!

2009-12-05T12:56:00.002+08:00

Gusto ko muna magpasalamat kay charlly. Dami niyang sinabing maganda tungkol sa blag na ito. At dahil diyan, may nagteks, este ginanahan ulit akong magblag. Kaya heto, tumitipa na naman ng kibord at itutuloy ang laban. Laban!

Pakikipaglaban. Lahat ng tao dito sa mundo ay may kanya-kanyang labang kinakaharap. May madali at mahirap. Depende sa kakayahan at kagalingan. Pero dahil nga isa itong laban, naririyan ang pagkapanalo at pagkabigo. May nagpapatuloy at may sumusuko. Parang dito lang sa Showtime, habang pinapanood ko ngayon, ang daming magagaling na lumalaban.

At ikaw. Sigurado akong may laban ka ding pinagdadaanan ngayon. Tulad mo, tulad niya, tulad nila at tulad ko. At naiiyak na ako ngayon dahil sa Showtime na ito. (Tapusin ko muna bago ko ituloy ang pagsusulat, weekly finals eh. Hahaha) Geym na ulit. Usapang laban. Lahat tayo ay binigyan ng sariling laban. Ang tanong na lang doon, kaya ba natin ang laban na ibinigay sa atin?

Paano mo ipaglalaban ang isang bagay o tao kung iba naman ang ipinaglalaban niya? Ibang laban ang kinakaharap niya. Paano ka hahabol kung hindi naman siya humihinto? Patuloy pa rin sa paglayo. Paano mo siya susundan kung ibang daan naman ang tinatahak? Nakakaligaw. Paano mo siya hahawakan ng mabuti at mahigpit kung siya na mismo ang bumibitaw? Ayaw kumapit. At paano ka maghihintay kung hindi mo naman alam kung babalik siya? Walang kasiguraduhan. Paano ka lalaban?

Minsan na bang dumating sa buhay mo na naramdaman mo na ang pagsuko? Gusto mo ng tumigil. Gustong bitawan at iwanan ang lahat ng pinanghahawakan. Gustong ilagan ang mga isinasampal na katotohanan. Gustong magising sa bangungot. Minsan iniisip mong para lang kompyuter sistem ang lahat. Dadaan sa BSOD ang sistem mo. Subukan mong patayin ito pero sa muling pagbuhay nito ay babalik at babalik pa rin ang eror. (Sabi ni Itlog) Hindi mo magawang irepormat dahil madaming mahahalagang nakaseyb sa hardrayb mo.

Pero bawat laban at hamon ng buhay, kailangan mo talagang magpatuloy at lumaban. Kung maaga kang susuko, malinaw at maliwanag ang iyong pagkatalo, na pwedeng mauwi sa pagsisisi. Kung itutuloy mo ang nasimulang laban, matalo ka man sa huli, alam mo sa sarili mong ipinaglaban mo. Walang dapat pagsisihan. Sa ngayon, gusto kong lumaban. Pero sa ibang pamamaraan.

Anong gagawin ko ngayon? I Love Ann? Oh? Ay Laban!!!

Kasinungalingan o Katotohanan?

2009-11-27T00:43:00.004+08:00

Matapat. Sa mundong ito, mayroon ba talagang taong masasabi mong matapat? Mahirap paniwalaan. Mahirap paniwalaang may isang taong nagsasabi ng tapat kung alam mo sa sarili mo na magsisinungaling ka kung ikaw ang nasa kalagayan niya. At kung magsasabi ka rin lang naman ng totoo, hindi mo na kailangang tandaan o isipin pa ang mga nangyari at nagawa na.

Kung sinasabi mong nagsasabi ka ng totoo, isa na agad 'yun na kasinungalingan. At sa bawat kalahating totoo ng sinasabi mo, isang buong kasinungalingan na ang katumbas nun. Pero bakit nga ba nating nagagawang magsinungaling? Sa tingin ninyo ba, may magandang naidudulot ang hindi pagsasabi ng totoo?

Minsan, nagsasabi tayo ng kasinungalingan para makaakyat tayo. Para makatuntong tayo sa taas at may marating. Pero kapag nandun ka na sa tuktok, mahihirapan ka ng makababa at bumalik. At kung susubukan mo talagang bumaba, kailangan mong talikuran kung ano ang nakamit mo sa taas at kailangan mong bumalik sa simula. Maaring masayang ang oras mo. Maaari kang mapagod. Pero may naitama ka kahit papaano. At nagpakatotoo.

Pero hindi din lahat ng pagsasabi ng totoo at tapat, may magandang resulta. Sa pagiging totoo mo, may maaapektuhan. May mababago. Makakasama. Kaya siguro may tinatawag na white lies. Mas pinipili mong magsinungaling na lang, kaysa gumulo ang mga pangyayari. Pero hindi habambuhay ay panghahawakan mo at iingatan ang white lies na 'yun. Darating pa rin ang araw, lalabas ang totoo.

Mayroon din namang mas pinipili ang magsinungaling para lang maligtas ang sarili sa alanganin. Playing safe kumbaga. Ipipilit nilang totoo ang sinasabi nila, pero sa paraan ng pagsasabi nila, malalaman mo pa rin kung mali ang sinasabi nila. Sa simpleng salita, malalaman mo kung nagsasabi siya ng totoo.

Sa ngayon, gusto kong magsabi ng totoo. At gusto ko din magsinungaling. Hindi ko alam kung ano ang tama kaya mas pipiliin ko na lang manahimik. Hindi ako sasagot sa isang tanong kung sa dalawang pagpipilian ko, parehong may maaapektuhan. Playing safe din? Oo. Parang ganun na nga. Pero hindi sarili ko ang iniligtas ko dito. SILA. Sila nga.

Kaya kong magsinungaling. Kaya ko ding magsabi ng totoo. Pero ayoko. Dahil hindi ko na din alam kung ano ang totoo at hindi.

At ngayon. Kung hindi ako magsasabi ng totoo. Kung hindi ako magsasabi ng kasinungalingan. Ano ang iisipin mo sa isinulat kong ito? Isang kasinungalingan o isang katotohanan? Maniniwala ka ba o hindi? O mananatili na ding tahimik na tulad ko?

Tahimik ba ako kung madami akong sinasabi sa'yo ngayon? Isa na namang kasinungalingan ang nagawa ko. Pero isa ding katotohanan dahil hindi naman talaga ako nagsasalita ngayon. Kung naguguluhan ka na, pareho lang tayo. At malamang, mas magulo ang utak ko kaysa sa'yo.

Pinky Promise

2009-11-24T16:34:00.006+08:00

Walang magawa. Hindi ko magawa. Ang hirap gumawa. Anong gagawin ko? Wala. Sa ngayon, wala akong dapat gawin. Dahil sa bawat pagkilos ko, may kakaibang nangyayari. Gumugulo. Lumalabo. Nalilito. Nahihirapan. Kaya para hindi na lang lumala, maghihintay na lang muna at magtitiyaga. Aaminin kong tamad akong tao, pero ang desisyon kong ito ay hindi ugaling tamad. Naghihintay ako sa tamang oras at panahon para gawin ang nararapat. At pag dumating ang oras na 'yun, makikita ko ang mangyayari na dapat. At maging karapat-dapat. (Ang dami-dami ko yatang salitang inuulit-ulit sa talatang ito? Nagkakadoble-doble yata)

Ngayon, gusto ko muna pasalamatan ang lahat ng nakinig sa akin. Nagtiyagang makipag-usap. Nagtiis sa kwento at hinaing ko. Nagbigay ng payo. Nagpatibay at nagpalakas ng loob. Tumulong. Sa mga nagbigay ng komento sa entri kong Nobela Daw. Hindi ako sumasagot pero nagpapasalamat ako sa inyong lahat. Sa mga lagi kong binabalitaan ng minu-minutong nangyayari sa akin. Hindi ko na lang babanggitin ang mga pangalan ninyo. Ate Arnie, Ate Joshmarie, Joyce at Ella. Maraming salamat. Hayaan ninyo, hindi ko ilalagay ang mga pangalan ninyo dito. Promise!

Promise. Pangako. Sumpa man. 'Yan ang mga salitang binibitawan ng karamihan sa atin kapag nangangako tayo na gagawing bagay. Kapag sinabi natin ang mga salitang 'yan, kailangan nating tuparin kung ano man ang binitawan nating pangako. Pero ako. Minsan lang ako mangako at banggitin ang mga salitang 'yun. Promise, mamatay man ako.

Pero marami ang nagsasabi, kadalasan daw, ang pangako ng isang tao ay laging napapako at nababali. Mahilig mangako pero hindi naman natutupad o nagagawa. Dumating sa oras ko na nakapagbitaw ako ng matinding pangako. Pero iba ang ginawa ko sa pangako kong ito. Dahil sinasabi nilang baka mapako at mabali lang, ipinako ko na ang pangako ko, para hindi ito mabali.

Habang naghihintay ako ng tamang oras. Tulungan ninyo muna akong ibalik ang Batanggerong nakilala ninyo dito. Kung nasaan ka man Blue Blink, bigyan mo ako ng tapang. Tapang kabayo.

Nobela Daw

2009-11-08T14:57:00.008+08:00

Bago ang lahat, damit, relo, selpon, sapatos at kung anu-ano pa, umpisahan muna natin ang entri na ito sa isang jowk. Ewan ko kung jowk ba itong matatawag o simpleng tanong na may malalim na sagot. Hehehe. Dami ko pang daldal eh pwede namang umpisahan na. Game! 1. 2. 3.

Tinanong ko ito sa ilang mga kaibigan ko, halos pare-pareho lang sila ng sagot. Kung ang motor, lalagyan mo ng saydkar, ano na ang tawag sa kanya? Maliwanag na traysikel ang sagot nila diyan. Tama ba o mali? Tama! Kaya nga sinabi ko ng maliwanag eh, anu ga naman are!. Hehehe. Eh paano kung alisin ko ulit ung saydkar? Ano na ngayon ang tawag? May sumagot na motor ulit. Baysikel. Motorsiklo. At single. Oo. Single. 'Yun ang tamang sagot. So? Anong jowk diyan? Kaya nga hindi ko alam kung matatawag na jowk eh, dadalae ka na naman eh! Pero hindi yan diyan nagtatapos.

Ang traysikel, pinagsamang motor at saydkar. Pwede tayong maging motor at saydkar naman ang kapareha natin. Vice-ganda este vice-versa. Kapag nawala ang saydkar sa motor na 'yun na minsang tinawag silang isang traysikel, magiging Single ang tawag sa kanya. Pwedeng maiwan ng motor ang naging kapareha niyang saydkar. Habang papalayo ng papalayo ang nakikita ng saydkar sa motor na minsang nakasama niya. Hindi siya pwedeng sumonod.

Ginagamit ang traysikel bilang transportasyon. Kaya ginagamit din ito para pagkakitaan. Kapag naghiwalay ang motor at saydkar, patay ang negosyo. Maaaring magkaroon sila ng ibang paraan para magamit ang bawat isa sa kanila, pero hindi kasing-husay at tatag kung magkasama sila. Pareho silang nababawasan ng silbi. Sa madaling salita. Kailangan nila ang isa't isa.

Ikaw? Alin ka sa dalawa? Pero alin man diyan, kakailangan mo ng kapareha.

'Yun ang intro? Masyado bang mahaba para sa isang intro? Huwag kang mag-alala, iiklian lang namin ang pinakanilalaman nito. Umpisahan na.

Sasabihin ninyong huli na ang ikukwento ko dito kapag nalaman ninyong tungkol sa bagyong nanalanta sa Pilipinas ang ikukwento ko. Pero may kakaiba sa kwentong ito. Hindi siya 'yung aktuwal na nangyari nung kasagsagan ng bagyo pero malaki ang pagkakatulad.

Noong wala pang bagyong dumadating, ang makikita mo sa paligid. Malinis. Matiwasay. Walang problema. Higit sa lahat, masaya. Dumating ang isang bagyo. Malakas na bagyo. Ondoy. Biglang pumasok sa noon ay matiwasay na lugar. Sa isang iglap lang, winasak ng bagyong ito ang lahat ng magagandang nakita mo. Napalitan ng baha at putik. Naubos ang kagamitan. Nasugatan. Maraming nasira. At may nawala. Pero may mga nanatiling matibay. Nakatayo. At nakipaglaban. Sa pagkakataong 'yun. Natalo ang bagyong Ondoy. At tuluyang umalis.

Dahil sa pananalantang 'yun ng bagyo, malaking pinsala ang naidulot. Pero pinilit nilang bumangon sa pagkakalugmok. Inayos ang dapat ayusin. Binuo ang dapat buuin. Ibalik ang dapat ibalik. Malapit na. Maaayos na din ang lahat. Ilang piraso na lang. At mabubuo na din.

Nang biglang isang na namang dagok ang dumating. Panibagong bagyo. Santi. Malapit ng mabuo ang nasira ng naunang bagyo pero hindi pa kasing-tatag noong unang wala pang bagyong dumarating. Tapos ito na naman ang isa. Tuluyang nabuwal ang binubuo nila. Panibagong pagkawasak. Parang wala ng gustong itira. Nilamon. Nagpupumiglas at gusto pa ring lumaban ng sinalanta. Pero sa pagpiglas na ginagawa, mas lalo lang silang nadadala ng baha. Sa pag-anod sa kanila, may nawala. Nabitawan ng hindi sinasadya. Pinilit habulin. Pinilit hanapin. Pero dahil sa malalang sitwasyon, nawala sa paningin.

Lumipas ang bagyo. Dumating ang liwanag. Pero para sa taong natira. Para sa taong natira pero walang natira sa kanya. Walang liwanag ang makikita sa mga mata niya. Nanghina. Nanlumo. Gustong mapalugmok. Hindi makapaniwalang hindi na niya hawak ang pinakaiingatan niya. Nakaluhod. Tumingin sa langit. Gustong manisi. Ibunton ang galit kahit kanino. Pero nang makapag-isip-isip. Bigla siyang tumayo. Nanumbalik ang lakas na muntik nang mawala. Kailangan niyang makuha kung ano ang nabitawan niya. Hahanapin niya ito kahit saan. Gagawin niya ang kahit ano para lang mahawakan niya ulit ito.

Hindi siya nagkamali. Muli niyang nakita ang inakala niyang wala na. Makukuha na niya. Isa na lang ang hinihintay. Iabot ang kamay nung gusto nyang kapitan. Sa oras na iabot nito ang kamay niya, maiaangat nila ang pareho sa pagkabagsak. Mula sa trahedya.

Alam kong medyo magulo ang kwentong ito. Pero hayaan ninyo na lang na magulo. Kesa lalo pang gumulo. :)

Reposts... Balik-Tanaw!

2009-11-02T01:06:00.009+08:00

Gusto ko lang sariwain ang nakalipas. Naaalala ko, isang taon ang nakalipas, ganitong araw din ako nagsulat ng about sa Halloween: Tips or Tricks. Nagbigay ako ng ilang mga TIPS para makaiwas sa TRIPS ng mga nasa paligid natin. Medyo huli na pero pwede pang ihabol.

Mababasa ninyo dito ang tinutukoy ko.

HALLOWEEN: TIPS OR TRIPS

But wait! There's more. Meron pang isang repost ang isasama ko dito. Naisulat din ito makalipas ng isang taon. Sa blag entri na ito, masasabing nabubuo na ang kung anuman ang nasa akin ngayon. Pero hindi sa blag ko nanggaling ang irerepost ko ngayon. Mula sa leading lady ko.

IMPACHO... WAITED.

Bigla ko kasing naalala kung ano ang mga nangyayari nung panahong 'yun. Masarap balikan. Hindi kayang ikwento ng madalian. Kaya balikan na lang.

.

Tuloy Ang Laban ng Buhay!

2009-10-04T03:52:00.008+08:00

Heto na naman. Nagugutom ako. Kinuha ko ang walet ko kahit walang lamang pera. Pero may ey-ti-em kard. Palabas pa lang ako ng bahay, iniisip ko na kung ano ang bibilhin kong makakain. Napadaan ako sa Burger Machine. Bukas pa. May tao. Pero tulog. Dumiretso muna ako sa ATM machine para kumuha ng pambili. Unang destinasyong bangko. Hindi ako nakakuha ng pera. Pangalawang bangko. Hindi pa rin ako pinalad. Pang-apat. Hindi na ako umabot ng pang-apat. Dahil sa pangatlong bangko, hindi pa rin ako nakapagwidro. Kahit pagtsek ng balanse, hindi ako pinayagan ng Ey-Ti-Em na 'yan. Uuwi na lang ako.

Habang naglalakad pauwi, wala ang mga maliliit na tindahang laging nandoon. Hindi na laging nandoon kasi nga wala ngayon. Hindi sila nagtinda ngayon at nung mga nakaraang araw dahil na din sa bagyo. Hindi na malakas ang ulan dito sa lugar namin. Pero basang-basa pa rin ang mga kalsada. Maswerte pa rin kami dahil nasa mataas na lugar kami. Hindi kami masyadong apektado ng mga baha.

Bigla kong naalala ang mga nakita at napanood ko. Baha. 'Yung mga lugar na tinamaan ng malaking pinsala dahil sa baha. Dahil ang pangyayaring 'yun ang dahilan kung bakit nawalang ng ari-arian, kabuhayan, edukasyon, pagkain, tirahan, kagamitan at higit sa lahat, maraming buhay. At kasalukuyang bumuhos na naman ang ulan, habang sinusulat ko ito.

Lahat ng magagandang nakikita ng mata mo, biglang mawawala ng ganung kadali lang ng dahil sa matinding baha. Lahat ng magagandang 'yun, mapapalitan ng putik. Parang sinasabi ng baha sa lahat, "Papatayin ko ang lahat na hindi marunong maglangoy. Uubusin ko ang lahat ng mahihina. Kawawa ang walang magagawa." Pero kahit ganoon, hindi tayo basta-basta sumusuko. Sinasagip ang hindi marunong maglangoy. Tinululungan ang mga mahihina. Pinoprotektahan ang walang nagagawa. At sinusuportahan ang malapit ng sumuko.

Maaaring makuha ng bagyo at baha ang lahat ng ating mga pinakaiingatan. Maging ang buhay ng ilan sa atin. Pero kailanman ay hindi makukuha ng unos na 'yun ang lahat ng magagandang alaala natin. Habang patuloy nating pinagsisikapang bumangon mula sa pagkalunod, mananatili ang ating alaala sa lahat ng nawala.

Huwag din nating isisi sa Diyos ang kasalanan sa tuwing may ganitong pagkakataon. At sa maraming tao din, huwag din isumbat na kasalanan ng tao ang mga nangyayari kaya pinaparusahan ng ganito. Patuloy tayong pinapadalhan ng baha ng ating Lumikha, dahil alam niyang malalampasan natin ito. Kapag wala na Siyang binitawang bagyo para sa atin, ibig sabihin lang noon na walang kwenta ang una niyang ginawang bagyo.

Matatapos ang mundo natin kung gugustuhin Niya. Siya ang magdedesisyon kung tatapusin na niya ang mundo. Hindi tayo ang sisira sa mundo. At lalong hindi masisira ang mundo, nang dahil lang sa baha at bagyo. Tuloy lang ang buhay.

Ramdam Niya tayo. Hindi Niya tayo pababayaan. Lalaban tayo! (Hindi si Sen. Mar Roxas ang tinutukoy ko.... hehehe...)

================================================

Off-topic:

Boboto ako! Hindi pa para sa pagpa-presidente ng bansa. Boboto ako para sa 2009 Bloggers' Choice Award (National)

I vote for taympers
Bloggers' Choice Award
2009 Philippine Blog Awards

Mas Malakas pa sa Bagyong Ondoy

2009-09-28T01:20:00.005+08:00

Bagyo. Bagyong Ondoy. Nakaalis na ba itong bagyong ito? Laking perhuwisyo ang ginawa at iniwan niya sa bansa natin. Daming kababayang nagdurusa hanggang ngayon. Hindi ako makapanood ng telebisyon o makapagbasa ng mga balita tungkol sa mga nasalanta ng bagyong ito. Hindi ko kasi makayanang tingnan kung ano ang nangyayari at nangyari na.

Minsan, gusto nating makatulong sa kanila. Pero kahit gusto natin, minsan din, hindi natin magawa. Wala tayong magawa. Hindi din natin alam kung papaano. Maliban na lang sa pagdadasal natin para sa kanila. Pero hindi lahat sa atin, ganun ang ginagawa. Hindi ko maintindihan kung bakit may mga taong may utak na kasing liit ng utak ng lamok. (Pasintabi sa mga lamok, baka kahit sila hindi papayag na ikumpara sa mga taong tinutukoy ko.)

Sa pagbuhos ng malakas na ulan dala ng bagyong Ondoy, umulan din ng mga taong hindi na nga nakakatulong, magsasalita pa para lalong ilubog ang mga taong nalunod. Habang lumulubog sa baha ang mga bahay, kagamitan at maging ang mga kapwa nating Pinoy, mas nakakalunod ang paglalapastangan ng mga taong (tao nga ba talaga sila?) ito hindi lang sa mga nasalanta. Kundi pati na din sa lahat ng mga Pilipino. Kung 'yung ibang tao nga diyan na wala namang dugong Pinoy, gumagawa ng paraan para makatulong. Tapos may mga ganitong taong hindi na nga nakakatulong, nakakaperhuwisyo pa. Ang masama, kapwa Pilipino pa.

Kahit naman siguro hindi ko na banggitin kung sinu-sino ang mga taong ito, malamang kilala ninyo na. Nakarating na sa inyo ang ganitong balita. Kung sinasabi nilang makasalanan tayo kaya nararapat sa atin ang makaranas ng ganito, ngayon, sila ang binabagyo ng batikos dahil sa kakitidan ng utak nila.

Kung 'yung mga masasamang balitang lumabas sa telebisyon at naririnig sa radyo. Kung kasama sa masamang balitang 'yun ang pamilya nila (huwag naman sana...), magagawa pa kaya nilang magsalita tulad ng nabanggit na nila? Maraming ganitong klaseng tao. Marami na tayong naririnig, napapanood at nakakasalamuha. At ngayon lang ako magsusulat ng ganito para lang sa kanila. Sikat na sila eh.

Kung ang layunin talaga nila kaya sila nakakapagsalita ng ganoon laban sa ating kapwa nila Pilipino, ay para sumikat, nababagay lang silang batiin ng malutong na "CONGRATULATIONS! Palakpakan!" Nagawa ninyong sumikat sa maikling panahon lang. Pero sa pagsikat ng inyong mga pangalan, kasabay noon ang paglubog ng inyong katauhan. Isama na ang kaluluwa.

Maaaring nakakahabag ang mga pagkalunod sa baha ng ilan sa ating kababayan na nauuwi pa sa pagkawala ng buhay. Pero ang mas higit na nakakaawa ang mga taong may makitid na utak tulad nila. Mas malalim pa ang kalulubugan nila kaysa sa bahang sinasabi nilang nararapat sa atin. Dahil 'yun naman ang nararapat sa kanila.

Ano'ng Oras Na?

2009-09-20T22:25:00.004+08:00

Oras na para bumalik. Gusto ko ulit magsulat. Pero nasasayang ang oras ko sa pag-iisip kung anong isusulat. Madami ding pinagkakaabalahan. Sana magtuluy-tuloy na 'yung isang pinagkakaabalahan ko. Huwag lang masyadong madaliin. Ayos lang na gumugol ng mahabang oras basta alam mo namang may magandang resulta ang mapapala mo. Kaysa nagmamadali ka dahil ayaw mong mag-aksaya ng oras, pero pagdating mo sa dulo, kabiguan ang makukuha mo. Mas nasayang lang ang oras mo.

Kung oras ang pag-uusapan, wala 'yang bayad. At wala ding katumbas na kahit anumang halaga. Hindi mo pag-aari ang oras, pero pwede mo itong gamitin. Hindi mo maiipon ang oras, pero pwede mo naman itong gugulin. Pero sa oras na mawala ito, hindi mo na maibabalik pa. Mas mahalaga ang oras kaysa sa pera o anumang bagay. Dahil kapag nawala 'yung mga bagay na iyon, pwede mo pang makuha, pero ang oras, hindi na. Kaya kailangan nating pahalagahan ang oras. Matuto nating gamitin ito sa tama.

Depende na lang kung mabuti kayong magkaibigan ni Michael J. Fox at pahiramin ka ng kanyang kotse para makabalik sa nakaraan. O kaya kakampi ka sa mga masasamang loob na nakalaban ni Shaider para makapag Time Space Warp... ngayon din! Pero bukod doon, hindi na natin maibabalik ang oras.

Konti lang ang oras na pwedeng gamitin para sa lahat ng bagay o gawain. Pero sapat lang ang oras na 'yun para gawin ang mas mahahalagang bagay o dapat gawin. Kadalasan kasi, hingi tayo ng hingi ng maraming oras. Gusto natin at kinakailangan natin ang marami at mahabang oras. Pero ang ginagawa natin, hindi natin ginagamit nang tama. Kaya mas nasayang lang ang mahabang oras na 'yon. Kapag mayroon na tayong mahaba-habang oras, walang magawa. Nakakatamad. Nag-iisip tayo ng pwedeng gawin para lang patayin ang mahabang oras na 'yon. Pero hindi natin alam, unti-unti din tayong pinapatay ng oras.

Ang buhay natin ay nangangailangan ng matinding pasensya. Lahat ng hindi mo maabot, makukuha mo. Lahat ng pangarap mo, matutupad. Lahat ng wala sa'yo pwedeng mapasaiyo. Ang kailangan lang natin ay pasensya. Huwag tayong mainip. Hindi lahat ng bagay nakukuha sa madalian. Hintayin natin ang tamang oras, gamitin ng tama at nararapat.

Sabi nga ng iba, ang oras ay parang isang dakot ng buhangin. Kapag hinigpitan mo ang pagkakadakot sa mga 'yun, bibilis ang pag-agos ng mga buhangin sa'yong mga daliri at mawawala na sa kamay mo.

Pero isa lang ang tanging dahilan kung bakit mayroon tayong oras. Mayroon tayong oras para hindi mangyari ang lahat ng bagay ng sabay-sabay.

***************************************************

-_- : Bay, bilhin mo na itong relo ko. Bagong-bago.
^_^ : Aanhin ko pa ga ang relo, sa araw pa lang eh alam ko na kung anong oras. Kapag tirik ang araw, alas-dose na 'yun. Kapag pababa pakanluran ang araw, hapon na 'yon.
-_- : Eh pa'no kung umuulan, walang araw nun?
^_^ : Ay sisilong ka! Ika'y mababasa.
-_- : Paano naman kapag gabi?
^_^ : Ay bakit ga magrerelo pa pag gabi na. Ay tutulog na eh.

****************************

-_- : 'Tol, anong oras na ba?
^_^ : Oras na para bumili ka ng sarili mong relo!

Akala Ko Tama, 'Yun Pala Mali

2009-09-15T13:54:00.005+08:00

Akala n'yo hindi ako nahihirapan
Akala n'yo wala akong problema
Akala n'yo hindi ako namomroblema
Akala n'yo hindi ko kayo pinoproblema
Akala n'yo patawa-tawa lang ako dahil wala akong problema
Akala n'yo tahimik ako dahil wala akong pakialam sa inyo
Akala n'yo hindi ako nag-iisip ng maganda
Akala n'yo wala akong plano sa buhay
Akala n'yo wala akong kwenta
Akala n'yo sumasabay lang ako sa agos ng buhay
Akala n'yo tinatakasan ko 'yung dapat kong kaharapin
Akala n'yo madali lang para sa akin ang lahat
Akala n'yo nakangiti ako dahil masaya ako
Akala n'yo nakasimangot ako dahil malungkot ako
Akala n'yo mahimbing ang tulog ko
Akala n'yo mabait ako

Dahil sa mga akala ninyo, ako ang nahihirapan
Dahil sa mga maling akala ninyo, hindi ninyo ako naiintindihan
Dahil sa mga inaakala ninyo, kaya ako nagkakaganito

Ikaw? Akala mo seryoso ako? Ano sa akala mo?

Poker Face...Book!

2009-09-09T04:32:00.005+08:00

Baraha. Napaupo na naman at napalaro. Sugal. Nakipag-blap-an sa mga kalaro. Poker. Texas HoldEm Poker sa Facebook. May araw na minamalas. May araw namang swerte. At kanina, ang araw ng malas. Bokya. Kaya ngayon, ayaw na akong paupuin pansamantala ng bangkera. Dito muna ako sa blag makikipaglaro.

Nabanggit ko na din lang naman ang tungkol sa poker, ituluy-tuloy na natin. Ang paglalaro ng poker ay parang paglalaro din ng sarili nating buhay. Kailangan nating tanggapin ang bawat barahang ibinibigay sa atin. Pero kapag hawak mo na ang mga barahang 'yun, nasa sariling desisyon mo na, kung paano mo ito lalaruin para manalo ka. Minsan, wala sa ganda o pangit ng barahang hawak mo ang susi para manalo ka. Nasa diskarte mo. Pero hindi din lahat ng pagkakataon na nananalo ka dahil magaling ang diskarte mo, minsan, dahil sa kapabayaan na din ng kalaban mo.

Ang pinakamadalas na pagkakamaling nagagawa natin sa mesa habang nakikipaglaro ng poker, ay ang maliitin ang kakayahan ng kalaban natin. Ganyan din sa totoong buhay. Underestimate. (Ingles 'yun.) Akala mo kayang kaya mong talunin ang kalaban mo. Akala mo 'yung hawak mong baraha na ang pinakamataas. Akala mo magtitiklop sila ng baraha kapag tinodo mo ang pusta mo. Akala ko trapo, 'yun pala katropa ko. Akala ko conyo, 'yun pala laking tondo. Manny na naman? (Bawal ang mangampanya dito!)

Sabi ng iba, ang poker ang pinakamalapit na larong maaaring ihalintulad sa totoong buhay. Kailangan natin ng matinong pag-iisip (meron ka ba nun?), kung saan kaya nating pangibabawan o talunin ang tinatawag na tadhana at pagkakataon. Hindi natin hahayaang mangyari na lang ang isang bagay ng basta-basta. Kailangan din nating pag-isipang mabuti. Sa madaling salita, hindi mahalaga kung ano ang nangyayari, mas mahalaga kung paano natin iisipin kung ano ang mangyayari.

Sa ayaw natin o sa gusto, malalaman natin ang totoong katauhan ng isang tao kapag nakaupo na siya sa mesa para maglaro ng poker. Kung sa tingin mo na nababasa ng mga kalaro mo ang iniisip mo, sarili mo lang ang dapat mong sisihin. At kung ganun nga, matatalo ka na sa paglalaro mo, talo ka pa sa totoong buhay.

Maraming nagtatanong kung madali lang ba maglaro ng poker. Maari mong matutunang laruin ang poker sa loob lang ng isang araw o ilang oras. Pero buong buhay ang kailangan mo para laruin ng tama at maayos ang larong ito. Sa bawat araw na dumadaan sa buhay mo, pumupusta ka. Lumalaban ka. Kung matatakot ka lang sa blap ng kalaban mo, talo ka. Dapat marunong kang lumaban at makipaglaban. Pero hindi ibig sabihin nito na hindi ka pwedeng umatras. Umatras ka ng hindi dahil natatakot ka. Umatras ka kung kinakailangan.

Ang mahirap lang sa ganitong klaseng laro, walang gustong umayaw kapag natatalo dahil gustong makabawi hangga't may natitira pang pangpusta (may kasamang gigil pa). Pero, kapag naman ikaw na ang nananalo, ayaw naman nila na umayaw ka (sasabihan ka pang madaya).

Kaya ikaw!... Oo... ikaw nga... pengeng chips sa poker... nang makalaro na ako...

Kagebunshin no Jutsu?

2009-08-17T18:55:00.009+08:00

Maraming nagkalat na mga mukhang aswang at maligno sa panahong ito. Pero sa panahong ito ba, may naniniwala pa sa mga multo, aswang, maligno, engkanto at mga taong naeengkanto? Nakaranas ka na ba ng mga hindi makakalimutang pangyayari na may kinalaman sa mga nabanggit ko? O baka naman isa ka sa mga nabanggit ko?

Ika-16 ng Agosto. Ang araw kung kailan nawala ang aming ina. Ika-16 ng Agosto. Ika-apat na taon upang gunitain ang araw na 'yon. Pumunta kami sa lugar kung saan siya ipinanganak. Matagal na panahon na din ang nakalipas nang huli akong nakapunta sa lugar na 'yon. Tapos, may kakaiba pa akong masasaksihan. Pero walang kuneksyon 'yun sa ikukwento ko ngayon.

Mag-isa akong pumunta sa lugar na iyon dahil nauna na ang buong pamilya ko. Tanghali na kasi masyado ako kung magising. At alam naman nila 'yun. May konting salu-salo lang ang ginanap at nagsiuwian na din naman kinahapunan. Magkakasama ulit ang buong pamilya ko papauwi, pero mas pinili ko na naman ang mag-isa. At sa kadahilanan na din na hindi naman kami magkakasya sa sasakyan. Naghintay lang ako ng labinlimang minuto pagkaalis nila at ako naman ay nag-abang na ng pwede kong masakyan.

Wala pang limang minuto nang makarating ako sa tabi ng kalye upang maghintay ng daraang dyip. Wala pang limang minuto nang may dumaang isang lalaki, nasa edad 20-25 ang edad ayon sa tantiya ko. Naka-motorsiklo. Tumingin sa akin habang nagmamaneho. Tinitigan ko din. May peklat o balat sa mukha. Hindi ako sigurado. Lumampas siya sa kinatatayuan ko. Parang walang nangyari.

Wala pang limang minuto, wala pang ibang dumaraang sasakyan. Wala pang limang minuto, dumaan na naman ang naka-motorsiklong lalaki. Sa pangalawang pagkakataon na iyon, muli siyang tumitig sa akin. Pero titig na may halong pagkagulat/pagkamangha/pagtataka. Ganun din ang naramdaman ko. Dahil ang ikalawang pangyayari na iyon, ay katulad lang ng naunang pangyayari. Nanggaling siya sa iisang direksiyon. Papunta sa iisang direksiyon.

Kahit hindi ako madalas sa lugar na iyon, alam ko naman na imposibleng makabalik siya sa pinanggalingan niya kung hindi siya babalik sa mismong dinaanan niya. At kung meron man, imposibleng makabalik siya sa ganoong kabilis na oras kahit pa sabihing nakamotor siya.

May halong pagkagulat pa rin ang lalaking nakamotor kahit nalampasan na niya ako. Nililingon pa rin niya ako at ako naman ay nakatingin din sa kanya. Inakala kong hihinto siya para kausapin ako. Gusto ko din naman siyang kausapin at tanungin kung naliligaw ba siya o napapaglaruan ng kung ano. Una kong naisip 'yung laging sinasabi ng matatanda, na kapag naligaw ka daw ng ganun, 'yung parang hindi ka makaalis sa iisang lugar, baligtarin lang daw ang damit. Pero hindi ko nasabi 'yun sa kanya, dahil siguro, dala ng takot sa nasaksihan, mas lalo niyang binilisan ang pagpapatakbo ng kanyang minamaneho.

Wala pang isang oras ang biyahe mula doon papunta sa uuwian ko. Habang nasa biyahe, hindi pa rin mawala sa isip ko kung ano 'yung nakita kong iyon. Naisip ko 'yung tinatawag na "doppelganger." Ang pagkakaalam ko sa "doppelganger" ay makikita mo ang isang tao sa magkahiwalay na sitwasyon pero sa parehong oras at araw.

Pagkauwing pagkauwi ko, naghanap ako sa internet kung ano nga ba ang "doppel" na iyon. Sa mga nabasa ko, parang hindi naman ganun 'yung nasaksihan ko. Ang "doppelganger" daw ay "evil twin." Pero kung matatandaan ko ang reaksiyon nung lalaki, gulat na gulat talaga siya dahil pakiramdam niya, kakadaan lang niya sa lugar na iyon. At siguro, medyo nadagdagan pa ang takot niya, kasi iba 'yung tingin ko. Medyo "evil". Nyahahaha. At naka purong itim ang suot ko noon.

Naisip ko na lang, na posibleng pinaglaruan siya ng mga engkanto o maligno. 'Yun ay kung meron pang mga ganung klaseng nilalang at gawain ngayon sa mga panahong ito. At kahit sa mga nakalipas na panahon. Marami pa rin ang hindi kumbinsido kung meron ngang ganoon.

Kung iisipin kong maligno o engkanto ang may gawa noon, mas gugustuhin ko pang isiping isa siyang "NINJA." Gumamit lang siguro siya ng "Kagebunshin no jutsu."

Ang Mahiwagang Tuldok

2009-07-04T00:06:00.010+08:00

Heto na naman ako, Sumusubok magsulat ng panibago, Pero paano nga pala ako bumuo ng kwento? Sabi nila, kung ano 'yung nararamdaman mo na hindi mo masabi ng may boses, madali lang ilabas kung idadaan mo sa pagsulat, Sa mga sinusulat ko, maraming tinatamaan, Maraming nakakasabay, Nakakasakay, Nakakaunawa, Pero sa mga taong madalas mong makasama, hindi ko alam ang mararamdaman ko kapag sila mismo ang tinamaan, at parang naramdaman na sila mismo ang tinutukoy, 'Yung kulang na lang ay pangalan para sabihing sila na nga mismo ang tinutukoy ko,

Pero hindi, Lahat ng kwento ko dito, labas ang kasalukuyang nagaganap sa paligid ko, 'Yun ang alam ko, Sumusulat ako kung ano ang laman ng utak ko, Kung anong aydiya ang mabuo sa isip ko, May nagtatanong kung ang mga sinusulat ko ay para talaga sa mismong taong gusto kong patamaan, dahil 'yun ang napapansin nila, Sinasabi ko na lang na kung ganun nga ang nangyayari, para palang isang sitkom ang blag kong ito, Kung tatanungin ako kung may tinutukoy akong tao sa bawat kwento ko, sasagutin ko ng OO, Tinutukoy ko sa mga kwento, ang lahat ng tao, Pinapatamaan ko ang lahat ng pwedeng patamaan, Lahat, Hindi sa iisa o iilang tao lamang, Kung hindi ka matamaan ng mga sinasabi ko, dalawa lang ang ibig sabihin noon, Magaling kang umilag, o bulok akong bumato,

Tama na ang mahabang introduksyon, Simulan na ang kwento, Ewan ko kung kwento nga ang itatawag ko dito ngayon, Tribya? Hindi ko din alam, Pangdagdag-kaalaman na lang siguro, Nakikita mo ba ang larawan sa itaas? Hindi 'yung header ng blag ko, mga lasenggero 'yun, Itong larawan na kasama sa entri na ito, Ano ang nakikita mo sa larawan na 'yun?

Oooppss! Teka! Sumagot ka muna bago mo basahin ang kasunod, Sa larawan na nasa itaas, dalawa ang kadalasang nagiging sagot natin, Ganito:

1, "Wala naman eh! Nasaan ga? Puti lang naman ang nakikita ko eh!"
2, "Tuldok! Isang Tuldok! Period, Dot, Maliit na Bilog, Kulangot?"

Sa dalawang sagot na yan, may dalawang eksplanasyon din ang nabuo, Dalawang eksplanasyon na nagpapakita at nagpapatunay kung paano mag-isip ang tao, Tayo, Sa unang sagot, [1, "Wala naman eh! Nasaan ga? Puti lang naman ang nakikita ko eh!"], Kapag may ginawa tayong maliit na bagay na maganda o positibo, dahil nga sa maliit lang ito, hindi ito madalas mapansin, O kaya ay hindi madaling makita, Kadalasan, nakikita na nga, pero binabalewala, Ikaw ba 'yun? Mas napapansin mo 'yung wala kesa meron, Mas nakikita kang walang ginagawa at hindi nila tinitingnan kung ano 'yung ginagawa mo, Ikaw ba 'yun? Tayo,

Dumako tayo sa pangalawa, [2, "Tuldok! Isang Tuldok! Period, Dot, Maliit na Bilog, Kulangot?"] Kung akala mo na mas tama ka dahil itong pangalawa ang napili mong sagot, mali ka, Ibahin natin ang sitwasyon, Kung ang tuldok lamang ang iyong nakita, hindi mo napapansin ang napakalaki at napakalawak na puting espasyo sa paligid ng tuldok na iyon, Kung ang tuldok na iyon ang nagsisilbing isang bagay na ginawa mo, na negatibo o masama, at 'yung malaking espasyo na 'yun ang ginawa mong mabuti, mababalewala na ang lahat ng nagawa mong maganda dahil lang sa isang napakaliit na pagkakamaling nagawa mo, Ikaw ba 'yun? Tayo,

'Yan ang isang halimbawa na may dalawang magkaibang pananaw, Inilagay natin ang tuldok sa positibo at negatibong sitwasyon, pareho lang na hindi maganda ang resulta, Wala sa tanong ang problema, Maaaring sabihin mo na ginugulo ko lang ang utak ninyo, dahil kahit ano ang piliin mo sa dalawa, may nakahanda na akong sagot para maliin ka, Sa pagsagot mo pa lang, mali ka na talaga, Bakit? Dahil ganun ang tao mag-isip, Ganun ang tao, 'Yun tayo,

Kung sa palagay mo naman ay tama ang sagot mo, Kung napansin mo nga ang isang tuldok na kasama ang malaking espasyong nakapaligid sa kanya, Base sa larawang nakita mo, Ikaw 'yun, Sana kami rin, At sana, hindi lang sa larawan, kahit sa tao, tingnan mo kung ano ang nakikita mo na hindi nakikita ng iba,

*******************************************************

Salamat kay Loraine/Aning, naalala ko 'yung sinulat niya na walang tuldok, Kay Sir Buddy [William Badillo] na propesor ko nung nag-aaral pa lang ako sa kolehiyo dahil sa kanya ko natutunan ang ilan sa nabanggit ko, At kay Kheed na tumulong sa akin para makabuo ng panibagong entri na tulad nito, Kung hindi ko siya nakausap, hindi lalabas 'yung ganung aydiya ko,

*******************************************************

Tingnan mo ang puting espasyo sa paligid ng larawan, Malawak, Pwede ka pumwesto kahit saan doon, Huwag mong isiksik ang sarili mo sa tuldok lang, Sa isang tuldok na iyon, ganito ang kalalabasan mo,

1 [ikaw] sa loob ng isang dot = 1d1ot

Ano'ng nabasa mo sa kinalabasan? 'Yun tayo, Sa ngayon, Pwede pa nating mabago, kung hindi muna natin lalagyan ng tuldok ang lahat, Dahil ang tuldok din, ang nagbibigay-hudyat ng katapusan [tuldok].

Ang Kutsilyo

2009-06-28T21:23:00.003+08:00

Nasira na naman ang sinabi ko. Sabi ko, magiging masipag na ako sa pagsusulat dito sa blag na ito. Pero ano'ng nangyayari? Halos matabunan na ng abo mula sa sunog na iniwan ng huling naisulat ko tungkol sa palito ng posporo. At kung babalikan ang ilan sa mga naisulat ko dito, tungkol sa trahedya. Sana, sa isusulat ko ngayon, hindi na.

Ang ikukwento ko ngayon ay tungkol sa kutsilyo. Malayo ito sa trahedya. Maniwala ka. Kung itatanong mo kung bakit kutsilyo ang napili ko at hindi balisong, dahil isa akong Batangueño, huwag ka na lang umangal. Kung ayaw mong magkaroon ka ng gripo sa tagiliran mo. Gamit ang balisong na hanap mo. Pero biro lang 'yun. Ayoko ng dugo. Masama ang lasa.

Kutsilyo. Karaniwang gamit na makikita sa kusina. Isa sa mahalagang bagay na maraming pinaggagamitan. Kapakipakinabang. Pero minsan ay ito rin ang kumukuha ng ilang buhay ng tao. Pero ang kutsilyong sinasabi ko ngayon ay idadaan natin sa ibang usapan. Kutsilyong nasa ating katauhan, kaugalian. Kung hindi mo gusto ang mga sinasabi ko, nasa sa'yo ang kutsilyong tinutukoy ko.

May mga taong kasing-talas ng kutsilyo ang dila. Nakakasakit ang bawat sinasabi. Bawat salita ay nakakahiwa. Minsan, kahit hindi sinasadya ng taong may matalas na dila, may nasasabi siyang nakakasugat sa pinagsabihan. At ang sugat na ito ay mas matagal pang maghilom, kaysa sugat na gawa ng totoong kutsilyo. Parang kutsilyong nakatarak sa dibdib mo. Panghabambuhay. Minsan, mas ok pa 'yung totoong kutsilyo ang isasaksak sa'yo. Kung mabuhay ka, pwede pa gumaling ang sugat na 'yon. Kung mamatay ka, pwede na din. Wala ng paghihirap. Pero ang kutsilyong gawa ng matalas na dila, unti-unti kang papatayin. Dahan-dahan. Bawat sakit ay hindi mo makakalimutan.

Ngayong alam mo na ito, ano ba ang pwede at magandang gawin kapag may kakilala tayong may mala-kutsilyong dila? Iwasan? Pangilagan? O magbitbit ng sangkalan, bilang pangharang? Hindi ko ikinukwento sa inyo ito para matakot sa mga taong tulad nila. Ikaw mismo ang tutulong sa kanila.

Kahit gaano katalas ang dila niya na sapat na para makasakit ng ibang tao, huwag din nating alisin sa isipan natin, na ang kutsilyong nasa bibig niya ay siya ding kutsilyong makakahiwa sa sariling labi niya.

****************************************************
Take 1:

-_- : Heto ng kutsilyo mo... Napakapurol!
^_^ : Matalas 'yan nung pinahiram ko ah?
-_- : Pinagbibintangan mo ba ako? Para sabihin ko sa'yo, unang-una, hindi ako nanghihiram ng kutsilyo sa'yo. Pangalawa, hindi ko ginagamit ang mga gamit mo. At pangatlo, mapurol na talaga 'yan ng isoli ko!
^_^ : !@#$%^&*

Take 2:

-_- : Heto ng kutsilyo mo... Napakapurol!
^_^ : Mapurol ba? Teka nga, testingin natin.
*saksak sa tagiliran*
-_- : Ay.. matalas pala...
*bagsak... duguan*

Ang Palito ng Posporo

2009-06-16T10:09:00.004+08:00

Madalas ba kayong maka-engkwentro ng mga taong ipinanganak na may kasamang aircon sa katawan? 'Yung mga taong kapag nagkwento na eh pakiramdam mo may bagyong paparating dahil sa lakas ng hangin? Mga taong akala nila kaya nilang gawin ang lahat at siya ang pinakamagaling. Natutuwa ba kayong kasama ang ganitong klaseng tao o kinaiinisan ninyo?

Gusto ko munang ibahagi sa inyo ang isang kwento. Isang kwento tungkol sa palito o mga palito ng posporo. Sa bahay, iba't ibang kagamitan ang makikita mo. Gamit sa kusina. Sa salas. Sa kwarto. sa banyo. At marami pang iba. Sa bahay ding ito, matatagpuan ang posporo. Kahit saang sulok mapunta, hindi mapigilan ng palito ang magyabang kung ano ang mga kaya niyang gawin.

Madalas niyang sabihin na siya ang nagbibigay-liwanag sa buong kabahayan. Siya ang nagsisindi at nagbibigay ng apoy para makapagluto. Minsan daw ginagamit din siya bilang tutpik at panglinis ng tenga. Kapag may narinig siyang nagkukwentuhang ibang kagamitan sa bahay, palagi siyang sumisingit sa usapan at inilalagay ang sarili niya bilang pinakamagaling at maraming nagagawa.

Isang araw, gaya ng lagi niyang ginagawa, nagpakitang-gilas siya sa mga kasamahan niya. Nagpasindi siya ng apoy. Nahulog ang umaapoy na palito ng posporo. Nasunog ang karpet at kurtina na natamaan nito. Lumaki ang apoy na nauwi sa pagkasunog ng buong bahay. Dahil sa kayabangan niya, tama nga, siya ang nagbigay ng liwanag. Lumiwanag ang buong paligid dahil sa sunog na ginawa niya. Lahat apektado.

Kung ihahalintulad sa tao, maraming mga beses at pagkakataon ang ganun ang nangyayari. Dahil sa may gustong patunayan o ipagyabang sa iba, nauuwi lang sa trahedya. Siguro nga malaki ang pakinabang nila o marami silang kakayahang nagagawa, pero hindi na nila ito dapat ipagyabang pa kung kani-kanino. Kahit gaano ka kagaling, kung hindi mo naman kayang pigilan ang sarili mo para hangaan ka ng iba, lalo ka lang nilang kaiinisan kesa sa paghangang gusto mong makuha mula sa kanila.

At tandaan din natin palagi, na sa bawat pagkiskis ng ulo ng palito ng posporo para makagawa ng apoy, iisa lang ang kinahihinatnan niya. Ang maging ABO.

****************************************************
^_^ : Tol, may lighter ka ba? Pasindi nga.
-_- : Wala eh, heto posporo.
^_^ : Ano'ng laman niyan? Gagamba?
-_- : Hindi! Kisses!

Kwentong Dyip

2009-06-10T04:40:00.006+08:00

Sa bawat sinasakyan nating dyip tuwing biyahe, may kanya-kanya at iba't ibang kwento ang makikita at masasaksihan mo sa loob ng sasakyang 'yun. Pero bago natin lakbayin ang ikukwento ko, may gusto lang akong aminin sa lahat. Tuwing sumasakay ako ng dyip papunta sa dapat kong puntahan, dalawang pwesto lang ang gusto kong upuan. Sa tabi ng drayber o kaya sa puwesto sa likod niya. Mas madali kasi ang pumara. Hindi ko na kailangan pang sumigaw lalo na kung bingi ang drayber. Ayoko din kumatok sa bubungan ng sasakyan dahil hindi naman 'yun pinto. Ayoko namang sitsitan ang drayber o sipulan dahil hindi naman siya aso. Pero karamihan ay mukhang aso. At ayoko ngang sumigaw baka pagalitan pa ako at sabihing hindi siya bingi.

Ngayon, magbiyahe na tayo. Mayroon akong dalawang kwentong dyip na nasaksihan ko lang kahapon at noong isang araw. Dalawang kwento sa magkahiwalay na pagkakataon sa magkaibang araw. Pero iisa ang ruta. Ang unang eksena. Galing ako sa isang inuman kasama ang ilang katrabaho. Pagsakay ko, pumuwesto ako sa paborito kong pwesto. Sa likod ng drayber. Pinipilit kong huwag akong mapansin ng mga kapwa pasahero na nakainom ako at amoy-alak.

Mabuti na lang at hindi nila napapansin 'yon, dahil sa isang lasing. Lasing talaga. Napansin kong walang katapat na pasahero ang lasing na 'yun. At malaki ang pagitang espasyo sa katabi ng lasing na 'yun. Umuulan na nga sa labas ng sasakyan, nagpapaulan naman 'yung lasing sa loob. Laway! Parang may kaaway na salita ng salita. Noong pinipilit kong intindihin ang sinasabi, abah! inglisispiking. Mahirap talaga intindihin ang sinasabi nya ng buo dahil lasing kung magsalita, parang medyo nagiging islang. Pagalit pa. Pero may ilang salita akong naunawaan at parang alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin doon. May madalas siyang mabanggit na "government, economics" at parang galit na galit siya na nakikipagdebate. Galit siya sa nangyayari sa ating bansa at sa gobyerno.

Ilang sandali pa, tinawag niya ang drayber. "Hanggang Caltex lang ako ha?" Wala pang sampung [10] segundo, nagsalita na naman ang lalaking lasing. "Caltex lang! Ayan, lumampas na! Para! Ay naku!" Inihinto naman ng drayber ang sasakyan para makababa ang lasing. Noong pagkababang-pagkababa niya, nagkatinginan kami ng kapwa pasahero. Pakiramdaman. Nang biglang magsalita ang drayber. "Caltex-caltex, eh sa kabila pa ang Caltex eh. Dadaanan pa lang." Napansin ko 'yung ilang pasahero na pilit tinatago ang pagtawa. Napapangiti. Napapailing. Ako naman, pinipigil ang tawa at sinabi ko sa drayber, "Lampas na daw po eh?"

Kahapon, galing ako sa parehong lugar. Pero hindi na ako nakainom. Sumakay ako ng dyip. Ilang minuto lang, may pumarang lalaki. Sa kilos niya, lingon ng lingon sa bawat dinadaanan, mapapansin mong hindi taga-rito sa lugar namin. Tinanong niya ang drayber. "Dadaan po ba ito ng Guadalupe? 'Yung may PCSO?" Sampung [10] segundo bago sumagot ang drayber. Akala ko isnabero lang talaga, pero sinagot niya. Sinagot niya ng pagsenyas ng ulo ng oo. Tumango lang siya. Nagtanong ulit ang lalaki. "Malayo po ba 'yun?" at sinagot ng drayber ng patanong din matapos ang ilang segundo, "Saan ga 'yun?"

Hindi talaga taga-rito ang lalaking 'yun. Nagsabi siya ng, "Guadalupe po, dito daw 'yun sa Lipa." Parang alam na ng drayber ang tinutukoy ng lalaki, kaya ng malapit na kami sa Barangay Guadalupe, sinabi niya sa lalaki. Sa may kanto, pwede siya maglakad o magtraysikel para makapunta doon. At ibinaba na ang lalaki sa may kantong iyon sabay-abot sa kanya ng bayad.

Wala pang limang minuto, 'yung isang lalaking nasa unahan, napangiti at napatingin sa labas. Tumingin din sa drayber at pumara. Tiningnan ko din ang labas at parang alam ko na kung bakit napangiti ang lalaking 'yun. Nakita ko ang opisina ng PCSO, sa isang commercial building. Sa Guadalupe Plaza. Napangiti na din ako at napailing. Gusto ko sanang sabihin sa drayber na parang mali ang pinagbabaan nung isang lalaking nagtatanong. Pero hindi ko nasabi dahil napansin kong napatingin din doon 'yung drayber. Ayos. Iniisip ko kung saan na papunta 'yung bumaba sa Brgy. Guadalupe.

Wala akong masyadong karanasan sa loob ng dyip dahil bihira lang naman ako magbiyahe. Kung sasakay man ako, malapit lang ang destinasyon. Marami pang kwentong dyip ang hindi ko nasasaksihan. At gusto ko maranasan. Naisip ko na lang, may pagkakataon ding maswerte talaga ang drayber ng pampasaherong dyip. Madami siyang maiipong kwento sa loob ng kanyang sasakyan.

(^_^): Para!
Driver: Ano?
(^_^): Kako, ang sarap ng canton toppings mo. Ay bingi.
Driver: Ano'ng sinasabi mo d'yan?
(^_^): Sabi ko, PT!
Driver: Ano'ng PT?
(^_^): Para! Tanga!

Sinong May Kasalanan?

2009-06-01T08:49:00.009+08:00

Kuntento ka na ba sa mundong ginagalawan mo? Masasabi mo na bang masarap mabuhay dahil sa kung anong meron ka ngayon? Nakakaya mo bang maging masaya sa kabila ng nakikita mong ibang tao na nagrereklamong pinagkaitan sila ng magandang buhay? Kung oo ang sagot mo sa lahat ng tanong na ito, gusto kong basahin mo ang ikukwento ko.

Simulan natin ang kwento sa isang babaeng nagngangalang Myrna. Isang maganda at seksing babae na naghahangad na makatapos ng pag-aaral bilang isang nars. Pero dahil ulila na sila ng kapatid niyang si Bugoy, napilitan siyang kumayod para may pangtustos sa pag-aaral at pangkain na din sa araw-araw. Nagtatrabaho siya sa gabi. Bilang isang prosti, the snowman. Isang babaeng nagbibigay ng panandaliang-aliw kapalit ng pera. Itinatabi niya ang kinikita niya sa bawat gabi ng kanyang trabaho. Iniipon sa isang malaking garapon.

Lingid sa kaalaman ni Myrna, kinuha ni Bugoy ang perang iniipon ng kapatid niya. Nabitin kasi siya sa isang sesyon na ginagawa nila kasama ang ilang kabarkada. Ang pagsinghot ng batong pinagugulong sa isang papel na kumikinang habang pinapadaanan sa apoy na nagmumula sa isang bagay na pangsindi, may bato din ito, lighter. Pumunta si Bugoy sa isang kaibigang nagbebenta ng ganung klaseng bato at batong parte ng katawan, gamit ang perang inipon ng kapatid niya. Kay Boy Bato, si Roy.

May asawa at limang anak si Roy. Wala itong matinong trabaho kaya mas pinili na lang niya na magbenta ng ipinagbabawal na gamot para may maipakain sa pamilya. Nagkataong may sakit ang isa sa mga anak niya kaya ang perang napagbentahan niya ay ipambibili sana ng gamot. Pero kulang ang perang 'yun para sa kanila, kaya naisip pa niyang gumawa ng paraan para magkapera. Nang hablot siya ng isang bag ng babaeng naglalakad sa kalye. Isa sa mga kabit ni Kongresman. Pero hindi pa siya nakakalayo ng pagtakbo, nahuli siya ng mga pulis. Mga pulis na malalaki ang tiyan.

Doon naranasan ni Roy ang bangis sa kamay ng mga pulis. Bugbog-sarado. At matapos magsawa ang mga pulis, diretso siya sa kulungan. Halos hindi na makatayo si Roy ng dalawin ng kanyang asawa. Si Melba. Umiiyak. Hindi niya alam kung paano tutulungan ang asawa. Hindi niya alam kung saan siya kukuha ng pambili ng gamot at pagkain nila. Magulo na ang takbo ng isip niya. Bago siya umuwi, humihingi siya ng tulong sa mga dumadaan sa kalye. Namamalimos.

Madaling-araw, unti-unti nang nawawala sa kanyang katinuan si Melba. Sobrang layo na ng iniisip niya. Parang naglalakad sa kawalan. Isang drayber ng trak ang mukhang inaantok pa sa pagmamaneho. Mas inuna kasi niya ang panonood ng iskandal na bidyo kaysa matulog na maaga para sa biyahe kinabukasan. Si Ka Pandoy. Mabilis ang pagpapatakbo. Nagulat na lang siya ng may isang babaeng papatawid ng kalsada. Bago pa lang niya maiiwas ang trak na minamaneho, nasagasaan na niya ang babae. Sa sobrang gulat at takot, hindi na niya nagawang babaan si Melba. Nagmadali siyang umalis. Hit and run.

Nakauwi na ng bahay si Ka Pandoy. Malalim ang iniisip. Balisa. Nakita niya na ibinabalita sa telebisyon ang aksidente. Hindi pa man nagsisimula ang report, pinatay na niya ang tv. Lumapit ang kanyang anak na lalaki. Humihingi ng bagong laruan. Kinulit ng batang si Niko ang kanyang ama. Dahil sa gulung-gulong pag-iisip ni Ka Pandoy, sinigawan niya ang kanyang anak at nagpunta sa kwarto. Humahagulgol na tumakbo papalapit sa kanyang ina si Niko.

Kinabukasan, sa eskwelahan. Kung saan nag-aaral si Niko. Pinakitaan na naman siya ng mga bagong laruan ng kaklaseng si Marco. Anak ni Congressman Menandro. Anak sa ibang babae. Naiinggit itong si Niko kay Marco kaya pinipilit niya ang kanyang magulang na ibili siya ng bagong laruan. Pero dahil nga hindi siya maibili ng mga ito, ninakaw ni Niko ang laruang naiwan ni Marco habang oras ng pananghalian nila.

Nalaman ito ni Marco at isinumbong sa ama niyang naka-barong-tagalog. Kumikinang si Congressman habang nasisinagan ng araw ang kanyang mga suot-suot na alahas. Pinagalitan niya ang batang si Niko. Binatukan. Minura. Kinausap ni KingKongresman ang guro, at dumiretso sila sa opisina ng prinsipal. Pinatawag din ni Prinsipal Labrador ang lahat ng mga guro. Naging isang malaking pagpupulong ang naganap. Nakangiting-aso ang prinsipal at ilang guro. Isang malaking publisidad para sa kanilang pinakamamahal na paaralan. Publisidad na maaaring maging mitsa mismo ng pagkabagsak nila.

Iniwan ng mga guro ang kanilang mga estudyante sa kani-kanilang silid-aralan. Magugulo. Maiingay. Habang nasa kalagitnaan na ng pagpupulong, isang malakas na hiyawan at sigawan ang narinig nila sa labas. Dumating kasi ang mga alien para sakupin ang mundo. Hindi pala. Isang babaeng tinedyer ang tumalon mula sa ika-limang palapag ng paaralan. Basag ang bungo! Dumanak ng buto at nagkabali-bali ang dugo. Nagpakamatay.

Siya si Mimi. Isang babaeng pinagsasamantalahan ng sariling ama. Ilang beses na itong ginagawa ng kanyang amang walang ibang trabaho kundi ang lumalaklak maghapon, magdamag. Sinumbong ni Mimi sa kanyang ina ang kababuyang ginagawa ng kanyang ama sa kanya. Pero imbis na suportahan ang anak, sinampal niya ito ng bonggang-bongga. Sinabihan pa na wala itong karapatang magsalita ng ganun sa kanyang ama. Walang nagawa si Mimi kundi ang umiyak. Kaya nung pumasok siya sa paaralan, hindi na niya nakayanan ang bigat na kanyang dinadala. Naisipan na lang niyang tapusin ang buhay niya.

Dahil sa nangyaring 'yun, dumating ang maraming usyusero. Bumaba na din si Kingkonggresman, ang may ngising-asong prinsipal at mga sipsip na guro doon sa pinangyarihan. Dumating ang mga malalaking tiyang pulis. Nagdatingan na din ang mga reporter ng iba't ibang istasyon ng radyo at tv. Nag-uunahan at halos magtadyakan na mauna lang sa pagreport ng nasabing insidente. Sino ba ang dapat na kausapin? Ang mga guro? Mga estudyante? Pulis? Walang ibang humarap sa kanila kundi si Congressman.

Halos hindi magkasya ang mukha niya sa kamera. Halos isubo na niya ang mga mikropono at rekorder sa bibig niya. Nangako na gagawan ng aksyon, bibigyan ng tulong at kung anu-ano pang pangako na may kinalaman doon sa nangyari. Ang pogi na naman niya sa telebisyon.

Ginabi ng uwi si Congressman. Sa kanilang bahay. Sa tunay niyang misis. Halos kabubukas lang niya ng pinto, sinalubong na siya ng mga nagliliparang babasaging gamit. May multo pala sa bahay nila kaya lumulutang ang mga gamit. Mali pala ulit. Binabato ito ng kanyang tunay na asawa. Galit na galit. Sigaw ng sigaw. Napanood kasi nito ang asawa/pulitiko/babaero/malapit-na-maging-artista sa telebisyon. Ano daw ang ginagawa niya doon sa paaralan na 'yun. Malamang daw ay dahil sa anak nito sa ibang babae. O kaya ay babae nito ang isa sa mga guro doon. O maaari din namang ang prinsipal mismo.

Parang may konsiyerto sa bahay nila dahil sa alingawngaw ng kanilang sagutan. Hindi nakayanan ni Congressman ang mala-armalite na bunganga ng kanyang asawa. Sumuko siya. Natalo. Kaya lumabas na lang siya ng bahay. Gusto na muna niyang magliwaliw. Magpakaligaya. Kumuha siya ng babae at dinala sa isa niyang kondo. Pero wala siyang dalang kondom. Nagparaos siya sa isang babae. At matapos niyang mailabas ang kanyang ispermsels, inabutan niya ng pera ang babae. Si Myrna.

Ngayon, ganito ba ang bansang ginagalawan natin? Gusto mo ba nang ganito? Kung ayaw mo naman, may magagawa ka bang solusyon para maiwasan ito? Maiwasan nga ba talaga o maiiwasan? Dahil 'yung nakwento ko, madalas yang nangyayari sa panahon ngayon. Sino ba ang may kasalanan? Ang kapatid ni Myrna na walang pakialam kahit iba ang magdusa? Si Roy na nagbebenta ng ikakasira ng ibang tao? Ang mga pulis na mapang-abuso? Ang drayber ng trak na kaskasero, walang ingat at tumatakbo sa responsibilidad? Ang ama na mapagsamantala? Ang ina na walang kwenta? Ang mga gurong pabaya? Ang mga kabit na sumisira ng pamilya? Ang prinsipal na may sariling interes? Mga estudyanteng walang disiplina? Ang mga pulitikong mapagsamantala at manloloko? Ikaw na nagbabasa nito? O akong nagsulat nito? Malamang lahat tayo.

Kung ang kwentong ito ay isang episode ng Maalaala Mo Kaya, ano kaya ang titulo nito?

Iskandalong Uso

2009-05-27T23:31:00.005+08:00

Bigla na naman akong nawala dito sa blag. Paano namang hindi, kahit saan ako magpunta, kahit saan ako tumingin, iisa ang pinag-uusapan at pinagkakaabalahan. Tama! 'Yung iskandal ng isang doktor na iniidolo ngayon ng maraming kalalakihan. Dahil sa tinik sa babae. Madami namang babaeng nagalit sa kanya dahil daw sa kababuyang ginawa niya. Marami din namang mga lalaki ang nagalit sa doktor na 'yun. Dahil daw, hindi man lang inaayos ang kamera bago gawin ang gan'ung bidyo. Kung hindi daw kasi madilim, eh sala ang pokus. Masyado mataas kaya hindi na sila kita kapag nakahiga na.

Ano'ng kinalaman noon kung bakit ako hindi makapagsulat? Ginigisa ako ng mga tao sa paligid para maghanap ng bidyo iskandal na 'yun. At nang madawnlowd na, kung sinu-sino ang humahagilap sa akin para kumopya. Whew! Mapasa-baranggay man o dito sa opisina. Nagiging kumplikado tuloy ang ibang mga gawain at talagang dapat gawin dahil sa mga ganun. At nabanggit ko ang kumplikado, may isang brainteaser ang pinasasagutan ng kasama ko.

1 = 5, 2 = 25, 3 = 125, 4 = 625 then 5 = ?

Mali daw ang una kong sagot. Pero ilang segundo, naisip kong mali nga ako. N'ung sinabi ko 'yung pangalawang sagot ko, tinanong niya kung anong aral ang nalaman ko. Sinabi niya na huwag gawing kumplikado ang mga bagay-bagay. Tama nga naman. Ang simple ng sagot, pinahirapan ko lang ang sarili ko. Hehehe. At ano ang koneksyon nito sa kwento ko ngayon? Ito kasi ang tinatawag nilang patalastas. Balik sa programa!

Tungkol pa rin ba sa iskandalo ang kwento ko ngayon? Hindi ba nakakasawa na? Hmm... Iniisip ninyo na naman na walang kinalaman ang pasakalye ko sa totoong kwento. Parang ganun na nga. Pero hindi ganun. Medyo tungkol pa rin doon, hindi lang halata.

Pero kahit hindi halata, darating pa rin ang pagkakataon na malalaman ito ng lahat. Na kahit paano mo ito itago, lalabas pa rin ito. Gaya nga ng sinasabi ng matatanda, [kung isa ka sa nagsasabi ng ganito, siguro matanda ka na din...] na tatlong [3] bagay lang daw ang hindi pwedeng itago ng matagal. Ang araw, ang buwan at ang katotohanan.

Tulad ng araw at buwan, maaaring nagtatago sila kaya hindi natin sila nakikita. Pero pansamantala lang 'yun. Sa gabi, nagtatago ang araw pero pagdating ng umaga, makikita at makikita pa rin natin 'yun. At sa umaga naman, doon nagtatago ang buwan na lalabas naman pagdating ng kinagabihan. Ganun din ang katotohanan. Maaari mo siyang maitago pero hindi pwedeng hindi siya malalaman ng lahat pagdating ng panahon.

Hanggang dito na lang muna. Medyo maikli ang entri ko para sa araw na ito. Kung hindi ninyo nahanap ang bidyo nila este ang koneksyon ng post ko sa iskandalong sikat na sikat ngayon, huwag mag-alala. Siguro sa pagsikat muli ng araw o sa paglabas ng maliwanag na buwan, malalaman mo na ito. Hindi lang pala 'yun. Pati 'yung sagot sa mga numero sa itaas. Hehehe.

Ang Kambal Namin

2009-05-22T21:26:00.011+08:00

Umuwi na ako. Galing trabaho. Malapit pa lang ako sa pintuan ng aming bahay, may narinig akong nagtatalo. Ang kambal namin ni Leading Lady ko. Ganito ang naabutan kong pag-uusap ng dalawa.

Heart: 'Nay oh! Si Vhraine, nangingialam na naman!

Vhraine: Eh ikaw kasi eh! Mali-mali naman ang ginagawa mo. Ayaw mong mag-iisip!

Heart: Pakialam mo ba? Hindi na naman kailangang pag-isipan 'yung ginagawa ko ah! Doon ako masaya eh!

Vhraine: Mali ka! Lahat ng bagay dapat pinag-iisipan!

Heart: Ikaw ang mali! Aanhin mo ang pag-iisip mo kung nakakasakit ka naman!

Pumasok na ako ng bahay, sabay-awat naman ni Leading Lady sa kambal. "Oh siya, tama na yan. Nandiyan na ang tatay ninyo." Nag-unahang tumakbo ang kambal para salubungin ako.

Heart: 'Tay. Si Vhraine oh, inaaway na naman ako.

Vhraine: Sumbungera ka tlaga! Eh mali ka naman talaga eh. Ayaw mo muna mag-isip. Hay naku!

Ako: Ano na namn ba ang pinagtatalunan ninyo?

Pinakinggan ko ang pareho nilang kwento kung bakit sila nag-aaway. At pagkatapos noon, pinaupo ko sila pareho at kinausap. Kinausap ko sila sa paraang alam ko. Kahit hindi ako sigurado na maiintindihan ang sinasabi ko dahil sa kanilang kamusmusan.

Ako: Vhraine. Ano sa tingin mo ang kahulugan ng pangalan mo?

Vhraine: Nag-iisip po! Dahil brain. Utak.

Ako: Ok . At ikaw naman Heart?

Heart: Nagmamahal? Opo! 'Yun nga, nagmamahal dahil puso.

Ako: Alam ninyo ba na ang puso at utak ang nagtutulungan sa isa't isa?

Vhraine/Heart: Pa'no pong nangyari 'yun?

Ako: Bago ko ipaliwanag sa inyong dalawa, ikwento ko lang 'yung sinulat ko dati bago kami naging mag-asawa ng maganda ninyong ina.

Vhraine: Ano po 'yung sinulat ninyo noon?

Ako: Sinabi ko dati na "Mahirap magmahal kung wala kang utak, at mahirap mag-isip kung wala kang puso."

Heart: Hindi po ba baliktad, 'Tay?

Lumapit na din si Leading Lady ko na kanina pang nakikinig sa usapan namin. Tinulungan niya ako na ipaliwanag ang sinasabi ko.

Leading Lady: Ganun talaga 'yun. Hindi 'yun baliktad. Kung mag-iisip tayo, dapat samahan natin ng puso. Para maramdaman natin kung tama ba o mali 'yung iniisip natin.

Ako: At kung magmamahal naman tayo, samahan naman natin ng utak para alam natin kung tama ba 'yung nararamdaman natin.

Kaming dalawa: Hindi lang puso ang dapat gamitin kapag nagmamahal at lalong hindi lang dapat utak ang gamitin kapag mag-iisip.

Biglang tumayo ang kambal at binalikan 'yung kanilang ginagawa n'ung naabutan ko sila at narinig ko ang kanilang pag-uusap.

Heart: Vhraine. Tulungan mo naman ako dito. Ikaw ang mag-isip para mapaganda ito.

Vhraine: Sige, basta sabihin mo lang kapag hindi mo gusto 'yung naisip ko, para pwede pa nating baguhin.

Tumayo na din kaming mag-asawa. Inakbayan ko siya at nakangiti naming pinagmamasdan ang kambal. Nasabi ko na lang, "Buti naman at madali nilang naintindihan." Sumagot naman si Leading Lady ng "Oo nga, manang-mana sa'yo ang mga anak natin." Nang biglang may narinig pa kaming dalawa sa pinag-uusapan ng kambal.

Vhraine: Hayaan natin 'yung dalawa d'un. Kung anu-ano ang pinagsasasabi.

Heart: Oo nga. Hindi ko naman naiintindihan.

Vhraine: Doon tayo sa kwarto, baka mahawa tayo sa dalawa. Mga adik!

T.A.P.O.S.

---------------------------------------
Epekto ng brownout. Walang magawa. Lowbat ang PSP. Lowbat ang CP. Hindi makapag-PC dahil nga walang kuryente. Nangarap na lang ng gising. Hehehe.

Ang Pagbabalik ng Batanggero

2009-05-20T23:02:00.009+08:00

Blag pa ba ito? Aktib pa ba ito? Bakit walang bagong nakasulat? Kanino ba ang blag na ito? Akin yata... kaya pala walang bagong nakasulat. Ano kaya ang magandang maisulat ngayong araw na ito? Hmm... dahil katatapos lang ng Araw ng mga Ina (matagal na palang tapos), tungkol ulit sa mga babae ang ikukwento ko. May ilan sa kanila ang ina na, pero ibang tema naman ngayon.

[Pansamantalang inihihinto ang pagsusulat... nagugutom ako...]

Wala akong maisulat na matino. Hindi ko alam kung anong naging problema. Bigla na lang akong naubusan ng pwedeng ilaman dito. Bisi ba ako? Oo. Saan? Sa trabaho? Bisi ako habang nasa trabaho, pero hindi ako bisi dahil sa trabaho ko. Sa madaling salita, iba ang pinagkakaabalahan ko kahit pa nasabing nasa oras ako ng trabaho. Naisipan ko na lang gawin ang mga dati kong ginagawa bago ako magsulat. Baka sakaling bumalik ang pakiramdam ng tulad dati. Nagpunta ULIT ako ng BigMac. Madalas akong bumili ng makakain doon bago magsulat ng tuluyan dito. Hindi ko alam kung anong meron doon at ginaganahan ako. Bumili ako ng hotdog sandwich, cheeseburger at isang C2. Pwede na 'yun. At dapat talaga pwede na 'yun dahil wantwenti [120] pesos lang ang dala kong pera. Kinain ko habang naglalakad 'yung pinamili ko. At pagdating ko sa bahay, tama nga ako. Bumalik 'yung pakiramdam!

May naramdaman ako. Katulad ng madalas kong maramdaman. Alam ninyo 'yung pakiramdam na parang naeeksayt ka? 'Yung may gusto kang palabasin. Pero minsan, pinipigilan natin. Pinipilit muna nating huwag ilabas, habang may tao pa sa banyo. Tama! Natatae ako.

[Hindi ko na idedetalye ang ginawa ko sa banyo... proceed to next kwento...]

Dahil nga doon, parang nagkaroon na naman ako ng ganang magsulat. Hinanap ko lang siguro 'yung nakasanayan kong gawin bago ako magsulat. At heto na nga at nagsusulat na. At nabanggit ko nga kanina, tungkol sa mga babae ang ikukwento ko. Mga babaeng mas matanda sa akin. May sobrang tanda sa akin at mayroon din namang ilang buwan lang. Sa mga taong nakakakilala sa akin, mapapansin nilang mas malapit ako sa mga babaeng mas may edad. Mas madali ko silang nakakapalagayang-loob. Malapit talaga ako sa mga tao, kahit kanino. Pero mas iba ang pakiramdam ko sa mga babaeng mas matanda sa akin. Siguro dahil mas eksperiyensado na sila..... sa buhay, hindi sa eksperiyensang iniisip mo.

Lahat ng babaeng malalapit sa akin ['yung matatanda kesa sa akin], tinatawag kong ate. Siguro dahil 'yun ang hinahanap ko. Gusto ko ng ATE. Iba kasi kapag may ate ka na pwede mong kausapin kapag may problema. Sabihan ng masayang nangyari sa buhay mo. May kukulitin. Iba kasi kapag sa mas nakakatandang kapatid na lalaki kesa sa babae. May pwede kang sabihin sa lalaki na hindi pwedeng sabihin sa babae at ganun din naman sa isa.

Si Ma'am Yeng. Hindi ko siya tinatawag na ate. Ma'am talaga. Baka kasi hindi ako paswelduhin kapag hindi ko tinawag na ma'am. Ilang taon na siya? 38 na daw siya [soon]. Siya ang babaeng aliw na aliw maging elflady. Elflady na naglalakbay mag-isa sa gitna ng kawalan. Sa madaling salita, EMO! [At dahil dito, may batok ako sa kanya dahil hindi siya umaamin na emo siya, senti lang daw] Madalas kaming magkausap ng mga parang walang kwentang bagay pero meron. Meron talaga pero hindi ko alam kung ano 'yun. Siya na din ang nagsabi, may mga bagay kaming pinag-uusapan na kami lang ang nagkakaintindihan.

Si Ate Jaja. Ang bait nitong babaeng ito, tuwang-tuwa ako sa kanya. Sa tingin ko, ganun din siya sa akin [sana lang]. Madami din akong nakwento sa kanya at karamihan doon ay 'yung tungkol sa amin ni leading lady ko. Pinapadalhan niya ako ng mga kanta na nababagay daw sa amin. Hindi ko pa siya nakikita sa personal. Hindi kasi siya nakapunta noong oras na makikita ko na siya. Kung hindi ako nagkakamali, 26 na siya. At kung nag birthday na siya ng hindi ko nalalaman, malamang 27 na siya. Galing ko sa Math noh?

Si Ate Eiyelle. Ang huling usapan namin ay sa pagitan lang ng teks. Wala na akong balita sa kanya. Pero siya 'yung babae na madalas magbigay ng mga payo sa akin kung anong mga bagay ang pwede kong gawin na magiging maganda ang resulta. Minsan tinanong niya ako kung saan daw niya nakuha ang nikneym niya. A. L. ang sinagot ko. Nagulat siya at namangha. Kung paano ko daw nalaman 'yun? Hindi ga obyus? Hahaha. Eiyelle = A. L. Edad? Hindi ako sigurado, siguro 28. Pasensya na Ate Eiyelle.

Si Ate Josh. Oo. Ate Josh, hindi Kuya Josh. Babae siya, napapagkamalan lang lalaki dahil sa pangalan. 100% babae siya.... at 900% bakla. Madalas kaming magkulitan, sa pamamagitan ng internet. Sabi niya, ako daw ang namber wan fan niya. Hmm, pwede na din. Meron silang sikreto. Tungkol sa lablayp nila ng kanyang nag-iisang Dong. Hindi ako magbibigay ng palatandaan para mahulaan kung sino 'yung Dong niya. Dahil alam ko, ang sikretong 'yun... ay alam ng lahat. Hahaha. Isang taon lang o ilang buwan lang ang pagitan ng edad naming dalawa, at swerte ko at pumayag siyang patawag na ate. Kahit sapilitan.

Si Ate Karen. Matagal na akong tumatambay sa kompyuter syap nila. Estudyante pa lang ako noon, tambay na ako doon. Madalas kaming magkwentuhan ni Ate Karen. Lagi siyang nakikibalita sa akin at tuwang-tuwa kapag may magandang nangyari sa akin. Lumipas ang limang [5] taon na ganun kami sa isa't isa bago naming natuklasan na magkamag-anak pala kami. Hindi ko siya first cousin, hindi din siguro second cousin. At kung hindi third cousin o fourth cousin, wala kaming pakialam, magpinsan pa rin kami. Kahit hindi sa dugo. Hehehe. Wala kasi akong hilig sa halaman kaya hindi ko alam ang family tree namin.

Marami pa sila, pero hindi ko tinatawag na ate. Baka kagalitan ako. Dahil mas matanda siguro ako sa kanila sa edad, pero mas bata naman ang aking pag-iisip. Ilan pa sa kanila ay sina Ate Mahalia, nasaan na siya?. Si Maryjochrista, kung hindi ninyo siya kilala, hindi ko na sasabihin, baka ipa-salvage ako dahil kinalat ko ang maganda niyang pangalan. Si Dhianz, na sa bawat sinasabi niyang pagkahaba-haba eh tiyak namang may matututunan ka. Si Jojitah, na bisi? Si Ate Kengkay. Pasensya na kung hindi ako nakakadalaw sa mga blag-tahanan ninyo. Arnie o Twistedmind, iyon na, magulo ang utak gaya ng nasa nikneym niya. Hindi ko pa masyado kilala pero alam kong mabait siya, dahil bibigyan niya ako ng headset. Hahaha, jowk lang.

Hindi ko na nilagyan ng mga nararapat na kawing [link] sa kani-kanyang mga blag ang bawat pangalan. Tama na ang ganitong publisidad ninyo. At ang masasabi ko lang... Ang swerte ko.

Siyanga pala, 'yung larawan sa itaas ay simbolo ng ATE. At sila ang mga Ate ko... matatanda na mga iyan!

Mommy Instant Nudels

2009-05-09T22:28:00.003+08:00

Hindi ko pa maisingit ang pagsulat dito sa blag ko, pero hindi ko palalampasin ang pagkakataong ito. Gusto ko lang batiin ang lahat ng ina. Happy Mother's Day sa mga ina, magiging ina, gustong maging ina, nag-iina-inahan, at mga ayaw pang maging ina pero buntis na... [hala, ayaw panagutan ni bf]... Lalong-lalo na sa aking ina, kahit wala na siya dito sa mundo, alam niyang alam namin na inaalam pa rin niya ang mga bawat nalalaman at aalamin namin. Ngayon, alam ninyo na?

At inaalay ko ang bidyong ito para sa mga Mommy instant nudels...

Muli, Maligayang Araw ng mga Ina!

Papel de Liha

2009-05-01T16:31:00.003+08:00

Labor Day. Araw ng mga Manggagawa. Karamihan sa mga manggagawa ngayon ay walang pasok, pero meron pa ring ilan na may pasok. Wala akong pasok ngayon, pero may pasok kami. Magulo? Hehehe. May pasok kami sa opisina ngayon, pero ako, wala akong pasok. Kasi rest day ko. Marami din siguro ang manganganak ngayon.

Manggagawa. Kapag nabanggit ang manggagawa, ang unang pumapasok sa ating isipan ay mga magsasaka at karpintero. Parang sila na yata ang naging aykon ng salitang manggagawa. Pero dumako muna tayo sa karpintero. Ano ba ang mga kagamitan ng tipikal na karpintero? Martilyo, lagare, papel de liha. Papel de Liha!

Ano naman ang mapapala natin sa liha? Ano ang maiisip mo kapag binanggit ko ang liha at mga taong nananakit sa'yo? Kuhanin mo ang liha at ikiskis mo sa kaaway mo hanggang sa maubos ang balat niya. Mali! Hindi ganun. Kung may mga taong nanakit sa'yo, isipin mo lang na para silang mga liha. At ikaw naman ay ang kahoy. Pero huwag masyadong mag-isip ng sobra, huwag managarap na ikaw si Machete.

Ituring mong liha ang mga taong nagbibigay sa'yo ng mga sakit ng ulo at mga problema. Isipin mo na lang kung paano kiskisin ng liha ang kahoy. Masakit di ba? Lalo na kapag simula pa lang. Bibigyan ka nila ng matinding sakit sa bawat pagkiskis nila. Pero habang patuloy sila sa pagkiskis sa'yo, mapapansin mo, mas kikinis ka at kikinang. Kiskisin nila ng kiskisin at kikinis ng kikinis 'yon. Kikinis 'yon. Kiki ni Sion! este kikinis iyon.

Sa bawat problema na dala nila sa buhay mo, mas magiging maganda ang resulta para sa'yo. Basta lagi mo lang labanan ang bawat kirot na dala-dala nila sa'yo. Dahil kung isa kang mahina at marupok na kahoy, sa patuloy na pagkiskis ng liha, ninipis ka at mababali. Kaya dapat talaga, tigasan mo! Tigasan mo pa! Sobrang tigas!

Pero hindi pa doon natatapos ang lahat. Kung isa kang kahoy na kuminis na dahil sa mga ginawa ng lihang 'yon. Balikan mo ang liha at pagmasdan. Tingnan mo kung ano na siya ngayon. Titigan mo ang lihang nagpahirap sa'yo. Matatapos ang papel niya sa buhay mo at isa na siyang walang kwentang papel na handa ng itapon sa basurahan.

Astronomers VS Astronauts

2009-04-27T15:38:00.002+08:00

Napanood ninyo ba ang pelikulang Jurassic Park III? 'Yung may mga daynosors. Oo, 'yun nga. Pero hindi tungkol sa daynosors ang pag-uusapan natin ngayon. Sa mga nakapanood na, naaalala ninyo ba ang isang usapan doon sa pagitan nung doktor at ng isang bata? Napag-usapan nila ang pagkakaiba ng astronomers at astronots (astronauts).

Ganito ang naging usapan nilang dalawa...

Dr.: I have a theory that there are two kinds of boys -- those that want to be astronomers and those that want to be astronauts. The astronomer, the paleontologist, gets to study these amazing things from a place of complete safety.

Boy: But you never get to go into space.

Dr.: Yes. It's the difference between imagining and seeing.

Dahil sa usapang 'yun, masasabi nating dalawa ang uri/klase ng tao. Pwede kang maging astronomer o kaya ay isang astronot.

Ang mga astronomer ay 'yung mga taong nagiging kuntento kapag nakikita ang bagay na nakakapagbigay-saya sa kanila. Masayang-masaya na silang nasisilip ang mga bituin at iba't ibang klaseng planeta. Habang ang mga astronots naman, mas gusto nilang maramdaman at mismong makasama ang mga bagay na nakakapagpasaya sa kanila. Mas gusto nilang puntahan 'yung bagay/lugar na 'yun kaysa masilayan lang.

Ikaw? Ano ka ba sa dalawang klaseng 'yan? Kuntento ka na ba na hanggang tingin ka na lang sa kanya o sa isang bagay na gusto mo? O mas gusto mong makuha ang bagay na 'yun para mas makumpleto ang kasiyahan mo?

Noon, masasabi kong isa akong astronomer. Pero mas nagustuhan ko ang pagiging astronot. Walang mas sasaya kapag kasama mo ang nagpapasaya sa'yo. Hindi lang 'yung basta mo lang nakikita. Mas maganda ang abot-kamay kaysa abot-tanaw.

Bilang astronot, pinuntahan ko ang isang planeta/bituin na nagbigay sa akin ng sobrang saya. Bilang tao, ang planeta o bituin na 'yun ay 'yung leading lady ko.

Kabayo Ba Kayo?

2009-04-23T06:21:00.007+08:00

Tumataya ka ba sa karera ng kabayo? Nananalo naman ba ang kabayong tinatayaan mo? Ano'ng klaseng kabayo ba ang pinipili mo? Mahilig ka ba sa kabayo? Mahilig ka bang mangabayo, este sumakay sa kabayo? Mukha ka bang kabayo? Eh kilala ninyo ba ang Kabayo Kids?

Sa tingin mo, ano ang dahilan ng kabayo para manalo sa karera? Hindi mo alam? Hindi ko din alam, hindi naman ako kabayo eh. Pero ang alam ko, tumatakbo sila dahil sa hapdi at sakit na nararamdaman nila sa bawat pagpalo at hampas ng hinete o 'yung taong nakasakay sa kabayo.

Gusto ng hinete na manalo sila ng kabayo niya. Sinasaktan niya ito para mas bumilis ang takbo. At dahil nga sa sakit na nararamdaman ng kabayo, mas napapabilis ang pagtakbo niya. Kahit hindi niya alam kung ano'ng mapapala niya kung marating niya ang dulo ng karera. Pero iisa lang ang kanilang layunin. Ng hinete at kabayo. Ang manalo sa karera.

Sa totoong buhay, nakikipagkarera din tayo. Mismo. Ang buhay natin ay isang karera. Tayo ang nagmimistulang kabayo, at ang Diyos ang ating hinete. Sa bawat pinapataw na mabibigat na pagsubok Niya sa atin. Sa bawat hagupit na pinaparamdam Niya sa atin. Isa lang ang gusto at dahilan ng Diyos para sa atin. Gusto Niya tayong manalo sa nilalabanan nating karera.

Kaya kapag naramdaman mo ang mga problema mo, huwag kang manghihina. Huwag kang susuko. Dahil sa oras na makapunta ka sa pinis layn, may makukuha kang gantimpala. Hindi pa natin alam kung anong gantimpala 'yun, pero huwag kayong masosorpresa, kung ang makuha ninyong premyo ay.... DAMO.

Tandaan mo, isa kang KABAYO.

Nakakapasong Apoy

2009-04-16T18:38:00.004+08:00

Nitong mga nagdaang araw, naging abala na naman ako. (Lagi na lang!) At medyo madami pa ang gagawin. Pero kapag natapos na namin ang dapat gawin para sa linggong ito, pwede na siguro ako magliwaliw ulit ng konti. Sa mga araw na abala ako, pelikula ang naging libangan at naging bayad ko sa sarili ko sa bawat pagsisikap na ginagawa ko.

Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl. Pangatlong beses kong pinanood ang pelikulang iyan. At 'yung huling pagkakataon na napanood ko 'yun, saka ko lang pinahalagahan ang isang litanya doon. "You can trust a dishonest man to be dishonest. It's the honest man you should not trust for you'll never know when he would be dishonest." 'Yan ang sinabi ni Captain Jack Sparrow. Pero ang isusulat ko ngayong araw na ito ay HINDI tungkol d'yan. Ang isusulat ko ngayon ay tungkol sa mainit na apoy. Kaya halika na. Magbasa at tayo'y maglaro ng apoy.

Apoy. Nakakapaso. Mainit. Ang apoy, kapaki-pakinabang at nakaka-perhuwisyo. Kailangan natin ng apoy para makapagluto. Ayaw din natin ng apoy dahil delikado. Pero sa buhay natin, mayroon din tayong tinatawag na apoy.

Ang bawat problema at pagsubok na dumarating sa buhay natin, ay parang apoy. Tulad ng apoy, ang pagsubok ay pwedeng sumira sa'yo, at maaari din namang magpatibay sa'yo. Ang magiging resulta lang ay nakasalalay kung ano'ng katauhan mayroon ka. Depende kung paano mo malalampasan ang nakakapasong apoy na 'yun. Madaming paraan para patayin ang apoy. Marami ding sugat o paso ang pwedeng ibigay sa'yo ng apoy.

Pero lagi lang nating tandaan. Ang apoy na tumutunaw sa mantikilya, ay siya ring apoy na nagpapatibay ng bakal. Kung hindi mo alam kung paano labanan ang apoy na 'yun, magiging mantikilya ka matutunaw. Pero kahit ilang paso ang makuha mo sa apoy na 'yun, basta't alam mo na kaya mong lagpasan, darating ang araw, titibay ka na parang isang bakal kahit ilang apoy pa ang dumaan sa buhay mo.

** Labingpito [17] sa naisulat kong salita dito ay "apoy." Hindi pa kasama ang nasa titulo.

Patintero ng Buhay

2009-04-09T10:46:00.003+08:00

Ilang taon ka na ba? Dumaan ka naman siguro sa pagkabata noh? Ano'ng kadalasan ang nilalaro ninyo noong bata pa kayo? Taguan? Habulan? Tumbang-preso o lata? Luksong-tinik o baka? Chinese garter? Bahay-bahayan? Buhay-buhayan? (Meron ba nun?)... Patintero? Patintero.

Patintero. Kadalasang nilalaro sa isang malawak na espasyo. Kadalasan sa kalye. Kadalasan sa basketbol kort. Kadalasang tatlo hanggang limang manlalaro sa kada koponan. Kadalasang dalawa hanggang apat na guhit na parisukat. Kadalasan... kadalasan sa sinasabi ko ngayon, ay kadalasan. Napapadalas na.

Pero alam ninyo ba, na kadalasan..., este ang patintero ay hindi lang basta simpleng laro ng mga bata? Kahit hanggang ngayong matatanda na kayong lahat, bata pa rin ako, naglalaro pa rin tayo ng patintero. Pero hindi na sa kalye. Nilalaro na natin ito sa totoong-buhay. Pero hindi na din ito tulad ng dati, na kapag nataya ka, pwede kang magprotesta na dinaya ka. Pwedeng mag-ulitan. Pwedeng ka ding mandaya. Pwedeng umayaw kapag sawa na. Pwedeng suntukin ang kalaro kapag inaasar kayo na lagi kayong talo. Pwedeng pwede... Pero iba na ngayon.

Sa patinterong nilalaro natin ngayon, walang ulitan. Walang ayawan. Walang sukuan. Kailangan mong lampasan ang bawat nakaharang sa harapan mo. Hindi mo pwedeng titigan na lang ang guhit habang buhay. Kailangan mong pilitin ang lumampas doon, kahit alam mong may kakaharapin kang panganib o paghihirap. Dahil sa oras na malampasan mo ang guhit na may nakaharang, matutunton mo ang dulo. Mapapatalon ka sa tuwa. Dahil nakaya mo. At saka mo sigawan 'yung pilit na humaharang sa'yo. "ASA KA BOY!!!"

May pagbabago man sa patintero noong bata at patintero sa buhay natin ngayon, hindi pa rin nagbabago ang pananaw bilang manlalaro at bilang taong haharap sa totoong hamon ng buhay.

Kaya ngayon... Tatayo ka na lang ba diyan? O aabante ka para lampasan ang guhit? Madapa ka man sa paglusot sa mga harang na iyon, balewala ang sugat kapag nandun ka na sa kabilang dulo.

Off-topic: Salamat nga pala sa kapatid nating si Desza ng Desperadang Prinsesa / Des per Ada ng Prinsesa sa pagbibigay ng tag. 'Yung tungkol sa siyam na katotohanan at isang kasinungalingan sa sarili. Pero parang meron na akong ganun dati, at meron na ding ginawang ganun si Loraine para sa akin. Kaya hindi ko na lang isusulat. Pero salamat pa rin sa kanya.

Batanggero: Ang Pagtatapos

2009-04-01T00:41:00.004+08:00

Ilang araw na din akong hindi nakakapagsulat dito. Hindi nakakadaan. Sa dami ng ginagawa, hindi ko man lang masilip ng kahit konti ang blog na ito. Alam kong marami pa rin ang dumadalaw-dalaw dito sa aking munting tahanan, pero mukha yatang kailangan ko ng ikandado ang bahay na walang nakatira. Madaming bisita pero walang maybahay na nag-aasikaso.

Kahit sa kahuli-hulihang blog post na ito, nahirapan akong magkaroon ng oras para isulat ito. At ngayon nga, kailangan na nating ihinto kung ano ang nasimulan ni Batanggero. Pero sana, kahit papaano, may maiwan sa inyong alaala na mga nabasa ninyo mula dito. Kung may maaalala pa kayo.

At tama ang hinala mo...

April Fool's Day ngayon!

Hindi na mawawala ang Batanggero habang buhay ako. Hehehe.

Naghihintay sa Wala

2009-03-24T07:47:00.003+08:00

Isa ka ba sa naghihintay ng tamang lalaki/babae sa buhay mo? Isa ka ba sa naniniwala na ang taong karapat-dapat sa iyo ay kusang darating at hindi dapat hanapin? Isa ka ba sa nagsasabing hindi mo dapat hintayin ang tinatawag mong soulmate dahil lalapit at lalapit ito sa iyo? Isa ka ba sa binabayaran ng 200 pesos para mag-rally sa EDSA? Pwes! Makibaka! Huwag matakot!

Noon, isa ako sa mga nag-iisip at nakikinig sa mga ganyang sabi-sabi ng iba. Pero hindi kasama 'yung pagrarali kapalit ng pera. Lagi akong sinasabihan ng kaibigan ko na darating at darating din ang tamang babae para sa akin. Huwag lang daw ako mainip. Huwag kong hintayin. At lalong huwag kong hanapin.

Pero kung pareho kayo ng iniisip ng nakatadhanang kapareha mo? Pareho kayong naghihintay sa isa't isa. Pareho kayong naghihintay sa wala. Pareho kayong umaasa na darating sa buhay ninyo ang isa't isa. Pareho kayong tatandang dalaga at binata. Pareho na lang kayong magrali sa EDSA.

Matagal akong naghintay. Matagal akong umasa. Nagbabaka-sakaling may kumatok ng pintuan at pagbukas ko, biglang sasabihing siya ang soulmate ko. Pero hindi ganun ang nangyari. Walang kumatok sa pinto. (Awts! May biglang kumatok sa'kin ngayon dito, hiningian ako ng 500 ng tatay ko. Seryoso! Tsk!) Huwag na kayong maghintay ng kakatok! Hahaha. Balik sa sinasabi ko, dahil sa paghihintay ko sa sinasabi nilang darating sa buhay ko, lalo kong nararamdaman na walang darating.

Hindi mo kailangang maghintay ng tamang tao para sa sarili mo. Bagkus, maging tamang tao ka para dumating sa buhay ng isang tao. Hindi mo na kailangang maghintay, ikaw na mismo ang lumapit. Walang mangyayari kung nakatunganga ka. Mas mabuti na 'yung alam mong kumilos ka kahit hindi ka sigurado, kaysa naghihintay ka nga ng matagal, hindi ka din naman sigurado.

Si leading lady ko ngayon. Kilala ninyo na 'yun. Siguro siya 'yung tamang babae para sa akin, at siguro ako ang hinihintay niya para sa kanya. Buti na lang, pinasok ko ang tahimik niyang mundo. Nakigulo ako at hindi naghintay na siya mismo ang lumapit sa akin. Kung nagkataon, pareho lang kaming maghihintayan... sa wala.

Ayos! Ang ikli ng entri ko. Para lang may maisulat. Hehehe.

Kanya-kanyang Diskarte

2009-03-18T00:58:00.005+08:00

Aga ko nagising. Alas-sais y medya ng gabi ako nagising. Maaga na 'yun sa pangkaraniwang gising ko. Maaga ding pinauwi galing sa iskul si Loraine. Nakapag-usap kami ng matagal-tagal sa chat kahit alas-diyes ang curfew niya. Alas-diyes ang curfew pero alas-onse kami natatapos. Ahaha. Kaya kami napapagalitan ng kanyang mahal na ina.

At nang matapos kaming mag-usap, nanood muna ako ng ilang bidyos tulad ng episodes ng South Park. Nakaramdam na naman ako ng gutom. Tao lang ako, nakakaramdam din ng ganun. Dumiretso ako sa burger stand. BigMak. Maalin lang naman sa 7-11 o BigMak ang pinupuntahan ko kapag dis-oras na ng gabi eh. Habang pumipili ako ng bibilhin ko, napansin ko ang isang lalaki at isang babae na nag-aabang kung ano ang pipiliin ko. 'Yung isang babae, siya pala ang tindera, kaya inaabangan kung anong bibilhin ko.

Isang superlong! Wala daw silang tinapay para doon. Sa sampung beses kong sinubukang bumili ng superlong sandwich doon, kahit isang beses, hindi ako nakatiyempo. Lagi na lang may hindi available. Sige, footlong na lang. Sa pagsabi ko noon, napansin ko na parang may umilaw sa ulo ng isang lalaking nakaabang. Parang nakakita ng kakampi.

"Tol, magkano ang footlong? Tertipayb [35], kapag bay wan teyk wan, siksti [60] pesos, maghati na lang kaya tayo sa bay wan teyk wan, para tig-terti [30] lang tayo?"

Sumang-ayon na din ako, dahil mas tipid nga sa limang piso kung ganun ang gagawin namin. Akala ko pa naman eh kung ano ang binabalak nung lalaking 'yun, nag-aabang lang pala ng makakahati. At pumuwesto na nga siya dun sa harapan ng tindahan. At nagulat sa sunud-sunod ko pang order. Isang pizza square, padagdag ng chilli con carne sa footlong, isang chuckie, saka isang C2 na red. Gusto ko pa sana dagdagan ng siopao, kaso nakatingin na sa akin 'yung lalaki, kaya hindi na lang dinagdagan.

Nagtataka siguro kung paano ko mauubos 'yun eh kapayat ko naman. Sabi nung tindera sa lalaki, "Dagdagan mo din order mo, para hindi ka mainggit." Hindi pa daw siya syur kung mauubos niya ang footlong. Hindi naman ako matakaw di ga? Normal lang naman sa atin ang kumain ng ganun di ga?

Habang naglalakad ako sa kalye, may naispatan akong dalawang lalaking naglalakad din. Isa lang pala ang lalaki. 'Yung isa ay katawang lalaki na ayaw magpakalalaki pero mahilig sa kapwa lalaki. Wala akong pakialam nung una, diretso lang ako. Akala ko ay magkaibigan lang. Biglang kumapit sa bisig ng lalaki ang kunyaring babae. Naglalambing. Bumulong ang lalaki. Hindi ko naman narinig dahil hindi ako tsismoso. Pero halatang tsismoso ako. Pagkatapos bumulong ni lalaki, biglang dumukot ng wallet itong si kunyaring babae. Binuksan at kumuha ng pera, sabay-abot kay lalaki. Kayo na lang ang mag-isip kung bakit, hindi ko alam ang dahilan dahil hindi ko alam kung ano ang ibinulong.

Sa may kanto, limang lalaki ang nakasalubong ko. Lahat lasing. Halos sumasayaw na sa paglalakad 'yung dalawa sa kanila. At lahat, nakangiti. Hinawakan ako sa braso nung isa. "Von! Ano 'yang binili mo? Mag-iinom kang mag-isa?" Sinabi ko na lang na pagkain 'yung dala ko. Pero 'yung isa naman ang humarang sa akin. "Von, may footlong gang maikli?" Pag-iisipin pa ako. Sabi ko na lang na meron siguro. Kapag umihi siya, baka mapansin niyang baka maikli 'yung footlong niya, kasi mahaba 'yung footlong ko.

Sa kabilang kanto, isang bakla at apat na lalaki. Nagkukwentuhan. Naglalambing ang bakla. Nagbabakasakaling mapapayag niya ang alin sa apat na lalaki na may gawing makapagpapaligaya sa kanya. Bakit ko alam? Dalawa sa apat na lalaki ay pinsan ko. Tinago ko na lang ang bitbit ko, delikado, baka kulangin pa ang kakainin ko.

Nakarating ako ng bahay. Buhay pa. Buti naman. Pero 'yung niloload kong bidyo, namatay. Nag-close ang Mozilla Firefox. Kaya ito ang ginawa ko ngayon. Nagsulat na lang sa blag. Hahaha. Instant artikel. Akala ninyo lang na non-sense ang sinulat ko. Pero subukan ninyong ulitin basahin. Malalaman ninyo, tama ang una ninyong inakala. Non-sense nga.

Pero ang kwento kong ito, ay tungkol sa iba't ibang klase na tao na nakakasalamuha natin sa araw-araw. Kahit gabi-gabi. Halos lahat ay may kanya-kanyang diskarte. Pwedeng diskarteng pabor sa kanila at sa kapwa, at meron namang pabor lang para sa sarili nila at abuso para sa iba.

At isa lang ang natutunan ko. Hindi ko pala kayang ubusin ang binili ko ng biglaan. Tatlong slices pa ng pizza ang kakainin ko. Hindi na ako makahinga. Gusto mo?

Sense of Humor

2009-03-15T20:36:00.003+08:00

Palabiro. Isa ka din bang taong palabiro? Isa ka ba sa mga nabiyayaan ng sense of humor, o isa ka sa pilit na nagpapatawa kahit wala namang natutuwa? Madami akong kaibigan na nagsasabing isa ako sa mga taong mayroong sense of humor. Pero hindi pa ako sigurado doon. Kaibigan ko kasi sila kaya nila nasasabi 'yun.

Mahilig akong magkwento. At sa bawat kwento ko, hindi ko maiiwasan ang lagyan o haluan ng konting kwela. Nagsawa na kasi ako sa mga maseryosong usapan. Masarap ang tumawa. 'Yung tama lang, iba na kapag napasobra. Hindi lang masaya ang tumawa, mas masaya kapag alam mong napapatawa mo 'yung ibang tao. Pero ang pinakamasaya, kapag natutuwa sila sa paraan ng pagpapatawa mo. Iba ang nakakatawa sa nakakatuwa. Pwede kang matawa kahit hindi ka natutuwa sa ginagawa ng iba pero kapag natuwa ka sa kanya, mas natural ang pagtawa mo.

Maraming biro ang hindi nakakatuwa at nakakatawa. Merong korni, papansin, at kadalasan below-the-belt na. Ang pagpapatawa ay hindi lang basta pagbibitaw ng punch line nang hindi pinag-iisipan. At hindi lahat ng pagpapatawa, walang pinanggagalingan o pinaghuhugutan ng isang seryosong bagay.

Ang komedya ay hango sa totoong buhay o pangyayari. Isang totoo at seryosong pangyayari na nilalagyan mo lang ng kiliti sa dulo. Tulad ko, makatotohanan ang mga kinukwento ko pero kadalasan, hindi na mukhang totoo dahil sa paraan ng pagkakakwento. Nilalagyan ko ng nakakatawang pangungusap pero sa huli, nararamdaman pa rin nila ang pagkaseryoso ko.

Ang common sense at ang sense of humor ay pareho lamang. Pero magkaiba ng bilis bago maunawaan o maintindihan. Ang sense of humor ay mismong common sense, common sense na nilagyan ng malikot na pamamaraan. Pero ang common sense, mas madali mong maunawaan, iyon ay kung may common sense ka talaga. Samantalang pagdating sa pagpapatawa, kinakailangan mo pa minsan ang mag-isip ng ilang segundo para maunawaan mo ng husto kung ano ang ibig iparating nun.

Walang ibang dahilan ang pagpapatawa. Dahil ito mismo, ay ang katotohanan. Isang birong katotohanan. Magulo pero 'yun ang totoo. Hindi ka makakapag-isip ng isang biro kung hindi ito nanggaling sa isang totoong pangyayari o kaganapan.

Ano ang pinakamababang uri ng humor? Katalinuhan. Walang tao ang may sense of humor, pero ang sense of humor, merong tao. Kung hindi mo maintidihan ang sinasabi ko, tumawa ka na lang. Paano ba tumawa ang taong nakikitawa lang sa isang biro na hindi niya naintindihan? Kapag tumatawa ng nakataas ang eyeballs o kaya nakatigil lang sa isang dako ang mata na halatang may iniisip at medyo mabagal ang pagkakabigkas niya ng "Ha...Ha...Ha...Ha..."

Pero sa lahat ng sinabi ko sa itaas, ito ang pinakatotoo. Ang biro ay napakaseryosong bagay pero ang pagtawa ang pinakamatinding depensa mula sa pinakamaliit na problema.

Nabuhay - Namatay

2009-03-09T02:42:00.005+08:00

Nandito na naman ako. Sa dalawang naisulat ko dito ngayong buwan ng Marso, parehong tungkol sa kamatayan. Hindi ako pumasok ngayon. May sakit ako at akala ko, ako na ang susunod sa mga nakwento ko. Akala ko kanina, tinatawag na ako ni Kamatayan. May naririnig kasi akong ingay sa paligid ko. Pero tulugan na ang mga tao sa buong bahay kaya hindi ko alam kung saan at sino ang naririnig ko.

Hininaan ko ang ispiker ng aking kompyuter. Masyado kasing malakas ang tunog noon habang nanonood ako ng mga episowds ng South Park. (Lagi na lang pinapatay si Kenny McCormick) Wala nang ingay mula sa aking ispiker, pero naririnig ko pa rin ang ingay. Hininto ko ng ilang segundo ang paghinga para malaya kong marinig ang ingay. Nagulat na lang ako, dahil ang ingay na naririnig ko pala ay mula sa aking tiyan. Gutom na ako.

Matagal na panahon na din ang nakalipas ng lumabas ako ng bahay ng alangang oras. Iba na kasi ang iskedyul ng pagpasok ko sa trabaho. Ngayon na lang ako ulit nakatambay sa bahay ng madaling-araw. Naalala ko na lagi akong nagpupunta sa siete-onse (7-11) o kaya ay sa burger stand. Sa BigMak. Kanina, mas pinili ko na lang na sa BigMak bumili ng makakain dahil medyo malayo ang 7-11. Baka kapusin ako ng lakas sa paglalakad dahil medyo nanghihina pa ako. Isang footlong hotdog, siopao, C2 lemon at isang chuckie chocolate drink ang binili ko. Nung tinanong ko kung magkano ang pinamili ko, sinagot niya na 100 pesos. Pinaulit ko 'yung sinabi niya, dahil nagulat ako. Ang galing ko talaga sa Math, sakto isandaang piso ang pinamili ko. Anong koneksyon? Gutom ako.

Nakauwi na ako sa dito sa bahay at dito ko kinain ang pinamili ko. At gaya ng nakagawian ko dati, pagkatapos kong kumain ay nagkakaroon ako ng aydiya para makapagsulat. Ano nga ba ang aydiya na naisip ko ngayon? Simple lang, nabanggit ko na sa dalawang naisulat ko dito sa buwan ng Marso, parehong tungkol sa kamatayan. Kaya hindi nalalayo tungkol doon ang isinusulat ko.

Kapag tayo ay namatay, ano ba ang isinusulat sa ating lapida? Pangalan. Siyempre para makilala ng tao kung kanino 'yung katawang ibinaon sa lupa. Araw ng kapanganakan at araw ng kamatayan. Ano ba ang halimbawa ng petsa ang isinusulat sa lapida? Ganito...

October 12, 1985 - October 12, 2059

Tunay kong kaarawan ang nakasulat pero 'yung araw ng kamatayan, hindi totoo 'yun. Sa nakasulat na halimbawa sa taas, ano ang pipiliin mo? Araw ng kapanganakan, dahil sa araw na ito, nasilayan mo ang makulay na mundo? O ang araw ng kamatayan, dahil sa araw na ito, mawawala na ang mga paghihirap at problema mo at makikita mo na ang tahanan ng ating Tagapaglikha? Ako? Anong pipiliin ko? 'Yung pinakasimpleng nakasulat.

Dash ( - ) o 'yung patlang sa pagitan ng araw ng kapanganakan at araw ng kamatayan. Dahil sa pagitan ng dalawang petsa, doon mo malalaman kung ano ang mga nagawa mo. Doon mo nakilala ang mga taong iniingatan mo. Doon mo nagawa ang lahat ng pwede mong ipagmalaki. Doon mo masasabi na nabuhay ka sa mundo. At doon, "doon" ang word of the day ko.

Kaya habang nabubuhay pa tayo, at wala pang tiyak na petsang isusulat sa katapat na petsa ng kaarawan, gawin natin ang lahat ng bagay na masasabi nating kukumpleto sa atin. At dahil sa naisulat kong ito, nalaman ko kung gaano kahalaga ang dash ( - ) sa buhay natin.

(Note: Ang dash ay hindi hypen.)

FrancisM: FreeMan

2009-03-07T08:09:00.007+08:00

Katatapos lang ng post ko dito tungkol sa buhay na nawala. Akala ko, isang magandang kwento naman ang susunod doon. Pero ano ito? Pagkagising ko kahapon ng gabi, nalaman kong "wala" na ang Master Rapper na si Francis Magalona. Dalawang tao ang hinahangaan kong Pinoy pagdating sa pagrarap. Si Gloc9 at si Kiko.

At dahil sa isa akong numero unong tagahanga ng Parokya ni Edgar, mas lalo kong ikinatuwa ang ginawa nilang kantang "Bagsakan" kung saan silang tatlo ang kumanta. Si Francis M. Maraming sikat na banda at singer ang gusto siyang makasama. Nabanggit ko na ang Parokya ni Edgar at si Gloc9, ilan sa kanila ang Eraserheads, si Mike Hanopol, Joey Ayala, Ryan Cayabyab, Michael V., maging si Andrew E. Idagdag na din natin si Ramon Bautista sa komersyal nilang Nescafe. (Instant coffee... instant advertisement!). At marami pang iba.

Si FrancisM. Hindi lang basta isang rapper/singer kundi isang respetadong tao. Karamihan din sa mga sinusulat at kinakanta niya ay may magandang mensahe para sa mga tao. Ilan sa mga hindi makakalimutang kanta niya ay ang "Mga Kababayan," "Meron Akong Ano!?," "3 Stars and A Sun" at ang "Kaleidoscope World." Isa na siyang alamat sa mundo ng industriya noong nabubuhay pa, at mananatiling alamat pa rin ngayong wala na siya.

Pero hindi kami close... Hehehe... Nakikiramay ako sa lahat... lalong lalo na sa pamilya ni Francis Magalona. Marami ang nagluluksa dahil sa nangyari.

Buhay-buhay

2009-03-03T03:20:00.010+08:00

Ilang araw ba akong nawala dito? Huwag ninyo nang bilangin. Sarili ko ang tinatanong ko. Naging abala ko sa aking trabaho. At magiging abala pa sa susunod. Isiningit ko na lang ang pagsusulat ngayon para naman masabing nabubuhay pa ang blag kong ito.

Nabubuhay. Nabanggit ko na din lang ang salitang "buhay," dalawang buhay ng kakilala ko ang nawala. Ang isa, kapatid ng lola ko. Nagkaroon siya ng sakit na diabetes at tinamaan na din ng stroke noon. At nitong isang araw lang, isinugod sa ospital. At doon na din binawian ng buhay.

At ang isa pang buhay na nawala, pinakamamahal na ina ng kabarkada ko. Masakit ang mawalan ng isang ina dahil naranasan ko na iyon. Nawalan na din siya ng ama, matagal na panahon na. Pero mas masakit 'yung pangyayaring sa ibang paraan ang naging dahilan ng pagkamatay ng kanyang ina. Pinatay. Masyadong maselan ang bahagi ng kwentong ito kaya hindi ko na lang idedetalye.

Matagal na kaming hindi nagkakasama-sama ng buong barkada. At dahil nga sa nangyaring 'yun sa buhay ng kanyang ina, hindi pwedeng hindi kami makiramay sa taong naging kaibigan namin sa loob ng mahigit-kumulang walong taon. Si Noriel. Nagkakwentuhan. Kumustahan. Balitaan ng mga nangyari sa buhay namin.

Si Jefoi. Nagkukwento ng kanyang naging karanasan sa isang ahensya ng kung ano. Nakalimutan ko na kung ano 'yun. Basta tinawagan siya ng ahensyang 'yun para kunin ang pera niya. Dali-dali naman siyang nagpunta doon sa opisina ng ahensiyang 'yun. Pag-akyat niya ng 2nd floor, halos mapaiyak siya sa kanyang nakita. Walang tao sa lugar na iyon. Walang mga mesa sa loob. Tanging salamin at mga nagkalat lang na papel ang nandoon. Nanginig ang kalamnan at pinanghinaan ng loob. Bumaba siya upang makalanghap ng sariwang hangin at upang kumalma ang kalooban sa natuklasan. At nang sa palagay niya eh ok na siya, tinawagan niya ang taong nagpapunta sa kanya sa lugar na iyon.

"Anong nangyari? Paano ko makukuha 'yung pera? Wala namang katao-tao dito sa opisina ninyo!"

Bago pa siya tuluyang magalit at makapagmura, mabilis na humingi ng pasensya ang nasa kabilang linya...

"Pasensya na po. Umakyat po kayo ng 3rd floor, naglipat na po kasi kami."

Sa puntong iyon, nakaramdam ng kahihiyan ang kaibigan ko. Hindi lang sa nakausap, kundi maging sa sarili niya mismo.

Madami kaming napag-usapan. Masarap talaga makinig sa mga kwento ng mga taong matagal mo nang hindi nakakausap. Naipon ang mga kwento. Iilan na lang sa aming mga binata at dalaga. Halos lahat ay lumagay na sa tahimik. Ewan ko lang kung tahimik nga talaga ang naging lagay nila. Hehehe. Pero nakatikim din kami ng mga payo mula sa mga nakapag-asawa na.

"Alam ninyo ga na kapag nag-asawa kayo... sa simula lang 'yun mahirap..." Nakikinig kami habang sumasang-ayon ang iba nang dugtungan niya ng... "Pagtagal noon... pahirap ng pahirap!"

Kulang ang ilang oras ng kwentuhan. Pero kailangang tapusin pansamantala dahil may kanya-kanya kaming lakad at dapat gawin. Nagpaalam muna kami kay Noriel. Biglang may sinabi ang kaibigan naming namatayan...

"Minsan na nga lang tayo makumpleto, sa ganitong pagkakataon pa. Dalaw-dalaw lang kayo dito ha?"

Muli... Nakikiramay ako sa mga naiwan ng mga mahal sa buhay. Haaayyy Buhaaaayyy! Ganyan talaga ang buhay.

Ang Kutsara

2009-02-26T04:47:00.004+08:00

Mag-post lang ako ng isang ingles na entri ngayon. Pagbigyan ninyo ulit ako dahil nagustuhan ko ang kwentong ito. Mula ito kay Sir Rod na ipinasa niya sa imeyl namin.

Basahin ninyo na. Sana magustuhan ninyo din.

The spoon: A lesson on how consultants can make a difference in an organization.

Last week, we took some friends to a new restaurant, 'Steve's Place,' and noticed that the waiter who took our order carried a spoon in his shirt pocket.

It seemed a little strange. When the busboy brought our water and utensils, I observed that he also had a spoon in his shirt pocket.

Then I looked around and saw that all the staff had spoons in their pockets. When the waiter came back to serve our soup I inquired, 'Why the spoon?'

'Well, 'he explained, 'the restaurant's owner hired Andersen Consulting to revamp all of our processes. After several months of analysis, they concluded that the spoon was the most frequently dropped utensil. It represents a drop frequency of approximately 3 spoons per table per hour.

If our personnel are better prepared, we can reduce the number of trips back to the kitchen and save 15 man-hours per shift.'

As luck would have it, I dropped my spoon and he replaced it with his spare. 'I'll get another spoon next time I go to the kitchen instead of making an extra trip to get it right now.' I was impressed.

I also noticed that there was a string hanging out of the waiter's fly.

Looking around, I saw that all of the waiters had the same string hanging from their flies. So, before he walked off, I asked the waiter, 'Excuse me, but can you tell me why you have that string right there?'

'Oh, certainly!' Then he lowered his voice. 'Not everyone is so observant. That consulting firm I mentioned also learned that we can save time in the restroom.
By tying this string to the tip of our you-know-what, we can pull it out without touching it and eliminate the need to wash our hands, shortening the time spent in the restroom by 76.39%.

I asked quietly, 'After you get it out, how do you put it back?'

'Well,' he whispered, 'I don't know about the others, but I use the spoon.'

Wow Mali!

2009-02-24T16:01:00.004+08:00

Pabago-bago ng oras ng pasok. Kung anu-anong iskedyul ang ibinibigay. At kung alin-alin ang pinapagawa. Hindi tulad ng dati, ginagawa ko lang tambayan ang opisina. Papasok kung kailan ko gusto at uuwi kung kailan ko din magustuhan. Nitong nakaraang araw, binigyan ako ng isang matinding responsibilidad. Ako ang mangangalaga sa mga bagong pasok na empleyado. Hindi na ako makakatulog ng maayos sa opisina. (Baka mabasa ng amo ko ito, nagbibiro lang ako.)

Pero pansamantala lang naman 'yun, dahil ayoko talagang tanggapin. Kapag nakahanap na sila ng karapat-dapat na maging superbaysor, pwede na akong bumalik sa dating takbo ng buhay ko. Ayoko magkaroon ng gawaing pwedeng magpagulo sa isip ko. Ayokong magkamali na kapag inayos mo ay isa din palang kamalian.

Pero kagabi lang. Hindi pala. Kaninang madaling-araw. Nalaman kong maraming simpleng pagkakamali ang itinama ng isa pang pagkakamali. Mahigit ilang buwan na akong hindi nakakakain sa isang kilalang tapsilugan dito sa lugar namin. Nung maaalala ko, may kinunan akong larawan sa kainang iyon. Simpleng pagkakamali sa ispeling. Nakatuwaan ko lang kunan ng larawan at ipakita sa mga kasama ko. At ito ang larawang iyon.

Before

Kaninang madaling-araw nga. Doon ulit kami kumain makalipas ang ilang buwan. Napansin ko na pinalitan na nila ang ispeling ng bagay na iyon. Pero hindi pa rin siya nakawala sa mapanghusgang mata ng mga taong tulad ko. Kinunan ko na naman ng larawan. At heto na nga kung ano 'yun.

After

Kahit simpleng bagay, alam nating hindi maiiwasan ang pagkakamali. Pero mas maganda sana kung sa pagkakamaling 'yun, maitama natin ng maayos. Ang isang mali ay hindi pwedeng itama ng isa pang mali dahil mas lalong magiging malala ang resulta. Sa kahit anong desisyon natin, kailangan nating pag-isipan ng mabuti kahit maging simple man ito o kumplikado. At dahil nga sa ayokong magkaroon ng madaming mali na makikita ng madaming mata, napagdesisyunan kong huwag humawak ng mabigat na responsibilidad.

Sa totoo lang, pinaganda ko lang ang gusto kong sabihin dito. Gumagawa lang ako ng ibang dahilan. Dahil ang totoong dahilan, tinatamad lang ako. Hehehe.

Kung mabasa man ito ng may kinauukulan, nais kong ibigay ang tamang ispeling. "HOT SOWS"

Teks Dyowks!

2009-02-22T13:01:00.002+08:00

May nagpadala sa akin ng mga teks sa selepono ko. Mga kaibigan at katrabaho. Teks Dyowks. Natawa ako sa mga pinadala nila, kaya ibahagi ko na din sa inyo. Sana matawa kayo. Kapag daw hindi natawa sa mababasa ninyo, hindi ka na daw makakatawa habang buhay. Bwahahaha.

Mga simpleng hirit lang pero nakakatawa. Hehehe. Konti lang ito kaya basahin nio na.

LALAKE: Miss, pwede makipagkilala??? Anong pangalan mo??
BABAE: CarMen… Kc mahilig ako sa CAR at sa MEN… eh ikaw?? Anong pangalan mo???
LALAKE: PePe…

Patient: Doc may problema ako… tuwing alas otso ng umaga.. tumatae ako…
Doctor: so anong problema doon???
Patient: Alas nuwebe ako gumising eh…

Doctor: Lola, kailan ho ba kayong last nakipagtalik?
Lola: Mga 1955
Doctor: Matagal na ho pala ano?
Lola: Di naman! (sabay tingin sa relo). 20:55 pa lang naman ah!

Girl: Tikman mo tong cake, masarap! gawa na nanay ko.
Boy: Ikaw na lang kaya tikman ko, gawa ka rin naman ng nanay mo!

Pedro: Alam mo, Rosa.
Rosa: Ano yun?
Pedro: Your eyes are really attractive
Rosa: Talaga?
Pedro: Oo, they attract each other!

KAMI naman ang BIDA

2009-02-17T21:04:00.007+08:00

Una sa lahat, first. Mapapansin ninyo na parang nawawalan ng ganang magsulat ang otor ng blag na ito. Nagkakamali po kayo. Madami akong gustong ikwento, pero sa kadahilanang naging abala nitong mga nagdaan mga araw, hindi ko magawang makapagsulat. Abala sa trabaho, abala sa ibang gawain at abala sa isang babae.

Lumipas ang mga araw. Dumaan ang Araw ng mga Puso. Hindi ko makwento ang mga nangyayari sa akin. Hindi kasi ako madalas magkwento tungkol sa sarili ko. Mas magaling kasi akong magkwento ng ibang mga bagay at ibang mga tao. Isa lang ang ibig sabihin noon. (Tsismoso ako, pakialamero) Pero gusto kong ako naman ang bida ngayon. Hindi lang pala ako, kasama ang leading lady ko. Umpisahan ko sa kung saan kami nagkakilala.

Muli akong nagsulat. Unti-unti kong binabangon ang blag na ito mula sa matinding pagkalugmok sa putikan. Nilangaw. Gumawa ako ng mga kwento mula sa mga nasasaksihan ko sa araw-araw. Dahil doon, may mga natuwa at tumambay na paisa-isang tao dito. Mas mahilig ako magbasa ng iba't ibang entri sa iba't ibang blag. Iba't ibang kwento ng iba't ibang tao. Iba't ibang pananaw ng iba't ibang utak. At iba't ibang kakaibang kwentong naiiba sa iba. Iba't iba.

Dito sa blag na ito ko unang nakilala ang aking leading lady. Hmm... pero sa totoo lang, hindi talaga dito nagsimula. Mula sa blag ng kaibigan nating si Yummy. May isang entri siya na nagbigay sa akin ng interes para mag-iwan ng bakas kumento. At dahil sa kumento kong iyon, nabasa iyon ni leading lady at parang hinila siya papunta sa blag ko. Meron pa akong Yahoo! Pingbox nung mga panahong iyon. Nagmensahe siya sa akin at nagkaroon ng pagkakataon para magkakilala. Nakwento ko na iyon dito. [Buksan mo ito para mabasa mo.]

Pinagtiyagaan niyang basahin ang mga sinulat ko. Naging interesado siya sa mga kwento ko at pati na din sa buhay ko. May pagkakataon din na nayabangan siya sa ilan sa mga nasulat ko. Magaling naman. Epektibo ang kwento ko. Hehehe. Araw-araw kaming nag-uusap. Hindi lang pala araw-araw, kundi oras-oras. Kung nagkataon lang siguro na hindi siya pumapasok sa paaralan at kung hindi siya natutulog, 24/7 kami kung mag-usap. At dahil doon, mas napabilis ang aming pagkakakilala. Para akong nakikipag-usap sa sarili ko nung mga panahong 'yun dahil halos nagkakapareho at nagkakasundo kami sa lahat. Isang linggo ang katumbas ng isang araw na pag-uusap namin. Dahil sa bilis ng pagkakakilala namin, bumilis din ang tibok ng puso ko sa kanya. (Hahaha... walang pakialamanan. Ganyan ako sumegwey ng usapan kapag inlab.) Hindi ko inamin sa kanya ng diretso kung ano 'yung nararamdaman ko dahil may tinik pa sa pagitan naming dalawa.

Hindi ko masabi sa kanya kaya kay Yummy ko na lamang sinabi ang sikreto na hawak ko. Habang tumatagal, nahalata ko na din si leading lady na parang may kakaiba na din siyang nararamdaman sa akin. (Malakas talaga ang pakiramdam ko. May lahing aso?) Gusto ko siyang paaminin kung anuman 'yung nararamdaman niya kaya naisipan kong gumawa ng kwento na pwede siya makareleyt. [Mababasa mo dito ang kwentong iyon.] Nagkaroon na din kami ng pagkakataong makapag-usap tungkol sa ganung bagay pero sa ibang paraan ng pag-uusap. [At mababasa mo dito ang konbersasyon naming dalawa.]

Nalaman ko na si Yummy din pala ang pinagsasabihan niya ng sikreto. Kaya naisipan nitong si Yummy na gumawa ng kwento tungkol sa aming dalawa. Pero dahil sa bilis ng pangyayari, 'yung isusulat niya para sa kasalukuyan, biglang naiiwanan ng nangyayari para sa hinaharap. Gagawin pa lang niya ang unang kabanata, tumatalon na kami sa pangalawa. At dumating din ang oras na nagkaaminan na kami. Naging maayos din ang kinalabasan. Madami ang tumulong at nagbigay ng payo. Nagkaroon na din ako ng pagkakataon na makausap ang ilan sa tauhan ng pamilya nila. At nagkaroon kami ng kakaibang relasyon. Relasyon na hindi pa nagkikita ng personal. Naging mahirap para sa amin ang ganung sitwasyon pero kinaya pa rin namin.

Madaming magagandang nangyayari sa amin pareho kahit na malayo kami sa isa't isa. Dumating ang isang araw na may gaganapin silang programa. Nagbiro ako na pupunta ako. Isang biro na sineryoso naming dalawa at nabuo ang plano para magkita na kami ng mata sa mata. Madami ang gustong sumama. Madami ang gustong makibalita. Nagkaroon pa ng isang problema na inakala naming hindi matutuloy ang pinagplanuhan. Buti na lang at tumakbo ng maayos ang utak ko para magawan ng paraan ang maliit na problemang iyon. Naganap ang paghaharap.

Lumapit ako sa kanya. Walang sali-salita. Nung lumakad na kami para maghanap ng makakainan, nagulat ako sa kanya dahil may lahing ahas pala ang babaeng pinangarap ko. Hindi na ako nakapalag, nilingkis niya agad ang braso ko. Na ikinatuwa ko naman. Habang tumatagal ang oras na magkasama kami, naging kumportable kami sa isa't isa. At unti-unti kong natutuklasan, hindi lang pala siya ang may lahing ahas. Ako rin pala. Hindi ko na namamalayan, kung saan-saan na pala gumagapang ang mga kamay ko. Sa kamay, bewang, balikat, braso at pati sa kanyang... kanyang... kanyang... sa kanyang ulo.

Sa madaling salita, naging maganda ang kinalabasan. At ngayon, masasabi na namin na hindi na kathang-isip ang nangyayari sa amin. Hindi na kami naiinlab sa kanya-kanyang monitor. Napatunayan na naming pareho kaming tao. At ito ang samari ng aming kwento. Hindi pa dito nagtatapos dahil marami pa ang mangyayari.

Mahirap pala magkwento ng ako ang bida. Hindi ko makwento ng detalyado. At kung susubukan kong ganun, aabutin ng isang araw para basahin ang isang entri na ito. Kaya pagpasensyahan nio na muna kung ganito ang kinalabasan ng kwento. Hahaha. Kung gusto ninyo namang malaman ang detalye nung nagkita kami ni leading lady, bisitahin ninyo ang blag niya.
Dito oh --->>> Loraine

Pares-pares (Part III)

2009-02-14T18:10:00.015+08:00

Kailangan ko pa ba ikwento ang naganap na deyt sa pagitan namin ni leading lady? Pwes! Hayaan ko na lang na siya ang magkwento. Hahaha. Pasalamatan ko lang ang mga taong tumulong at mga nakibalita kung anuman ang naganap. At dahil sa magandang kinalabasan, isang tula na naman ang aking nabuo. Malayo ang tulang ito sa istorya namin ng leading lady ko sa naganap na pagtatagpo na aming puso.

Pero ang tulang ito ay pagtatagpo ng bawat parte ng katawan na pandagdag na naman sa ating kaalaman. Kung hindi ninyo maintindihan, pasensyahan na lang. Ganun talaga ako magsulat, mahirap intindihin. Hehehe. Ang tulang ito ay pangatlong bersyon pero hindi naman rebisyon ng nauna kong dalawang tula. Kung interesado kayong basahin, basahin ninyo na. Kung hindi naman, basahin ninyo na lang muna 'yung naunang dalawang tula na may ganito ding pamagat.

Sa dalawang mata
Hanapan ng kasama
Dilang nag-iisa
Magandang kapareha

Dalawang beses tingnan
Ang bagay na nariyan
At saka mo sabihin
Ng isang beses lang

Sa ating dalawang tenga
Alin ang bagay sa kanya?
Isang bibig na ngumanganga
Sa kanya'y isasama

Para mas maganda
Pakinggan mo ng sobra
At kapag narinig na
Magsalita ng sapat na

Kung kamay na dalawa
Ang hahanapan ng kapareha
Mas magandang itugma
Ang nag-iisang sikmura

Kailangan mong gawin
Ng dobleng gawain
Upang malagyan natin
Ang tiyan ng pagkain

Dalawang parte sa utak
Kaliwa't kanan ang nakatatak
Isang pusong busilak
Ang ating itutulak

Dalawang beses pag-isipan
Ang nararamdaman
Pero isang tao lang
Ang dapat mahalin ng lubusan

Nakatutuwang isipin
Mga parte ng katawan natin
Dalawa ngang maituturing
May isa pa ring hahanapin

Isang patunay lang
Na katawan nati'y hindi kulang
Basta't alam mo lang
Kung paano ito malilinang

Ngayong alam mo na
Bawat parte ay mahalaga
Hanapan mo ng kapareha
Mas maganda ang resulta

BADTRIP

2009-02-11T22:37:00.003+08:00

Kapag BADTRIP kayo, ano ang nagagawa ninyo? Ano ang naiisip ninyo? Ako? Wala. Sa sobrang BADTRIP, ayoko gumawa ng kahit ano. Ayoko mag-isip ng kahit ano. Kaya pasensya na kung ganito ang sinusulat ko. BADTRIP ako. 'Yun lang.

Pwede mag-kumento sa post na ito. Hindi kayo ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito. Pero wala muna sanang magtatanong kung bakit ako ganito ngayon. Ngayon lang, pagbigyan ninyo ako. Hindi muna ako magkukwento. Hindi muna ako mangungulit. Ipinaalam ko lang kung ano ang nararamdaman ko. Inuulit ko, BADTRIP ako!

Pangarap ng Kapwa Blagero

2009-02-10T14:06:00.005+08:00

Isang blogero ang nangarap na sana ay magkaroon ng pagkakataong magkasama-sama ang mga umiikot sa mundo ng blogosperyo. Inaakala niyang malabo itong mangyari kaya sa papel na lang niya tutuparin ang pangarap na iyon.

Iginuhit ni Pajay

Iginuhit niya ang mga ilan sa mga taong nagpapatuloy para maging lalong magulo at masaya ang mundong kinagagalawan natin. Pero ang inaakala niyang malabong mangyari, gustong patunayan ng iba na posibleng magkatotoo.

Abangan na lang natin.

FerPect!

2009-02-08T07:00:00.007+08:00

Whew. Dahil sa kayabangan ko, ito ang napala ko. Iniisip ko na balewala sa akin ang konting ambon na tatama sa katawan ko. Parang naglalakad sa buwan kahit may pumapatak na tubig mula sa langit. Dahil sa ginawa kong iyon, binigyan ako ng parusa. Hindi lang isa, kundi dalawa. Nagkaroon ako ng sipon na masarap na sana dahil may konting alat, kaso, hirap namang huminga. At ngayon naman, may kasama pang ubo. Tapos na ang bagong taon pero may naiwan pang paputok sa lalamunan ko.

Nahihirapan akong mag-isip ngayon. (May isip ba ako?) Wala akong maisulat na maganda. (Kailan ba ako nakapagsulat ng maganda?) Kaya ang isusulat ko na lang muna ngayon ay mga usapang narinig ko na nagbigaw ng kiliti sa aking kilikili. Medyo natawa ako dahil sa kanilang katang. Oo. Crab, katang. Katang*han. Hehehe. Peace. Katang sa mga pagbanggit ng tamang letra.

Unang eksena: Isang pag-uusap sa pagitan ng isang call center agent at isang kliyente.

Agent: Sir, kunin ko po buong pangalan ninyo.
Client: Rey Quizon.
Agent: Pwede ninyo po bang i-spell gamit ang ponetiks?
Client: R for Roger, E for Elephant, Y for Yellow. Q as in... Hmm... Aha! Q as in cucumber,...
Agent: Q? Q-cumber? =))

Pangalawang eksena: Sa computer shop ng kaibigan ko. Isang babaeng nagpapagawa ng resumey sa kaibigan ko. Tinatanong ng kaibigan ko ang bawat isusulat sa resumey na ipinapagawa sa kanya.

Kaibigan ko: Father's name po?
Customer: Felippe *****
(Letrang "P" ang naisulat ng kaibigan ko. Kinorek nung babae.)
Customer: "F" po 'yun. "F" as in victory.
Kaibigan ko: (Napatulala)
Ako: (Napasubsob sa mesa habang pinipigil ang tawa.)

Pangatlong eksena: Kasama sa eksena doon sa pangalawang eksena. Parehong tauhan, parehong sitwasyon at parehong araw.

(Nagkamali sa spelling 'yung kaibigan ko, Felipe ang naisulat sa pangalang Felippe, kaya kinokorek nung babae.)
Customer: Dobol "u" po 'yun. Dobol "u" po.
Kaibigan ko: Ha?
Customer: Dobol "u" po.
Kaibgan ko: (Nag-iisip at naghahanap ng double u o w) Ano?
Customer: Ay! Dopol "p" po pala.
Ako: (Tawa ng tawa sa sulok.)

Pang-apat na eksena: Dalawang babaeng nagkukwentuhan. Tungkol sa mga naging boypren nung isa.

Babae 1: Lahat pala ng naging eks ko, nagsisimula sa "R" ang pangalan.
Babae 2: Talaga? Sinu-sino?
Babae 1: Si Richard, Robert, Reylan at Arnel.
Babae 2: Ar.. Ar... R-nel?

Panglimang eksena: Napanood ko sa Wowowee. Habang tinatanong ni Willie kung anong letra ang gustong piliin nung kontestant.

Willie: Pumili ka na ng letra.
Contestant: "G" po.
Willie: "G"?
Contestant: Opo, "G." "G" as in Jar.
Willie: "G" as in Jar? Hahaha. Ah! "J."

Ikaw ba? May pagkakataon ka ba na nalito sa bawat letra? Nagkamali ka na ba sa pagbigkas ng mga salita? Ako? Siguro, may pagkakataon na. Hindi naman kasi ako Ferpect.

Edited:

Pahabol na eksena. Isang taong nagyayabang. Nagyayabang siya sa kausap niya.

Mayabang: Alam mo ba na sa dictionary, iisa lamang ang salitang nagsisimula sa "SU" pero binibigkas ng "SHU"?
Marunong: Talaga? Ano naman 'yun?
Mayabang: SUgar lang ang salitang 'yun. Kahit tingnan mo pa sa dictionary.
Marunong: SUre ka ba dun?

Plastik o Goma? Saan ka?

2009-02-05T06:58:00.005+08:00

Kilala mo ba talaga kung sino ang kaibigan mo? At kung sino naman ang kaaway? Sa mga napapansin ko ngayon, mahihirapan tayong kilalanin kung sino talaga ang kalaban at kakampi. Bakit ko nasabi? Hindi ko sinasabi, sinusulat ko. Madalas ko lang itong mapansin, kaya pansinin ninyo na din. Nagpapansin lang ako kaya sana mapansin ninyo.

Madami akong nakikitang mga grupo. Mga grupo na laging magkakasama. Sila-sila ang laging magkakasama. Laging nagkukwentuhan. Asaran. Kulitan. Tapos, maya-maya, magsisigawan na. Mayroon pang iba, nagmumura na. 'Yung iba, halos mamatay na sa pagsigaw. Pagkatapos naman noon, mag-uusap-usap na naman. Balik sa normal. Magkukwentuhan na naman. Hayz... Hindi mo alam kung sinu-sino ang magkakakampi at magkakalaban. Kaya ayoko mag-DOTA eh. Magyayaya maglaro, pero habang naglalaro na, aawayin ka na, mumurahin at sisigawan ka pa. PERS BLAD!

Pero seryoso, (Sino? Ako? Seryoso?) Kilala mo ba talaga ang kaibigan mo? Totoo ba sila para sa'yo? Tayong mga Pilipino ay likas na palakaibigan. Ang problema lang, hindi natin alam kung sino ba talaga ang tunay na kaibigan. Mayroon d'yang mga tao na nakakasira ng ozone layer. 'Yun ang tinatawag na plastik. At meron din namang mga taong pinaglihi kay Lastikman at Rubberman. Ano ang pagkakaiba ng Plastik sa Goma?

Ang plastik na tao, 'yun ang mga taong kung ano ang nakikita mo sa kanya, iba naman sa katotohanan. Sa madaling salita, peke. Mapaglinlang. Madami na tayong nakakasalamuhang ganitong klaseng tao. At aminin natin, may pagkakataon din na tayo mismo, nagiging plastik. Kahit gaano pa kalaki o kaliit ang sitwasyon o kung paano 'yung ginawa nating kaplastikan, plastik pa rin 'yun. Hindi lang 'yung sa ibang tao ang tinutukoy natin, may pagkakataon din na tayo mismo, sa sarili natin, nagiging plastik tayo. Pero kaya naman nating iwasan 'yung ganung ugali, 'yun eh kung gugustuhin natin. At kung mahal mo ang ating mundo, magbawas tayo ng plastik para hindi makasira sa kalikasan at kalusugan. Tulad ng totoong plastik na bagay, iwasan nating sunugin, i-resaykel natin. Ganun din sa tao, wag nating sunugin (mas delikado kung tao ang susunugin, mas mabaho), baguhin natin at gawing mas kapaki-pakinabang.

Ano naman ang taong goma? Lastikman tulad nina Von Serna, Vic Sotto, Vhong Navarro at Mark Bautista. Avah! Karamihan ay letrang "V"? Isama ko na din ako dun, tutal katunog naman. Vhonne DeVille. Rubberman tulad ni Michael V. ("V" na naman?). At si Monkey D. Luffy (Gomu Gomu no Pistol!). Sila ang mga taong goma na kilala natin. Mga napapanood sa telebisyon at pelikula. At nababasa sa komiks at manga. Pero hindi ganyang klaseng taong goma ang tinutukoy natin. Sino? 'Yun ang mga kaibigan nating lumilipat sa ibang kaibigan. Iiwan ka. Akala mo, wala na, iniwanan ka na ng tuluyan. Pero dahil nga sa pagiging goma nila, huwag mo lang silang bitawan, kahit gaano kalayo ang puntahan nila, babalik at babalik sila sa'yo. Huwag mo lang hilahin ng sobra. Baka maputol.

Madami pang klase ng kaibigan ang hindi natin binanggit. Pero sa dalawang tinukoy ko, maaaring isa d'yan ay katugma sa ugali mo. Pero ako. Kung ako ang tatanungin kung anong klaseng kaibigan ako, ito lang ang masasabi ko... Isa akong leather. Genuine. Ikaw na bahala magpaliwanag kung bakit.

Kaibigan ba kita? Pautang naman. Wala na kasing laman 'yung leather wallet ko. "'Yung Seiko, seiko wallet, ang wallet na maswerte. Balat nito ay genuine. International pa ang mga designs. Ang wallet na maswerte. Seiko, seiko wallet. Seiko, seiko wallet!"

Seiko Wallet, Ang Wallet na Maswerte!

Oo! Alam ko ang kantang 'yan. Sa mga hindi nakakaalam, mga bata pa siguro kayo. Sa mga napakanta habang binabasa ito, hindi tayo nagkakalayo ng edad. Malamang mas matanda pa kayo sa akin. Bwahahaha!

Unliquotes: Unang Kumpol

2009-02-03T05:06:00.003+08:00

Kakauwi lang ng bahay. Medyo inaantok pero kelangan ko pa magbilang ng konti pang oras. May kailangan pa kasi akong kausapin mamaya. Kung matutulog ako ngayon, maaaring mapahimbing at magising na ako kinahapunan. At kung magpapagising naman ako, mababadtrip lang ako dahil mabibitin sa pagtulog. Kaya ang ginawa ko na lang, binasa ko ulit ang mga lumang blag entris ko dito sa blag ko.

Natawa ako sa mga natuklasan ko. Hindi ko lubos-maisip na ganun pala talaga ako magsulat. Nakakatuwa. (Pinupuri ko masyado ang sarili ko. Ganito pala magbuhat ng sariling bangko. Hehehe) At habang binabasa ko ulit ang mga naisulat ko na, may napansin ako na may pagkakataon palang nakakabuo ako ng mga magagandang quotes. Ewan ko kung nagustuhan o magugustuhan ng iba, pero para sa akin, natuwa ako sa mga quotes na iyon. (Sabi na sa inyo eh, pinupuri ko ang sarili ko.)

Kaya naisipan ko na lang pagsama-samahin ang ilan sa mga quotes na nabasa ko dito.

**Kung mahuhulog ako, at ang pagbabagsakan ko ay may kasamang tinik, iindahin ko ang sakit na tutusok sa’kin basta handa lang niya akong sambutin.

**Kung masasaktan ka lang sa pagbagsak mo dun sa may tinik na ‘yun, bakit hindi ka na lang humanap ng ibang pagbabagsakan na walang tinik?

**Kung ikaw ba? Saan mo mas gugustuhing bumagsak? Sa alam mo ngang may tinik at masasaktan ka pero doon ka naman masaya? O doon sa may mababango at magagandang bulaklak, na hindi ka nga masasaktan sa pagbasak, pero may allergy ka pala sa amoy ng mga ‘yun?

**Mahirap mag-isip, kung wala kang puso, at mahirap magmahal, kung wala kang utak

**Korteng puso ang tenga kung ipagdidikit mo sila, kung 'di ka marunong makinig imposible sa'yo ang umibig

**Nakita ng unggoy ang repleksiyon ng buwan sa dagat. Sinubukan niyang hawakan 'yung repleksiyon na 'yun. Nilapitan niya. Gumawa siya ng paraan para mahawakan ang buwan, ang repleksiyon ng buwan sa tubig. Hindi niya tinitigilan hangga't hindi niya nahahawakan. Hindi niya namamalayan, lumulubog na siya sa dagat. Na nauwi sa pagkalunod.

**Hindi "SIYA" kasama sa lahat ng pangarap ko. Dahil siya ang magiging kasama ko para matupad ang lahat ng pangarap ko.

**Kapag may ginawa ang isang lalaki at nasaktan ka, maaaring kasalanan ng lalaki. Pero kapag masasaktan ka na naman sa ikalawang pagkakataon, sa iisang lalaki, isa lang ang ibig sabihin noon. Tanga ka. At kung nagawa ng lalaki na lokohin ang iba para sa'yo, hindi malayong mangyari na gawin din niya ito sa'yo.

Ilan lang ang mga ito sa natagpuan ko. Masyado palang mahahaba ang ilan sa mga nasulat ko. Pero sana naman, para sa mga nakakabasa ng mga naisusulat ko, sana hindi sila napapagod sa kababasa.

Sakit sa Puso o Sakit sa Puson?

2009-02-01T07:23:00.005+08:00

Isang kahilingan ang hiningi sa akin ng isang malapit na kamag-anak. Malapit na kamag-anak pero malayo dito. Tita ko na nasa ibang panig ng mundo. Wala akong kamalay-malay na isa din pala siya sa tagasubaybay nitong blag kong ito. Medyo nahiya tuloy ako, dahil sa mga pinagsususulat ko dito.

Nakiusap siya sa akin na igawa ko daw ng isang kwento ang mga buhay at pangyayaring nasaksihan niya sa kung saang lugar siya naroroon. Ipinaliwanag niya sa akin ang sitwasyon ng kaibigan niya. Sitwasyon na medyo magulo at kumplikado. Mahina pa naman akong magsalaysay kung mga bagay na seryoso ang pag-uusapan. Hindi ko alam kung paano uumpisahan ang kwentong ito kaya tinanong ko kung para saan at para kanino ang gagawing istorya. Pero bago ko sagutin kung para kanino nga ang kwentong ito, umpisahan na lang natin.

Ito ay kwento na may kinalaman sa puso. Tama. Puso na naman. Kung mapapansin ninyo, puro tungkol sa kapusuan ang mga naisusulat ko nitong nakaraang mga araw. Marahil ay dala na din ng nalalapit na Araw ng mga Puso. Pero hindi lahat ng labistori para sa ganitong araw ay masaya. May mga kumplikado. Delikado. Eksaherado. Eksklusibong Eksplosibong Eksposey. Pero tulad na din sa pagkakaintindi ko, kung magmamahal ka, dapat nakahanda ka ding masaktan.

Isang lalaki, na may responsibilidad sa isang babae, ang nagtungo sa ibang lugar para magtrabaho. Hindi ko na lang babanggitin kung saang ibang lugar iyon. Dahil hindi ko din alam. Naiwan ang babae. Masasabing merong namamagitan sa kanilang dalawa pero hindi naman sila legal na mag-asawa. Hindi sila kasal. Pero hindi d'yan tatakbo ang ating kwento. Magsisimula ang tunay na kwento nang nasa ibang lugar na ang lalaki.

Nang malayo na sila sa isa't isa, dumating ang mga pagkakataon na naghahanap ang lalaki. Naghahanap ng taong pwede niyang pagbuhusan ng kanyang pagmamahal. Hindi ko sinasabing normal para sa isang tao ang maghanap ng ibang pwedeng pagtuunan ng pansin para lamang mabawasan ang kanyang pangungulila. Pero may pagkakataon din na hindi ito maiiwasan. Maraming ganyang klaseng lalaki pero hindi naman lahat. Kasama ako sa hindi ganun. Pinapaliwanag ko lang.

Habang sa ganung sitwasyon niya, isang babae ang kanyang nakilala. Isang babae na pumupuno na mga hinahanap niyang kulang sa kanya. At hindi nagtagal, parehong nahulog ang kanilang mga underwear puso. Pinana sila ni kupido. Napagpasyahan nilang bumuo ng pangarap. Pangarap ng dalawang nagmamahalan. Sa madaling salita, nagkaroon sila ng relasyon. Maraming sumubok sa relasyon na iyon. Maraming pumigil. Pero dahil sa tibay ng kanilang nararamdaman para sa isa't isa, nagawa nilang lampasan lahat ng pagsubok na iyon. Naging masaya ang kanilang pagsasama.

Tumagal din ang kanilang pagsasama. Pero kasabay ng mga araw na dumadaan, naging abala sila sa kanilang mga kanya-kanyang gawain. Trabaho. At sariling mga aktibidad. Nababawasan ang oras ng kanilang pagsasama. Pagkikita at pag-uusap. Dahil sa nangyari, naramdaman na naman ni lalaki ang una niyang naramdaman bago niya nakilala si babae. Ang paghahanap. Naghahanap na naman siya dahil pakiramdam na naman niya ay may nawawala.

Pumunta siya sa lost and found at may nakita siyang babae. Ibang babae ito at hindi 'yung nabanggit ko na. Katulad ng naunang nangyari, nahulog na naman ang loob nitong lalaking ito para doon sa bagong babae. Chickboy? Dahil sa hakbang na ginawa nya, nagkaroon ng lamat ang relasyon nila nung kasalukuyan niya. Nalaman ng babae ang pinaggagagawa ng lalaki kaya nagpasya itong makipaghiwalay na lang.

Napag-isip-isip nitong lalaki na hindi niya mawala ang babaeng iyon para sa kanya. Natakot siya. Kaya gumawa siya ng paraan para makipag-ayos at makipagbalikan. At hindi naman nagtagal, nagkaayos naman silang dalawa at bumalik sa normal na pagsasama.

Hindi ako makapagbigay ng tamang komento para sa istoryang ito dahil hindi ko naman sila kilala talaga. At hindi ko alam ang pinaka-eksaktong pangyayari. Pero bigyan ninyo ako ng karapatan na magsalita para dito. Dahil ako ang nagsulat nito. Hehehe.

Para sa lalaki. Ang babae ay hindi isang bagay na tulad ng mga normal na gamit. Na kapag dumating ang oras na maging luma na ito, gusto mong humanap ng bago para mapalitan ito. Huwag mong isipin na nagkukulang ang kapareha mo dahil ang nagkukulang ay ikaw mismo. Nagkukulang ka sa tamang pag-iisip. At nagkukulang ka ng tiwala sa kanya. Kung meron ka lang sapat na tiwala, hindi mo mararamdaman ang mga pagkukulang niya, na nasa isip mo lang pala. At dahil sa takaw mo sa babae, darating ang araw, ikaw din ang mawawalan. Hanap ka ng hanap, wala namang nawawala. Hanapin mo muna 'yung sarili mo bago ka maghanap ng ibang babae.

At sa iyo babae. Simple lang ang sasabihin ko. Kapag may ginawa ang isang lalaki at nasaktan ka, maaaring kasalanan ng lalaki. Pero kapag masasaktan ka na naman sa ikalawang pagkakataon, sa iisang lalaki, isa lang ang ibig sabihin noon. Tanga ka. At kung nagawa ng lalaki na lokohin ang iba para sa'yo, hindi malayong mangyari na gawin din niya ito sa'yo.

Ito na nga ang sinasabi ko eh. Nahihirapan akong magsulat ng seryoso. At hindi ako magaling sa ganitong klase ng kwento. Pero tulungan na din natin 'yung tauhan sa kwento sa pamamagitan ng magiging komento ninyo. Ito po ay totoong pangyayari.... daw.

Hindi po ako si Ate Charo. Hindi ako magaling magpayo sa mga ganitong bagay. Pero kung gusto ninyo ilagay ang kwento ninyo dito, babalakin kong maglagay ng porsyon kung saan pwede kayong magpadala ng inyong tunay na istorya. Hahaha.

Libre Mangarap, Pero Kailangang Tumaya

2009-01-30T00:40:00.009+08:00

Tinawagan ako ng isa kong katrabaho. Kung wala daw akong masyadong ginagawa ay pakiayos naman daw ng kompyuter niya. Irepormat ko na daw dahil masyado ng madaming bayrus ang kumakalat dun. Pumasok ako para gawin ang pinakikiusap niya. Noong nakaraang araw, inayos ko din ang kompyuter ng isa ko pang kasamahan. Ako din ang nag-set-ap ng isa pang kompyuter para sa bagong empleyado ng opisina. At habang nirerepormat ko ang kompyuter ng nakiusap sa akin, naisipan ko munang magpatugtog.

Napansin kong walang naka-instol na Audio Driver sa kompyuter na ginagamit ko. Ako pa rin ang nag-instol dun. Bakit ba lagi na lang ako? Ako! Ako at ako. Eh hindi naman ako si Tolits! Kapag may nasira, ako ang tatawagin. Kapag may problema sa pi-si, ako ang hahanapin. Tsk! Trabaho ko ba ang ayusin ang mga iyon? Ay, isa nga pala akong IT sa pinapasukan ko. Tama pala, trabaho ko nga 'yun. Wala pala akong karapatan magreklamo.

Habang inaayos ko ang pi-si ng kasama ko, nag-isip-isip na lang ako. 'Yun lang naman ang pinakamasarap kong libangan eh. Ang mag-isip. Mahirap mag-isip kung walang pumapasok sa utak mo. Pero mas mahirap mag-isip kung wala ka naman talagang isip. 'Yun ang isipin mo.

Pangarap. Nag-isip na lang ako ng mga pangarap ko. Mga gusto kong mangyari sa buhay ko. Medyo madami. Pero kaya ko pa naman sigurong isa-isahin. Gusto kong magkaroon ng malaking bahay. Para dun ko patitirahin ang pamilya ko. Gusto kong yumaman para hindi na ako mamroblema sa pera at para makabili ng malaking bahay. Gusto kong magkaroon ng sariling negosyo para dun ako yayaman para makabili ng malaking bahay. Gusto kong maka-ipon ng malaki para makapagsimula ng negosyo para dun ako yayaman at para makabili ng malaking bahay. Gusto kong magkaroon ng magandang trabaho na may maayos na kita para maka-ipon ako ng malaki, para makapagsimula ng negosyo, para dun ako yayaman at para makabili ng malaking bahay. Gusto kong tulungan ang mga kapatid ko na maging maayos ang kinabukasan. Gusto kong magkaroon ng magandang edukasyon ang mga pamangkin ko. At makabili ng malaking bahay.

(Biglang tutugtog ang kanta ng Kamikazee. Ambisyoso)

Libre lang mangarap
Walang hanggan na pag-hiling
Libre lang mangarap
Managinip ka habang gising

Madami pa akong gusto. Pero dahil nga sa pangarap lang ito, hindi tayo sigurado kung makukuha natin 'yung mga gusto natin. Ang pangarap ay limampung porsiyento na posibleng matupad, at limampung porsiyento naman ang hindi. Mababalewala lang ang pangarap mo kung hindi mo naman sasamahan ng pagsisikap. Pero kahit na nasa kalahati lamang ang posibilidad na matupad ito, isusugal ko ang kalahating iyon para magbakasakaling matupad. Hindi ako matatakot kung sakaling pumanig sa akin 'yun kalahati na negatibo dahil alam ko namang sinubukan kong abutin ang pangarap na iyon.

(Sa parteng ito naman, biglang tutugtog ang kanta ng Parokya ni Edgar. Ted Hannah)

Para 'kong tanga, di ko man lang naisip
Na ang pangarap ay maninitiling panaginip
Kung wala akong gawin upang makamtan ka
Paano ka tatama kung di ka tataya

Pero sa mga nabanggit kong pangarap, bakit hindi ko nabanggit ang tungkol sa aking leading lady? Wala ba akong pangarap para sa kanya? Wala nga, hindi siya kasama sa pangarap ko. Nabanggit ko kanina. 50% ang positibo at 50% ang negatibo. Huwag ninyong isipin na natatakot akong isugal ang leading lady ko. Dahil kahit isang porsiyento 'yan, isusugal ko pa rin. Pero wala akong dahilan para isama siya sa pangarap ko. Bakit?

Dahil ang leading lady na tinutukoy ko. Ay hindi na isang pangarap. Siya ang pinangarap ko noon, pero sumugal ako para makuha lang siya. Kahit hindi ako sigurado na manalo sa sugal kong iyon, inilaban ko ang lahat ng meron ako. Manalo lamang ako para sa kanya. Ayokong lalo lang siyang mawala na wala naman akong ginagawa. Ang leading lady ko ngayon, siya ang napanalunan ko sa pagsugal ko. Nasa akin na siya, kaya hindi na siya isang pangarap lang.

(Tuluy-tuloy lang ang kanta ng Ted Hannah ng Parokya ni Edgar)

At pa'no kung hindi ako naakit ng tadhana
Eh di sana ay hindi ako ang iyong sinisinta
'di kaya sayang naman kung 'di ko man lang susulitin
Ang alay na babae ng tadhana para sa kin

Hindi siya kasama sa lahat ng pangarap ko. Dahil siya, si Loraine, Aning, Meann (isang babae lang 'yan) at kung anu-ano pang tawag sa kanya, ang magiging kasama ko. Magiging kasama ko para matupad ang lahat ng pangarap ko.

Mahirap pala ang magsulat ng seryoso, pero masarap naman sa pakiramdam kung mailalabas ito. Nagpapasalamat ako dahil sa kanya. Dahil dumating siya sa buhay ko. Ito ang post ko para sa araw na ito. Hindi ko na kailangang hintayin pa ang Araw ng mga Puso para sabihin ito sa kanya.

Bawal Maging Tamad!

2009-01-28T08:34:00.004+08:00

Alas-nuwebe ng umaga. Sa ganitong oras, dapat mahimbing na o nagsisimula na akong matulog. Pagod sa mga kalokohan at walang kwentang gawain. Naisipan ko munang dalawin ang ating si Batanggero. Nasilip ko ang kahuli-hulihang entri na naisulat ko dito. Ika-24 ng Enero. 'Yan ang petsa kung kailan ko isinulat ang huling blagpows ko.

Eh ano ngayon? Ngayon? Ngayon ay ika-28 na ng Enero. Apat na araw na palang nilalangaw ang tagayan-blag na ito. Matapos mag-inuman dito, hindi man lang niligpit ang mga kalat kaya nilangaw ng ganito. At matapos ang inuman na iyon, bagsak na lang sa kama dahil sa kalasingan. Kaya ang resulta. Ganito. Walang maisulat at walang masabi.

Pero bakit nga ba wala akong maisulat nitong mga nagdaang araw? Sa totoo lang, naging abala ako sa mga ilang bagay. Sa totoo lang, kinailangan kong tapusin ang mga dapat kong tapusin. Sa totoo lang, madaming bagay at pagkakataon ang sumubok sa akin. At sa totoo lang, hindi totoo 'yung mga nauna kong sinabi. Dahil ang pinakatotoo, tinamad lang ako.

Pero napag-isip-isip ko. May isip pala ako. Hindi pala ako dapat tamaan ng pagkatamad. Naalala ko na simula ng ginawa ko ang ganitong klase ng libangan, pinilit kong maging masipag. Naging masipag ako sa pagsulat at pag-isip ng mga sari-saring kwento. Ginawa ko 'yon para mahikayat ang mga taong makakabasa ng blag ko, na marunong pala akong sumulat. Marunong akong sumulat gamit ang keyboard.

At dahil nga sa pagiging masipag kong iyon, nagkamit ako ng ilang karangalan. Karangalang hindi matatanggap sa entablado. Karangalang hindi mabibili sa kung saan. Karangalang hindi madaling makuha. At karangalang magpapabago ng buhay. Kung ano ang karangalang iyon, iyon ay galing sa inyo. Kayo ang nagbigay sa akin nun kaya naman kayo din ay nakamit ko. Dahil sa mga naisulat ko, may mga taong naniwala sa kakayahan ko. Nagkaroon ako ng mga kaibigan. May nakapansin dahil madalas akong magpapansin. Nainlab dahil inlab ako, kay Loraine. May natawa dahil pinipilit kong magpatawa. At may pagkakataon na malungkot ang sinusulat ko, pero hindi naman sila nalungkot. Natawa pa rin. Meron ding ilang mga humahanga sa akin. Guni-guni ko lang pala.

Kaya ng maisip ko ang mga bagay na 'yan, alam kong hindi talaga ako dapat maging tamad. Hangga't may naniniwala sa akin, isa lang ang ibig sabihin nun. May naloloko pa ako. Pero kung pipiliin kong maging tamad, isa lang ang niloloko ko. Ang sarili ko. Lolokohin ko lang ang sarili ko kung sa kabila ng pagsusulat ko dito, hindi ko naman magawang alagaan kung ano ang meron ako dito. Kaya kailangan ko ng gumalaw para hindi mawala kung ano ang meron ako ngayon.

At ngayon. Bakit ganito ang sinulat ko? Hindi ito entri para magpasalamat sa lahat. Hindi ito blogpost para magmayabang. Hindi ko ito inilatha para may magawa. At hindi ko ito isinulat para ipakita sa lahat na may bago akong ginawa. (Dami pa sinabi... may mai-post lang...)

Sinulat ko ito, dahil MASIPAG ako. Pansin mo? Gusto ko lang sabihing masipag ako, ang haba pa ng sinulat ko. Ganyan ako kasipag magsulat. Year of the Ox. Ngayon ang taon ko. Bawal maging tamad.

Kawawang Puso

2009-01-24T21:24:00.003+08:00

Habang nakaratay sa kama, dahil sa ipinataw sa aking parusa. Na tinatawag nilang lagnat, wala akong ibang magawa kundi mag-isip. Mag-isip ng kung anu-ano para maglibang. Napatingin ako sa kisame. Sa tagal ng pagkakatingin ko doon, may biglang naglaro sa utak ko. Nagbabasketbol yata. Pero walang kinalaman ang kisame sa iniisip ko. Doon lang ako nakaharap kaya 'yun ang nakikita ko.

Naisip ko na malapit na ang Araw ng mga Puso, gumawa na lang kaya ako ng kwento para sa ganun klaseng tema. Kumuha lang ako ng tauhan. Isang babae at isang lalaki. Isang tipikal na pares na nagmamahalan. Pero may hindi magandang kinahantungan. Basahin ninyo na lang ang nasabing kwento dito.

Matagal ng magkatali ang mga puso ng mag-sweetheart na si Puso at Heart. At dahil sa nalalapit na Araw ng mga Puso, napusuan ni Puso na sorpresahin si Heart. Bumili siya ng tsokolateng korteng puso. Sinamahan na din niya ng lobong hugis heart. Kahit mumurahin ang binili niyang regalong hugis heart, galing naman ito sa kanyang puso. Gusto niya itong iregalo kay Heart ng buong puso.

Nang makita ni Puso si Heart na nakaupo sa upuang bato na hugis puso, dahan-dahan siyang lumapit kay Heart at itinago ang mga regalong hugis puso. Bumibilis ang tibok ng heart ni Puso sa pagkakataong 'yun. Tumayo si Heart upang salubungin ang itinitibok ng kanyang puso na si Puso. Biglang inilabas ni Puso ang mga hugis heart nyang sorpresa para kay Heart. Napatalon ang puso ni Heart sa sobrang tuwa sa ibinigay ni Puso.

Pagkaabot kay Heart ng mga regalong korteng puso, biglang pumutok ang lobong hugis heart. Sa pagkakagulat ni Heart, napasigaw siya ng "AY PUSO!!!" Napahakbang si Heart sa gulat at natapakan ang balat ng saging. Natumba si Heart at tumama ang ulo niya sa upuang hugis puso. Ikinagulat ni Puso ang nangyari. Nalaman niyang hindi na tumitibok ang puso ni Heart. Nanikip ang heart ni Puso. Napapisil siya sa dibdib na nasa tapat ng kanyang puso. Hindi makahinga si Puso. Bigla na lang natumba si Puso. Na-heart attack si Puso. Sa ganung sitwasyon, maraming mga walang puso ang hindi man lang naawa sa nangyari kina Heart.

Ang tanong... Bakit nakasali sa istorya ang balat ng saging?

Dahil saging lang ang may PUSO.

Isang Liham

2009-01-23T06:10:00.004+08:00

Pansamantala, habang wala pa akong naisusulat na bago, isingit ko muna itong nabasa ko sa imeyl. Isang liham. Tama na ang ganitong intro, umpisahan mo na ang magbasa.

Dear Ate Charo,

Thank you for considering this letter of mine. I'm writing about Ben. We're in our twenties and both work in Makati . In fact, we used to be officemates. I've known him for almost two years and all the time, I've been in-love with him, although we are just friends and he has a girlfriend he intends to marry.

Ate Charo, I can't help but fall in love with him. He's perfect! He's responsible, intelligent, resourceful, thoughtful, loving, sweet, caring, upright, kind, family-oriented, and a God-fearing individual. His good looks are just an added bonus. I can't believe such a man still exists today and I will forever be thankful for his friendship.

It is a pain to be so in-love with him because he and his girlfriend are perfect for each other and are so happy being together. I don't know if he's aware of my feelings for him, but winning his heart, I think, is out of the question. His girlfriend is too precious for him. Losing her would truly hurt him, and I don't want to see him in pain. I know, however, that a part of me wishes he would reciprocate my love, but he's just too good for me. He deserves someone better, like the girl he has now.

Knowing he's happy with her is enough consolation for me. I want his happiness even if it would mean my own despair. God knows how much I'm suffering. Writing this letter alone is already a torture. I've been trying very hard to forget him. I've done ways I know to free myself. Pero ang kulit talaga ng puso ko, ayaw sumunod. Ate Charo, I haven't seen or talked with him for a long time and I thought his absence would somehow cool down the feeling, but it hasn't. I don't want to miss him, but I do miss him terribly. How can I forget him?

Whenever I see a place, a thing, or a situation, my mind automatically associates it with him. His memories occupy most of my waking and sleeping hours. His face pops into my mind in the middle of my lunch, when I'm talking with my friends, cleaning my house, or just doing something which has nothing to remind me of him. Odd, but true. I'm not bitter, Ate. I don't blame myself, him, nor God for this situation. As a matter of fact, I'm thankful. Painfully odd as it is, this situation has made me the mature person I am now. But I can't help ask myself why should someone fall for another when they are not meant for each other? Why Ate Charo? Why?
You know Ate, whenever I pray, I always ask God to help me let go of this love. I just want to feel the same way he feels for me... as a friend and nothing more. I know I can get through this because I believe that God wouldn't give me something He knows I couldn't handle. Someday I will be able to smile again without being hurt when I remember him. God has His reason for all of these and until I know the reasons, I want to hear words from you. Attached is my picture to show my sincerity and let you decide if am really not meant for his love.

Please Ate Charo, help me.

Sincerely,
Berta Ang Kasagutan...

Dear Berta,

Punyeta kang bakla ka! Maganda pa sa iyo ang tsonggong puyat. Pinagod mo pa ako sa pagbasa ng letter mo! Ang landi mo!!! Makati ka pa sa gabing Bicol! Tigilan mo na ang ilusyon mo, iha. Hindi mo kayang ibigay kay Ben ang kayang ibigay ng girlfriend niya. Sa susunod na sumulat ka pa sa akin, ipapasagasa kita sa pison!!!

Ate C

Pagsikat ng Araw

2009-01-18T19:56:00.003+08:00

Mahigit ilang buwan na din ang nakakaraan, hindi ko nasisilayan ang kagandahan ng pagsikat ng araw. Dahil sa oras ng trabaho ko, namimiss ko tuloy ang pagbangon ni Haring Pebo mula sa pagkakahiga. Papasok ako na papalubog na ang araw, at uuwi ako na sisikat pa lang siya.

Gusto kong makita ulit kung ano ang hitsura ng araw tuwing sumisikat. Gusto kong maramdaman 'yung sinag ng araw na may kasamang lamig ng bagong umaga. Gusto kong masilayan na unti-unting lumiliwanag ang paligid. Gusto kong kumain. Pero mamaya na lang, pagkatapos nito.

Magigising ako ng alas-dose ng tanghali o mas hapon pa. Papasok ako ng alas-singko ng hapon. Kadalasan, papalubog na ang araw kapag papasok ako. Uuwi naman ako ng alas-tres o alas-kwatro ng umaga. Madilim pa. Hindi pa makikita ang bakas ng liwanag para salubungin ang umaga. Pagkauwi, diretso pahinga na. Halos ganun palagi ang takbo ng araw ko. Kaya gusto ko naman minsang makita ang araw.

Bakit ba gustung-gusto ko makita ang araw? Ano'ng meron sa araw? Walang pakialamanan, tagal ko na ngang hindi nakikita kaya gusto ko. Medyo nakakasawa na din ang puro dilim ang nakikita sa paligid. Gustung-gusto nilang makakita ng buwan, pero nagsasawa na ako doon. Kulang na lang sa'kin ay mahabang pangil, medyo mahaba lang kasi 'yung pangil ko, pwede na akong tawaging bampira. Kung buntot at sungay naman, mas maganda, Devil.

Nitong isang araw lang, sinamahan kong mag-obertaym ang ibang kasamahan ko sa trabaho. Inabot na kami ng umaga. Nasa ikatlong palapag kami ng gusali. Sumilip ako sa bintana at inabangan ko ang pagsikat ng araw. Inabot na kami ng alas-sais ng umaga, hindi ko naaninag ang liwanag mula sa araw. Siguro tinatamad ang araw na bumangon dahil na din sa lamig ng panahon. Hindi ko siya nakita.

Binalak ko na lang umuwi para makapagpahinga. Habang naglalakad, may napansin akong lumiwanag mula sa likuran. Hedlayts pala. Nakauwi ako at nakatulog. Balik sa dating oras. Balik sa takbo ng araw. At dumating ang araw ng kahapon. Pumasok ng gabi na, at binabalak na samahan ang mga mag-oobertaym.

Sa haba ng oras na nailagi namin sa loob ng opisina, dumating ang oras para umuwi. Dire-diretso hanggang makauwi ng bahay. At napansin ko na sumisikat ang liwanag mula sa araw. Napatigil ako sa aking nakita. Napaisip. Hindi ako namangha o natuwa dahil sa nakita kong pagsikat ng araw. Mayroon lang akong naalala at napatawa.

Napagtanto ko na hindi ko nga pala makikita 'yung pagsikat ng araw kahit abangan ko pa siya. Dahil nung mga panahon na inaabangan ko iyon... sa KANLURAN pala ako nakaharap! Dahil sa tagal ko ng hindi namamalayan ang araw na iyon, nakalimutan ko na pala na sa SILANGAN nga pala ito sumisikat.

Ayoko na ulit makita ang pagsikat niya. Dahil sa kanya, nagmukha akong t*nga sa sarili ko.

Pi-Es-Pi Post: Rekwested

2009-01-14T21:00:00.007+08:00

yhen: ano bang nilalaro mo?
yhen: bkit ba nakaka adik ang pi-es-pi? yun nga ang ipost mo sa susunod..
yhen: baka sakaling maintindihan ko kung bakit madming nahuhumaling sa psp
yhen: hehehe
vhonne: ahaha.. ndi naman po ako sa psp naaadik eh... depende sa laro... cge po.. ipost ko dito... sa nxt post...
yhen: hehehe cge aabangan ko yang post mo na yan ha..
yhen: hehehe sana makumbinsi mo ako
yhen: hahahha

'Yan ang mababasa ninyo sa cbox ko. Naipangako ko na tungkol sa pi-es-pi ang gagawin kong tema para sa isusulat ko. Kaya bilang pagtugon sa nabitawang salita, isusulat ko ngayon ang mga bagay-bagay na nalalaman kong deskripsiyon na nababagay para sa bagay na ilalagay ko dito. Sabagay... bagay. Bakit nga ba madaming nahuhumaling sa PSP? Ano bang meron sa gadget na ito? Isa din ako sa nahikayat na bumili ng mumunting teknolohiyang iyan. Bakit nga ba ako naakit ng isang bagay na pinapatakbo ng baterya.

Ang PSP. Nagustuhan ko ito dahil portabol. Siyempre, kaya nga tinawag ng PSP eh. Portable Playstation / Playstation Portable. Madaming pwedeng paggamitan ang bagay na ito. Kapag may kaaway ka, ibato mo sa kanya. Kapag may nakausling pako at wala kang martilyo, pwede mo itong ipampukpok. At kapag may nakasalubong na holdaper, ibigay mo lang 'yun, pwede ka ng umalis. Kapaki-pakinabang di ba? Pero sa mga nabanggit ko, wala pa akong nasusubukan. Nasa sa inyo na lang 'yun kung gusto nio malaman kung epektibo.

Ang PSP, pwede mong dalhin kahit saan. Kasya sa bulsa. Kung hindi kasya sa bulsa mo, ihampas mo muna sa pader, at kapag durug-durog na, magkakasya na siguro 'yun. Pwede mo itong dalhin kapag may pupuntahan ka. Pwede din sa simabahan at sa eskwelahan. Huwag mo lang doon bubuksan. Sa mga lakad ng tropa, bitbitin mo si PSP. Kapag may swimming kayo, dalhin mo si PSP. Magdala ka lang ng mahabang charger para kapag nasa gitna ka ng dagat habang naglalangoy at biglang naglowbat, maicharge mo kaagad. Siyanga pala, hindi pa waterproof 'yung PSP sa ngayon.

Ang mga dahilan kung bakit ako bumili ng PSP. Dahil sa mga kanta at tugtog. Mahilig ako sa musika. Lalo na 'yung mga acapellas na walang liriko at instrumental na walang tugtog. Masarap mag-soundtrip. Mahilig din ako manood ng mga pelikula. Hindi mo na kelangan tumakbo sa sinehan. O kaya bibili ng payreted dibidi at manghiram ng dibidi pleyer. Pwede ka makapanood ng paborito mong pelikula sa PSP. Kahit sampung beses mo ulit-ulitin 'yung pelikula ng sunud-sunod. Kung 'yun ang trip mo eh. Katulad naman ng mga kaibigan ko, halos pare-pareho sila ng mga pinapanood. Porno!

Laro. Sadyang ginawa ang PSP dahil sa mga laro. Madaming magagandang laro ang pwede mong paglibangan sa pi-es-pi. Kung ako ang tatanungin kung anong laro ang nagustuhan ko, irerekomenda ko ang Tekken: Dark Resurrection, lahat ng Need for Speed na laro at ang isa sa kinahumalingan ko dahil sa ganda ng istorya: ang Final Fantasy VII: Crisis Core. Kung wala ka pang mga laro na nakalagay sa memoristik mo, kumuha ka muna ng tali. Itali mo sa pi-es-pi mo at hilahin. Para ka ng may laruang kotse o laruang alagang aso.

Hindi lang 'yun. Maaari ka ding gumamit ng internet kung sakaling may masagap kang waypay/wipi (sabi ng iba) /wi-fi sa inyong area. Pwede kang mag-chat. Mag-Friendster. At magbasa ng blag tungkol sa pi-es-pi. Pwede mo ding ilagay ang mga piktyur na iniingatan/mahalaga sa'yo. Ilagay mo ang larawan ng asawa/boypren/gelpren/anak/barkada/kaaway at kung sinu-sino at kung anu-ano pa. Pwede mo din gamitin bilang kamera ang pi-es-pi mo. Kailangan mo lang bumili ng kamera na ikinakabit sa port ng pi-es-pi mo. Isaksak mo lang ang kamera na 'yun at pwede ka nang magpotosyut kahit saan.

Bakit nauso ito sa mga Pinoy? Dahil nauso din ang ISO. Ano naman ang ISO? Hindi ito organisasyon para sa standard (International Organization for Standardization). Hindi ko din alam ang kahulugan nun, pero ang ISO ay klase ng file na naglalaman ng laro o pelikula. Kapag meron kang ganun, pwede mo itong iseyb sa memoristik at mapagana sa pi-es-pi mo. Depende sa bersyon ng PSP. Kung hindi nauso ang nabanggit kong ISO, pangmayaman na lang ang pi-es-pi. Dahil kelangan mong bumili ng tinatawag na UMD, hindi 'yung dance group na kinabibilangan ni Wowee de Guzman (Universal Motion Dancer), para makapanood ng pelikula at makapaglaro ng iba't ibang klaseng laro.

Sa madaling salita, marami kang magagawa dahil sa maliit na bagay na 'yun. Photos. Musics. Videos. Games. Internert. Pero tulad ng ibang gadget na lumabas, dumarating din ang panahong nalalaos ito. Pagsasawaan mo din ang magkaroon nito.

Ikaw? Gusto mo din bumili? Pag-isipan mo muna. Kung may mga bagay na mas kailangang unahin. Mga bagay na mas mahalaga. 'Yun muna ang pagtuunan mo ng pansin. Tandaan natin na hindi natin kailangan ng PSP. PSP ang may kailangan sa atin. Kaya nating mabuhay ng wala 'yun, pero ang pi-es-pi, hindi mabubuhay ng wala ang tao.

Hayskul Bukol

2009-01-13T00:02:00.003+08:00

Maaga akong umuwi galing sa opisina. Mag-isa akong naglalakad. Habang binabaybay ang daraanan ay nanginginig sa sobrang lamig ng hangin. Nakasuot na ako ng jaket pero sobrang lamig pa rin talaga. Sa 'di kalayuan, may mga kalalakihang nag-aayos ng banderitas, dahil nalalapit na ang piyesta.

Nang makalampas ako sa kanila, wala ka nang makikitang tao sa paligid. Medyo may kadiliman na sinasabayan pa ng malakas na pag-ihip ng hangin. May nakita akong aso na tumakbo. Tumindig ang lahat ng balahibo ko. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa lamig.

Habang naglalakad, may napansin akong tumutugtog. Tumingin ako sa Lipa City Youth and Cultural Center. Wala doon. Tiningnan ko naman 'yung sa may bumbero. Wala namang tao. Malakas ang tugtog. Decode ng Paramore ang kanta. Nung tumalikod ako, napansin ko ang opisina ng BoyScout. Sumilip ako sa salamin na pinto, pero walang tao. At napansin ko ang repleksiyon ko sa salamin na 'yun. May suot pala akong earphone. Sa selepono ko pala 'yung tumutunog.

Dumiretso ako ng lakad pauwi nang mapansin ko ang isang gusali. Isang paaralan. Isang paaralan kung saan kami nagtapos ng hayskul. Napangiti akong tumingin dun. Ang laki na ng ipinagbago. Pinalaki, pinaganda at pinalinis 'yun. Habang nakatingin ako sa eskwelahan na 'yun. Unti-unting nag-flashback ('yung parang sa pelikula na naalala 'yung nakaraan) sa akin ang mga pangyayari nung nag-aaral pa lang kami dun. Doon kami natutong mainlab at mabasted. Doon din kami nagkaroon ng tunay na kaibigan at mortal na kaaway. Doon ako unang pinapasok sa Principal's Office dahil nakipag-away. Doon nabuo ang barkadahan namin. Doon kami natutong uminom ng Ginebra San Miguel (may bayad ang pa-advertise). Doon kami bumuo ng mga pangarap. Doon lang ni Nonoy Zuñiga.

Kung sinasabi ng karamihan na pinakamasaya ang buhay hayskul, para sa akin... tama. Minsan nga nasasabi ko sa mga kasamahan ko, "Parang gusto ko ulit pumasok sa hayskul." Masarap balikan ang mga nakaraan lalo na kung punung-puno ito ng mga magagandang alaala. Pero ako, meron pa akong isang dahilan kung bakit gusto kong balikan ang nagdaang hayskul layp ko. Kung nakikita ninyo ang larawan sa itaas, oo, klaspiktyur namin 'yan. Nung nakita ko ang larawan na iyan, sinubukan kong isa-isahin ang mga taong nandun. Punung-puno nga ako ng magagandang alaala, hindi ko naman maalala ang mga pangalan nila.

Panawagan: Kung isa ka sa nasa larawan, ipagbigay-alam sa akin ang iyong buong pangalan. Ituro mo na din kung sino ka doon, dahil ako, ako 'yung ika-anim na nakatayo sa itaas mula sa kaliwa. Nag-feeling matangkad ako noon kaya doon ako pumuwesto. Wala din akong dalang polong uniporme kaya nanghiram na lang ako sa kabilang seksiyon. Kaya ayun, kung mapapansin ninyo, sobrang laki nung suot ko. Hehehe. Hanggang sa muli.

Bobong Rizal

2009-01-10T06:00:00.005+08:00

Oooppss! Teka lang! Huwag ninyo akong aawayin dahil sa nabasa ninyong titulo ng blag entri kong ito. Hindi ko sinasabihan ng "bobo" ang ating Pambansang Bayani. Ipapaliwanag ko kung bakit 'yan ang pamagat ng isusulat kong ito.

Naglalaro ako ng pi-es-pi kanina. Need for Speed Undercover. Pitong oras kong nilaro ng walang tigil at pahinga. Halos mamaga na ang mga daliri ko sa kapipindot nun. Tapos umuwi na ako dito sa bahay at naisipang gumawa ng entri para sa araw na ito. Anong koneksiyon nang paglalaro ko sa isusulat ko? Wala. Gusto ko lang ikwento. Blag ko ito, isusulat ko ang gusto ko. Hehehe. Peace.

Noong mga nakaraang ilang buwan, dahil sa mga klase ng isinusulat ko dito, may ilang nagsasabi na nakukuha ko daw ang istilo sa pagsusulat ng ating hinahangaang Bob Ong. Siguro naman ay walang Pinoy na hindi nakakakilala sa kanya. Ay? Wala nga pala talagang nakakakilala sa tunay na Bob Ong. Ang ibig kong sabihin, halos lahat ng Pinoy, kilala si Bob Ong bilang isang mahusay na manunulat ng libro. Mga libro na naglalarawan sa buhay ng mga Pilipino, kaya naman marami ang nagkakaroon ng interes basahin ang mga naisulat niya. Dahil nakikita natin ang mga sarili natin sa libro niya.

Kung sinasabi nila na naimpluwensiyahan ako ng mga libro ni Bob Ong kung kaya nagkakatulad ng bahagya ang aming mga sinusulat, pwedeng oo at maaari din namang hindi ang isasagot ko. Oo, posibleng naimpluwensiyahan ako ng libro niya kaya ako nagsusulat ngayon at hindi dahil simula't sapul na nagsusulat ako ng kwento ay ganito na ang istilo ko. Ang mga libro lang niya ang nagtulak sakin upang ilathala ang mga nasa isip ko sa dito sa blag na nababasa ninyo ngayon.

Nitong isang linggo lang, may nagsabi naman na para daw akong si Dr. Jose Rizal. Akala ko, gusto niya akong ipabaril sa Luneta kaya niya nasabi 'yun. Hindi pala. Sa mga ilang naisulat ko dito, may mga pahayag daw akong nakakatulad ng mga pananaw ng ating bayani. Sabagay, isa si Rizal sa iniidolo kong tao sa larangan ng pagsulat. Buti na lang at nai-transleyt ang mga naisulat niya sa Tagalog, dahil kung hindi, wala akong maiintindihan sa mga Espanyol na wika sa mga librong naisulat niya.

Kung 'yun ang naging tingin nila sa naging takbo ng utak ko, salamat at mayroon palang naniniwala sa mga walang kwentang ginagawa ko. At kung sa tingin ninyo naman ay makapal ang mukha ko para sabihing kalebel ko silang dalawa, pwede din. Matagal nang makapal ang mukha ko. Kaya nga pinagsama ko ang pangalan ng dalawang taong 'yun bilang ako... pansamantala. Hehehe.

At ngayong tapos na ang panibagong entri kong ito, itutuloy ko na ang naudlot kong paglalaro. Hindi ako makaalis sa pitumpu't tatlong porsyento ng laro. Salamat sa pagbabasa.

Bobong Rizal

Ted Hannah - Parokya Ni Edgar

2009-01-09T08:09:00.013+08:00

Ted Hannah - Parokya Ni Edgar

para kang kape, di ka nagpapatulog
parang kagabi, gising ako hanggang tanghali
di ko nga man lang alam kung sino ka talaga
kailan kaya kita makikilala

at pano kung nasulat na sa notebook ng tadhana
ang kwento ng pagibig tungkol sa ating dalawa
di kaya sayang naman kung hindi natin susundin
ang nais na mangyari ng tadhana para sa 'tin

para 'kong tanga, di ko man lang naisip
na ang pangarap ay mananatiling panaginip
kung wala akong gawin upang makamtan ka
paano ka tatama kung di ka tataya

at pano kung may contest na sinet-up ang tadhana
at ang unang pa-premyo ay ang makasama ka
di kaya sayang naman kung di ko man lang susubukan
manalo sa pa-raffle ng tadhana tan tan tan tan

hahayaan bang mapunta ka na lamang sa iba
nakwento ko na yata yan sa ibang kanta

at pano kung hindi ako naakit ng tadhana
e di sana ay hindi ako ang iyong sinisinta
di kaya sayang naman kung di ko man lang susulitin
ang alay na babae ng tadhana para sa kin

Inaalay ko para sa Leading Lady ng buhay ko... para sa nag-iisang tadhana ko... para kay Loraine a.k.a Aning...

Nabano ako sa Plurk!

2009-01-08T04:13:00.006+08:00

Plurk. Tagal ko ng naririnig at nakikita yan. Gumawa na din ako ng akawnt d'yan, noong Setyembre pa kung hindi ako nagkakamali. Pero hindi ko man lang siya nagamit mula ng makaregister ako dun. Sa madaling salita, hindi ako naging interesado.

Pero nitong isang araw lang, dinaanan na naman ako ng pagkabato (Napapadalas na yata ah!). Nag-tsek ako ng imeyl ko. Napansin kong may nag-aanyaya sa'kin na sumali sa Plurk na 'yun. Sinubukan kong ilag-in 'yung dati kong ginawa. Pumasok.

Pero sa pagpasok kong iyon, hindi ko naman maintindihan kung paano gamitin 'yun. Humingi ako ng tulong sa mga kakilala na alam kong gumagamit n'un. At sa kabutihang-palad, may tumulong sa'kin. Isang malapit na kaibigan ng leading lady ko, si joyzKelmer. Nagtiyaga siyang makipag-usap sa'kin. Madaling-araw na kasi nun kaya wala na din siguro siyang makausap na iba. Nalibang naman ako sa pagkalikot, pag-iikot, paglalaro sa loob ng Plurk na 'yun. Ayan na nga at inilagay ko pang widget sa saydbar ng blag ko.

Sinubukan kong alamin kung ano ang kahulugan ng nasabing Plurk. Magaling naman at may nahanap akong impormasyon.

Ang Plurk daw ay isang uri ng social networking at munting blag kung saan pwede kang magpadala ng mga kaganapan, pangyayari o kung anu-ano pa sa pamamagitan ng maikling mensahe. 140 characters lang ang kasya sa isang mensahe, maikling mensahe nga lang eh. Meron silang tinatawag na timeline at doon mo pwedeng makita kung ano 'yung sinulat ng sumulat. Kung miyembro ka din nun, pwede kang sumagot sa sinulat niya. Para ka na din lang nagteteks sa inyong selepono. Taong 2008 ng Mayo daw ito ginawa.

Bakit naman Plurk ang naisipang itawag dun?

Ang salitang Plurk daw ay abribiyasyon ng salitang "people" at "lurk", at kung pagsasamahin mo daw ang salitang "play" at "work" mabubuo din ang Plurk.

Ang akronim daw ng Plurk ay Peace, Love, Unity, Respect at Karma.

Ang galing naman ng ideya ng gumawa ng pangalan. Hehehe. Wala lang, ibinahagi ko lang. Natatawa kasi ako nung napasok ako sa lugar na iyon. Nakakaloko. Tapos, sabi nga ni leading lady ko. "Plurk, ang bagong Y!M."

http://www.plurk.com/user/Vhonne

May tiwala ka ba sa mata mo?

2009-01-06T05:02:00.006+08:00

Naniniwala ka ba sa multo? May nagparamdam na ba sa'yo?Mahilig ka ba sa mga kwentong kababalaghan? Gusto mo ba bang makarinig ng ganung klaseng kwento at makakita ng mga hindi maipaliwanag na bagay? Pwes! Kung ganun... pareho lang tayo. Gusto ko din makakita ng multo para paniwalaan ko na may ganung bagay o elemento nga dito sa mundo. Pero hindi iyon ang ikukuwento ko para sa araw na ito.

Ang istorya para sa araw na ito, ay kwento ng dalawang mag-asawa. Kung paano nila nadala ng maayos ang kanilang pagsasama sa kabila ng pagiging baog ng lalaki. Dear Charo,... eeennnggg! Mali na naman. Hindi ito Maalaala Mo Kaya.

Ito na. May mga bagay lang na gumugulo sa isip ko. At isa na dito ang pagiging makitid na utak ng isang tao. Bakit ba kailangang may ipanganak na tao na hindi alam kung paano gamitin ang utak bago gumawa ng isang hakbang? Gumawa ng maling hakbang na nagdudulot sa kanya sa sariling kapahamakan. Mahirap bang unawain muna ang isang bagay bago ito gawan ng aksiyon?

Marami na akong nakasalamuhang ganung klaseng tao. At inaamin ko din na may mga pagkakataon na ganun din ang nagiging takbo ng pag-iisip ko. Minsan, nalilinlang din tayo ng sarili nating mata. Akala natin, dahil sa nakikita ng mga mata natin, totoo na siya. Akala natin, madali mong makukuha ang bagay na nakikita mo dahil abot-tanaw mo lang 'yun. Pero kung iisipin mo, hindi mo naman alam kung gaano kalayo ang bagay na iyon. Maiisip mo na hindi mo pala 'yun maaabot ng ganung kadali.

Sa eskwelahan, tuwing daraan ang mga eksams. Sa kagustuhan mong tumaas ang makukuha mong iskor. Tumatabi ka lang sa kaklase mong matalino, kopyahin mo 'yung mga sagot niya. Sa tingin mo eh mas magiging madali 'yun kesa mag-isip ng kung ano ang isasagot. Tapos, pati mga ereysyurs sa papel niya, nagagaya mo na din. May mga eseys na kailangan ng kanya-kanyang sagot ayon sa sariling idelohiya, kinopya mo na din. At may mga pagkakataon, pati buong pangalan niya, nakopya mo na din. Ang resulta? Lalo mong nilagay ang sarili mo, para bumaba.

Sa trabaho, gusto mong abutin ang mas mataas na posisyon. Halos lahat naman tayo ganun ang gusto. Pero nasa paraan kung paano ka makakarating doon ng maayos. Makakakita ka ng ibang kasamahan na maayos nilang nagagampanan ang trabaho nila. Naririnig mong may posibilidad na mapromowt sila sa trabaho. Dahil sa kagustuhan mo o kaya dahil sa inggit na naramdaman mo, sinubukan mong gayanin o kunin ang mga ginagawa nila para mas mapadali ang pagkilala sa'yo. Nakita mo kung paano ang ginagawa nila sa trabaho. Ganun din ang ginagawa mo sa pag-aakalang magiging madali ang pagtanggap sa'yo. Mapapansin mo na lang, iba pala ang trabaho niya sa trabahong dapat mong gawin. Magkaiba pala kayo ng departamento ng taong nakita mo. Kaya ang nangyari, napabayaan mo 'yung trabahong dapat na ginagawa mo.

Madaming simpleng bagay na sa tingin natin ay sobrang dali. Dahil siyempre nga, gaya ng sabi ko, simple. Pero kahit simple man nating maituturing 'yung mga 'yun, nararapat pa din siguro nating pag-isipan ng mabuti kung paano natin iyon gagawin.

Isang kwento ng unggoy na gustong mahawakan ang buwan. Nakita ng unggoy ang repleksiyon ng buwan sa dagat. Sinubukan niyang hawakan 'yung repleksiyon na 'yun. Nilapitan niya. Gumawa siya ng paraan para mahawakan ang buwan, ang repleksiyon ng buwan sa tubig. Hindi niya tinitigilan hangga't hindi niya nahahawakan. Hindi niya namamalayan, lumulubog na siya sa dagat. Na nauwi sa pagkalunod.

Pares-pares (Part II)

2009-01-03T20:44:00.009+08:00

Dinaanan na naman po ako ng pagkabagot. Hindi ko kasi kausap si Ms El. Kaya heto't nagmukmok na naman at pinaandar ang utak. Mabuti na lang at nakatali, hindi masyadong nakalayo ang utak ko. Pinuna ng manedyer namin 'yung istatus sa way-em ko. Kaya naisipan kong bisitahin 'yung nasulat kong tula dito. Ang Pares-pares. Kung hindi mo pa nababasa klik mo dito.

Habang binabasa ko at pinagninilayan ang mga nakasulat, may iba na namang naglaro sa utak ko. Kaya nabuo ang pangalawang tula ng Pares-pares.

Sa unang kong nabanggit
Sa tulang kong pilipit
Na ang puso at utak
Iisa lang ang tatak

Ngunit ngayon itong dalawa
Parehong silang nakakatawa
Na sinasabi kong magkapares
Hindi magkatugma ang interes

Sa utak na nabanggit
Ang puso ay kakabit
Sa nauna kong tula
Ganito ang nakalatha

Mahirap mag-isip
Kung wala kang puso
At mahirap magmahal
Kung wala kang utak

Hindi ko ngayon sinasabi
Na sa tula ako'y nagkamali
Pero akin namang aaminin
Magulo pa rin para sa akin

Sa nabanggit na doble
Sa katawan na pobre
Ang puso'y di kailangan
Hanapan ng katuwang

Kung kapares ang hahanapin
Madaming pwedeng gamitin
Kung puso ay nag-iisa
Hindi kailangang mangamba

Sa dalawang mata na magkasama
Madali kang nakakakita
Ang puso ay iyong isama
Mas maliliwanagan ka

Butas ng ilong ay dalawa
Pang-amoy at panghinga
Kung puso ay wala ka
Hihinga ka ba kung patay ka?

Para sa dalawang tenga
At sa pusong nag-iisa
Subukan mong ipagsama
Maganda ang magiging resulta

Korteng puso ang tenga
Kung ipagdidikit mo sila
Kung 'di ka marunong makinig
Imposible sa'yo ang umibig

Goodbye at Welcome!

2009-01-02T16:30:00.016+08:00

Paano nga ba magpaalam at mag-welcome? Paano mo iwewelkam ang isa habang umaalis naman ang isa? Mahirap bang patuluyin ang isa habang pinalalabas mo 'yung isa? Isa lang ang masasabi ko. ISA.

Isang tula na naman ang aking inihahandog para sa umalis... at para sa dumating...

Isang pamamaalam
Sa'yo aking kaibigan
Sa labingdalawang buwan
Ikaw ang naging sandigan

Sa bawat araw na binibilang
May kaganapang isinisilang
Sa'king mga pagkukulang
Pinupunan mo ang bawat patlang

Sa bawat ikot ng linggo
Buhay ko'y nababago
Kahit minsan ay magulo
Pero ito'y dahil sa'yo

Lumilipas ang bawat buwan
Unti-unti kang nagpaparamdam
Sa mga dumadaang kasiyahan
Nalalapit ang 'yong paglisan

Sa loob ng labingdalawang buwan
Madami akong natutunan
Kung paano haharapin
Mga bukas na darating

At ngayon ngang dumating na
Ang oras para palitan ka
Kailangan mo ng magpaalam
At tanggapin ang kahihinatnan

Salamat sa isang taon
Salamat sa buong taon
Paalam sa nakaraang taon
Pasok, Bagong Taon

New Year's Resolution

2008-12-31T15:45:00.006+08:00

Taun-taon, may mga gumagawa ng New Year's Resolution. Isa din ako sa gumagawa ng ganun. Halos lahat may ginagawang Nyu Yir's Resolusyon. Iba't iba, kanya-kanya. Pero marami din sa mga ginagawa nila ang hindi nila natutupad. Hindi nagagawa. Bakit nga ba mahirap gawin ang ginawang resolusyon? Hindi ko din alam.

Para sa Taong 2009, gagawa din ako ng New Year's Resolution ko. At ang New Year's Resolution ko ay...

HINDI NA AKO....

GAGAWA NG NEW YEAR'S RESOLUTION!!!

Hindi ko din naman natutupad. Hehehe.
...

Bagong Damit!

2008-12-23T23:24:00.003+08:00

Pasko na! Siyempre, nandiyan na ang mga bagong gamit, tulad ng sapatos, pantalon at mga damit. Pero hindi lang tao ang dapat binibihisan. Tulad ng mga blags natin, kailangan din natin itong bihisan ng bagong damit. Tulad naman ng para sa tao, nahihirapan tayong pumili ng magandang damit para sa magsusuot. Pinipilit nating hanapan ng maganda at nababagay na kasuotan.

Para dito sa blag ko, nahanapan ko ng bagong isusuot hindi lang para sa Pasko, kundi para na din sa Bagong Taon. Nakahanger pa lang 'yung damit na 'yun. siguro sa taong 2009 ko na lang ibibihis dito sa blag ko.

Maligayang Pasko at Maligo sa Manigong Bagong Taon!

Dumaan lang dito ngayon pero abala pa rin hanggang sa ngayon. Malapit na akong bumalik ng buong pwersa. Hehehe.

Ey Busy Di!

2008-12-19T19:56:00.003+08:00

Kung mapapansin ninyo, halos wala na akong naisusulat dito sa blag kong ito. Naging abala lang nitong mga nakaraang araw, at mukhang magiging abala din sa mga darating pa. Pipilitin kong makabalik dito sa mas mabilis na panahon.

2009. Ano bang taon ngayon? 2008? Eh di isang taon pa bago ako makabalik? Hehehe... Tapusin ko lang ang mga dapat tapusin. Regaluhan ang dapat regaluhan. Hingian ng regalo ang dapat hingian. At syempre, pagtaguan ang dapat pagtaguan.

Hindi naman siguro aabutin ng 2009 ang pagiging busy ko. Kita-kits na lang. Balik pa rin kayo dito sa bahay ko. Tuloy pa rin ang inuman. Kwentuhan at biruan. Asaran at kulitan.

Salamat po.

Ang Alamat sa Loob ng Kweba (Ikatlong Yugto)

2008-12-16T11:49:00.006+08:00

Naging abala ako nitong mga nakaraang araw. Hindi ko na namalayan na may ginagawa nga pala akong istorya dito sa aking munting bahay-blag. Medyo nahihirapan ako kung paano ko itutuloy ito, dahil 'yung mga sangkot sa istorya, ayaw akong tulungan. Hehehe. Pero may napapansin akong kakaiba sa kanilang dalawa kaya ito na...

... ang pagpapatuloy...

Sa tingin ninyo, ano ang bibitawan ni Naruto? Hmm... Pinag-iisipan pa rin niya kung alin nga talaga. Kaya ang ginawa niya, umupo muna siya kung saan siya nakapuwesto. Inilapag sandali ang mga gamit na hawak sa kamay niya. Pinulot niya ang flashlight.

Binuksan niya ito at nagkaroon ng liwanag sa paligid niya. Nagkaroon ng matindig kasiyahan si Naruto dahil sa liwanag na 'yun. Na tila ngayon lang ulit nakakita ng liwanag. Ayaw na niyang bitawan ag flashlight na 'yun. Naisip din niya na 'yun ang magiging paraan upang makalabas siya sa madilim na kweba.

Tumayo siya. Humakbang. Dala-dala ang flashlight. Pero natigilan din siya dahil meron siyang naalala. Bumalik siya kung saan siya umupo. Pinagmasdan ang mga bagay na inilapag niya sa lupa. Muli siyang umupo. Hindi pa siya handa na iwan ang mga bagay na mahalaga para sa kanya. Hindi siya makapagdesisyon sa dapat niyang gawin, kaya minabuti na lang muna niyang manatili doon upang makasama ang mga bagay na iyon.

Nagiging makasarili ba si Naruto? O ayaw lang niya na makasakit ng iba?

Maaaring nagiging makasarili siya dahil gusto niyang mapasakanya ang lahat ng iyon, ng walang naiiwan. Pero maaari din namang ayaw lang niyang masaktan ang bagay/tao na maiiwan niya. Kahit na sa palagay niya, na pwedeng maging maligaya 'yung iiwan niya kapag nakakita ng sa tingin niya eh mas karapat-dapat para doon sa maiiwan.

Ayaw lang ba niyang magsisi sa huli? O natatakot lang siyang sisihin ng iba?

Ayaw niyang sa bandang huli, eh pagsisihan niya kung alin/sino ang pipiliin niya. At ayaw din niyang sisihin siya kung sakali na mali ang napili niya. Siguro. Hindi ko din alam.

Ikaw? Kung ikaw ang nasa kalagayan ni Naruto? Ano kaya ang gagawin mo?

Abangan ang mangyayari... hindi 'yung istorya ko dito, kundi 'yung totoong istorya ni Naruto. Maaaring mabuo 'yung Alamat sa Loob ng Kweba sa pamamagitan mismo ng bida sa kwento, at maaari ding sa tulong ng mga tulad ninyo.
...

Pares-pares

2008-12-11T17:09:00.011+08:00

Nakakabato. Walang magawa. Mag-isa sa kwarto. Walang lowd, hindi makateks si leading lady. Namimis na. Naghanap ng magagawa. Inisa-isa ang mga libro para magbasa na lamang. Hinahanap ko 'yung unang librong isinulat ni Bob Ong. 'Yung ABNKKBSNPLAko. Hindi kasi nakakasawang basahin ulit 'yun. ABNWWL 'yung libro ko. Hindi ko makita. Naisipan ko na lang maglaro.

Hmm... Ano ba ang magandang laruin habang nag-iisa? 'Yung kahit nakahiga ka magagawa mo, tapos malayo ang nararating ng imahinasyon mo. Tapos napapangiti ka pagkatapos mong mailabas 'yung gusto mong palabasin. Huwag 'yung iniisip ninyo. Bastos 'yun. Alam ko na. Maglaro na lang ako ng Pares-pares!

Paano ba laruin ang Pares-pares? Mag-isip ng mga parte ng katawan na may kapareha o kadoble.

Mga ginamit ko para malaro ang Pares-pares:

Lapis, bolpen o kahit anumang uri ng panulat
Kahit anong klaseng papel basta wala pang sulat
Parte ng katawan na hahanapan ng kapareha
Matinong pag-iisip para gumawa ng hindi matinong maisip

At heto ang nabuo ko. Isang mahabang tula na hindi ko alam kung may patutunguhan.

Pares-pares

Dalawang bola, na nakakakita
Ibinigay sa atin at tinawag na mata

Malaki ang tulong ng ating ilong
Sa butas na dalawa, tayo'y nakakahinga

Dalawa rin ang tenga, sa magkabilang gilid
Upang marinig ang nasa paligid

Kamay ay dalawa, kanan at kaliwa
Dumadali ang gawain, kung parehong gagamitin

Nag-uunahang paa, bilang ay dalawa
Humakbang at tumakbo ka, 'di ka matutumba

Madaming dalawa, sa ikaw na nag-iisa
May kapares ang isa, doble ang dalawa

Bawat isa sa kanila, may kaparehang kasama
Upng mapaganda, ang bawat gawain nila

Ngunit nangangamba, ang puso'y nag-iisa
Baka maging problema ang kawalan ng kapareha

Sinasabi ng iba, ang puso ay iisa
Dahil ang kapares niya, nasa katawan ng iba

Para sa akin ay hindi, at sila ay mali
Dahil hindi magiging madali, kung sa ibang katawan ipipili

Ang utak ay nariyan, ang puso ay kailangan
Upang maramdaman, ang kanyang nalalaman

At ang pusong tumitibok, ang utak ay sinusubok
Upang ang bawat nararamdaman, magkaroon ng kasagutan

Kung ang puso'y nag-iisa, utak ang kailangan niya
Kaya ngayon ay tapos na, dalawa na sila

Mahirap mag-isip, kung wala kang puso
At mahirap magmahal, kung wala kang utak

...

Ang Alamat sa Loob ng Kweba (Ikalawang Yugto)

2008-12-09T15:11:00.006+08:00

Ilang araw din akong hindi nakapagsulat dito ah. Muntik ko nang makalimutan na meron nga pala akong ginagawang istorya. Ang Alamat sa Loob ng Kweba. Ituloy ko na ang kwento para naman wala na akong masyadong iisipin sa mga darating na araw. Lapit na kasi ang Pasko, darami ang mga gawain. Whew!

Imahe mula sa FLASHLIGHT ni NARUTO

Ang huling natatandaan ko sa nasabing kwento, may nakitang isang bagay si Naruto. Ang bagay na iyon ay pwedeng makatulong sa kanya upang makalabas sa loob ng madilim na kweba. Dahil nga sa kadiliman ng kwebang 'yun, ano ba ang posibleng kailangan upang makita ang daraanan palabas?

Liwanag. Kailangan niya ng liwanag. Liwanag para makakita sa loob ng napakadilim na kweba. Ano ang bagay na nakita niya dun? Flashlight. Isang flashlight. Nabuhayan ng loob si Naruto. Alam niyang makakatulong ang bagay na iyon. Pero nagkaroon siya ng problema. Paano niya kukunin ang flashlight na iyon, kung may hawak ang parehong kamay niya? Parehong mahalaga ang dalawang bagay na hawak niya. Hindi niya alam kung alin ang dapat niyang bitawan.

Huwag ninyong sabihin na pwede namang itago sa bulsa niya, dahil wala siyang bulsa. Huwag ninyo ding sabihing kaya namang hawakan lahat ng iyon, dahil mabigat at malaki ang flashlight. At huwag na lang kayong kumontra, dahil ako ang nagkukwento. Basta, kelangan niyang magbitaw sa mga hawak niya para makuha ang flashlight na 'yun.

Ano sa tingin ninyo ang binitawan ni Naruto?

Abangan... ulit...
...

'Di Ka Nag-iisa

2008-12-06T03:00:00.004+08:00

Komersiyal muna sa kwento ko. Blakawt sa opisina. Walang ibang kasama kundi ang dwendeng babae. Hmm... Diwatang babae na lang pala, mas maganda pakinggan. Walang magawa kaya kumuha ng papel at bolpen. Nag-isip at nagsulat. Dahil para na rin akong nag-iisa dahil kausap nang diwatang babae ang mga tugtugin sa kanyang selepono, naisipan ko na lang sumulat ng kahit ano. At ito nga ang nagawa ko. Maikli pero... hmm... maikli lang talaga. Walang kahulugan. Kaya kung wala kayong magawa, basahin ninyo na lang ang maikling tula kong walang kwenta.

'DI KA NAG-IISA

Tinig na 'di marinig
Boses na walang tinig
Matang walang paningin
Lagi na lang sa dilim

Pilit na hinahanap
Ang sarili sa hinaharap
Dahil hindi matanggap
na pagkatao'y 'di pa ganap

Naglalakad sa kawalan
'Di alam ag patutunguhan
Daang walang hanggan
Ang dulo'y 'di malaman

Huwag maging isa
Humanap ng kasama
Huwag kang mag-alala
EMO din sila

Sa mga kaibigan kong EMO diyan, para sa inyo ito. Hindi ako kaisa sa ka-EMO-han ninyo, pero pwede ninyo akong isama bilang kaibigan ninyo.

...

Ang Alamat sa Loob ng Kweba

2008-12-03T16:18:00.004+08:00

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin maisip kung paano ko sisimulan ang kwento ng "Ang Alamat sa Loob ng Kweba." Kaya heto, bahala na. Wala ng introduksiyon pa. Umpisahan na.

Si Naruto. Pumasok sa loob ng isang kweba. Isang madilim na kweba. Paano siya napadpad sa loob ng kwebang 'yun? Hindi ko din alam. Basta nasa loob siya nun. Kung ipipilit ninyong itanong kung bakit nga siya nandun sa loob, sasabihin ko na. Si Naruto ay mahilig talagang pumasok sa mga ganung klaseng lugar. Sa mga medyo mapanganib na lugar kahit hindi niya alam kung ano ang magiging kahihinatnan niya kung pasukin niya ang ganun.

May hawak siyang dalawang mahalagang bagay sa kamay niya. Ang bagay na nasa kanang kamay niya, napakaimportante para sa kanya. Madaming pagkakataon, na 'yun lang ang lagi niyang dala-dala kahit saan man siya magpunta. Ang brip. Ay hindi pala. Ang hawak niya sa kanang kamay niya ay isang kristal na nagbibigay sa kanya ng swerte.

Habang sa kaliwang kamay naman niya ang isang bagay na hindi niya totoong pag-aari. Isang kompas na nagbibigay-direksiyon para mas madaling matunton ang isang lugar na pakay. Nakita lang nila ang kompas na 'yun ng isa niyang kaibigan. Gusto din ng kaibigan niya na mapasakanya ang bagay na 'yun pero pilit na hiniram muna ni Naruto ang kompas na iyon para gamitin sa paglalakbay niya.

Huwag ninyong isipin na si Sasuke ang kaibiga ni Naruto na tinutukoy ko dito.

Balik sa loob ng kweba. Madilim. Mata lang ng pusa at paniki ang maaaring makakita sa ganoong kadilim na kweba. Hindi niya alam kung saan siya dadaan para makalabas. Hindi na din niya alam kung paano makabalik kung saan man siya dumaan pagpasok sa lugar na iyon.

Iniisip niya kung ano'ng silbi ng kompas niya sa loob ng kwebang 'yun kung hindi naman niya makita ang direksyon mula dun dahil nga sa kadiliman. At ano naman ang swerteng magiging dala ng kristal na hawak niya sa kanyang kanang kamay.

Habang pakapa-kapa ang paa niya sa paglalakad sa kadiliman nun, may nahagip ang paa niya na isang bagay. Iniisip niyang pwede niyang magamit ang bagay na iyon para makalabas sa kweba. Medyo may kahabaan at kabigatan ang tantiya niya. Biglang bumalik ang atensiyon niya sa bagay na nasa kanang kamay niya. Marahil 'yung swerteng hinihintay niya ay 'yung bagay na nasa paanan niya.

Ano nga ba ang bagay na iyon? Makakatulong nga ba 'yun para makalabas siya ng kweba?

Abangan...
...

Patikim sa "Ang Alamat sa Kweba"

2008-11-29T23:02:00.006+08:00

Hindi ko alam kung paano uumpisahan ang kwentong ito, kaya ito na mismo ang simula. Gusto ko lang ibahagi ang kwento ng dalawang kaibigan na problemado sa kanilang nararamdaman. Parehong hindi alam kung paano sosolusyunan ang dinadala nilang problema para sa isa't isa.

Bago natin simulan ang totoong kwento, ipakilala muna natin ang magiging tauhan ng nasabing istorya. Unahin ko na muna ang mga palatandaan para maaga ninyo silang makilala. Maiba naman, kadalasan kasi sa mga ganitong kwento, hinuhuli ang palatandaan.

Naruto

Lumalabas sa animey, kaibigan ni Sasuke at ni Sakura. Nakatira sa Konoha at magiging ika-anim na Hokage. Estudyante ni Jiraiya at ginagabayan ni Kakashi. Kung iyan ang iniisip mo, nagkakamali kayo. Hindi siya ang tinutukoy ko. Ginamit ko lang ang pangalang Naruto, dahil kayo pa rin ang lulutas kung sino talaga siya. Basta ang Naruto na tinutukoy ko sa kwentong ito, may dilaw ding buhok.

Flashlight

Bakit flashlight? Malalaman ninyo din kung bakit 'yung ang gagamitin nating pangalan sa kanya kapag nabasa ninyo na ang kabuuan ng kwento. Malaki ang papel niya sa buhay ni Naruto, kahit alam naman natin na hindi naman papel ang flashlight.

Para madali ninyong makilala kung sino talaga siya, siya ang sumulat ng kwento ng dalawang baliw na nagkagustuhan na ngayon ay nagmamahalan. Kung hindi ninyo naman nasubaybayan ang kwentong ginawa niya, gawing batayan at basehan ang magiging komento sa blag na ito. Hahaha.

Sila na lang muna ang ipakilala natin, hindi naman masyadong mahalaga ang katungkulan ko sa magiging kwentong ito. Isa lang akong tagapagsalaysay. 'Yung iba naman, unti-unting lalabas sa kwento. Papasok pala.

Patikim pa lang 'yan. Iniisip kasi nung dalawa na hindi ko magagawa itong kwentong ito. Nananawagan ako sa mga nakakakilala sa kanila, tulungan ninyo akong buuin ang kwento "Sa Loob ng Kweba."

Abangan...

PA : Pahabol Award

2008-11-28T09:22:00.002+08:00

Ihabol ko lang ang isa pang award. Mula pa rin sa nag-iisang prinsesang palaka. Sa kanya mismo nagmula ang award na ito kaya hindi basta-basta pwedeng ipasa sa kung sinu-sino. Kaya masuwerte ako at nabiyayaan niya ko ng ganitong klaseng award.

Salamat Aian, Prinsesang Palaka, sa award na ito. Sana ay matagpuan mo na ang prinsepeng hahalik sa'yo para maging ganap ka ng prinsesa. LOL.

Hakotakot Awards!

2008-11-26T21:55:00.004+08:00

Masyadong naging abala ang inyong lingkod na wala namang inililingkod sa inyo. Nagkapatong-patong ang mga gawain ko, tulad ng pagchachat, pagpipiespi, pagteteks at pagmamasterb... pagmamasteral degree. Hindi ko na namalayan na wala pala akong malay. Halos bungi-bungi ang pagsusulat ko ng mga blag entri ko sa blag na ito. Pero sa kabila ng kakulangan ng oras para magsulat, nagpapasalamat naman ako sa mga award na natatanggap ko sa ating mga mababait binayaran ko na kaibigan. Sa dami ng awards at tagged na nakuha ko, hindi ko na mabilang sa daliri. Wala pang sampu! Isang kamay lang ang gamit ko sa pagbibilang.

Isa-isahin ko nang hahakutin ang mga awards at tagged na binabanggit ko...

Unang-una, mula sa Greatwall namin ni Paranoia, si Yummy, binigyan niya ako ng sakit sa ulong tag. Hahaha. Buti na lang at nakagawa na ako ng ganun dati. Hindi na ako gagawa nun ngayon, pero basahin ninyo na lang 'yung sinulat ni Loraine. Ganung tag din pero ako ang ibinida niya. Whew!

Mula naman sa palakang prinsesa ng blogosperyo, si Aian, isa ako sa biniyayaan niya ng ganitong award:

Maraming salamat at nagustuhan mo ang blag ko para papurihan ng ganyang klaseng award. Hindi lang pala si Aian ang nagbigay sakin ng ganitong klase ng award, pati pala si Ate Maya ko.

May isang award din akong natanggap na hindi ko alam kung ano talaga ang tinutukoy. Kung 'yung blag ba o 'yung awtor ng blag. Hmm... Sana pareho, kyut naman ang lasing di ba? At ito na nga ang award na 'yun:

Ang award para sa kyut, pwedeng blag ko at pwedeng ako? Mula 'yan sa aking ate sa blogosperyo, si Ate Maya na ubod ng bait. Oo, mabait siya. Mabait talaga siya. Hmm... Sige na nga, kyut din siya. Salamat din sa pagtanggap kay Loraine bilang hipag mo. Hehehe.

Muli, salamat sa mga sumusunod para sa mga tags at awards:

Yummy
Aian
Ate Maya

Huwag ninyo na hanapin ang mga pangalan ninyo na papasahan ko ng mga tags at awards. Madamot ako ngayon. Sabi nga nila, wala ng libre sa panahon ngayon, bayaran ninyo kung ano'ng gusto ninyo d'yan. Kailangan ko ng pera, malapit na ang pasko!

Rebelasyon : 100th Post

2008-11-24T11:04:00.009+08:00

Itong ilalathala ko ngayon ang ika-isandaang (100th) entri sa blag kong ito. Hmm... Ano naman ang isusulat ko sa pagkakataon ito? Naaalala ko dati, sinabi ko na ayaw kong magsulat ng labistori dito sa blag kong ito. Pero dumating ang pagkakataon, halos puro tungkol sa sarili kong istorya ng pag-ibig ang naisulat ko.

'Di Lang Nila Alam
Iginuhit at Isinalaysay ni Yummy

Katatapos lang ng ika-apat na kabanata ng istoryang sinulat ng kaibigan nating si Yummy. Oo, ika-apat na kabanata, na nangangahulugan na 'yun na ang huling kabanata. Huling kabanata ng istorya ng dalawang tao, ooppss! hindi lang pala dalawang tao, apat na sila. Maaaring huling kabanata ng istorya para dun sa blag niya, pero isang panibagong simula para sa dalawang pares ng nasabing kwento.

Kung napapansin ninyo ang titulo ng entri kong ito, "Rebelasyon." Ilalantad ko na ang mga tauhan sa nasabing kwento. Maaaring alam na ng karamihan kung sinu-sino ang mga taong 'yun, pero para makasigurado sila, heto na...

Drunk Writer = ???

Mamaya na muna siya, unahin muna natin 'yung isang pares.

Greatwall at Naruto :: Yummy at Ian
Iginihut ni Ian, Kinulayan ni Yummy

Greatwall = Walang iba kundi ang manunulat at tagapaglathala ng kwentong "'Di Lang Nila Alam." Si Yummy. Kung hindi mo siya kilala, bisitahin mo ang link na ito.

Naruto = Ian. IaaaaaNinja. Ang lalaking may dilaw na buhok. Ang lalaking hindi makalabas sa madilim kweba. Pero sa ngayon, mukhang malapit nang makalabas, dahil natagpuan na niya ang babaeng nagbigay-liwanag sa kanyang daraanan. Ang flashlight.

Sino ang flashlight? Tanong ninyo kay Greatwall. O kaya gawan ko din ng kwento dito, para makaganti naman kami. LOL.

Paranoia :: Loraine
Iginuhit ni Yummy

Paranoia = Ang dahilan kung bakit ganito ang mga naisusulat ko sa blag na ito. Hahaha. Isang Aning na nagpabaliw kay Drunk Writer ng todo. Hindi nga nalasing sa alak itong si Drunk Writer, pero nalasing sa sobrang pagmamahal na ibinigay ni Paranoia. Siya si Loraine. Kung hindi mo kilala, bisitahin ang link na ito.

Drunk Writer :: Batanggero
Iginuhit ni Yummy

Drunk Writer = Oo na! Ako na! Ako yan!

Ito ang rebelasyon ko para sa ika-isandaang entri ko. At abangan ang "Ang Alamat sa Kuweba."

Maligayang ika-isandaang (100th) blogpost sa blog ko!

...

PanSayn

2008-11-20T20:34:00.004+08:00

Isa na namang patalastas. Ibabahagi ko lang ang fansign na ginawa ng aking... hmm... Para sa akin nga ba ito? Ako lang naman siguro ang Batanggero dito sa malawak na mundo ng sayber, pero bakit may Paranoia at Drunk Writer na nakasulat sa ginawa niyang pansayn?

Sino ba ang dalawang iyon? Ayaw pa kasi magpakilala eh.

Lemonadang Chaser

2008-11-19T15:40:00.003+08:00

Bago ang lahat. Bago ang damit, bago ang gamit at bago ang pagmumukha. Hindi 'yung ang ibig kong sabihin. Bago ang lahat, gusto ko ulit magpasalamat sa pagta-Tag sa akin. Tags, awards, kadena at kung anu-anong tawag pa na pinagpapasa-pasahan sa blogosperyo. Tama. Nakatanggap na naman ako ng ganun, isang award pero dalawa ang nagbigay. Mula sa seksing mama ng lahat, na si Mama Maru at kay Angel na walang pakpak.

Akala ko nung una, isang pangkabuhayan siyowkeys ang aking nakuha. Isang larawan lang pala. Pero nagpapasalamat ako sa kanila kahit na mas gusto ko na pera na lang ang ibigay sa akin.

Maitanong ko lang, tulad ba ito nung mga chain-letters na kapag hindi mo naipasa sa iba, eh may mangyayaring hindi maganda sa'yo? Sana naman wala, dahil nagtitipid ako ngayon, hindi ko muna ipapamahagi ang award na ito sa iba. Bayaran ninyo kung gusto ninyo. Hahaha.

Drunk Writer at Paranoia

2008-11-18T10:17:00.004+08:00

Kilala ninyo na ba kung sino si Drunk Writer at Paranoia? Sa malawak na mundo ng sayber, nagawa nilang paliitin ito para sa isa't isa upang magkatagpo. Nagkatagpo upang harapin kung ano ang ibinigay ng tadhana sa kanila. Tadhana? Naniniwala ba kayo dun? Kung hindi, pakinggan ninyo na lang ang kanta ng Parokya ni Edgar na Ted Hannah. Hindi mababago ang paniniwala ninyo kung pakikinggan ninyo, ibinahagi ko lang, ganda kasi eh.

Para kang kape, di ka nagpapatulog
Parang kagabi, gising ako hanggang tanghali

Balik sa usapan, tungkol kina Drunk Writer at Paranoia. Mula sa blag ng kaibigan nating si Yummy, kinuwento niya kung paano tumakbo ang mabilis na oras para sa dalawang bida sa kwento. Kwento na pinamagatan niyang "Di Lang Nila Alam." Irebyu na lang natin ang bawat bahagi ng sinulat niyang kwento.

Unang Bahagi:

Sumabog ang unang bahagi ng istorya nang hindi na makayanan ni Yummy na itago ang kanyang mga nalalaman. Siya ang nagsilbing piping saksi para sa dalawang 'yun. Sa kanya ibinubuhos lahat ng nararamdaman nung dalawa. Pero dahil sa nag-uumapaw na ang lahat ng nalalaman niya, kahit nakiusap 'yung dalawa na sana ay hindi makarating sa isa at ganun din naman dun sa isa, hindi na niya nakayanan kaya isinulat niya ang kwento ng dalawa.

Klik mo dito para mabasa ang Unang Bahagi ng kwento

Pangalawang Bahagi:

Naging matagumpay naman ang paglalahad niya ng kwento sa naunang bahagi. Pero madami ang nabitin sa istorya kaya madami din ang humiling na isulat ang ikalawang bahagi. At sa ikalawang ito, natuklasan na ng dalawang baliw na gusto na nila ang isa't isa. Ang istorya sa bahaging ito ay tungkol sa pag-aaminan. Pero hindi lang 'yun, may lumabas ding namumuong kwento sa pagitan ng May Akda at sa isang taong tawagin na lang nating Naruto.

Klik mo dito para mabasa ang Ikalawang Bahagi ng kwento

Ikatlong Bahagi:

Dumami na ang tagasubaybay ng nasabing istorya. Marami ang nabitin sa naunang dalawang bahagi. Marami din ang kinilig. Pero laging may naiiwang katanungan para sa kanila. "Sino si Drunk Writer at sino naman si Paranoia?" Sa ikatlong bahaging ito, lumiliit na ang maskarang nagtatakip sa mukha ng dalawang ito. Unti-unti nang nasisilayan ang tunay na katauhan sa likod ng pangalang Drunk Writer at Paranoia. Kasabay ng nalalapit na paglalantad ng kanilang mukha ay tuluyan namang lumantad ang tunay nilang nararamdaman para sa isa't isa. Pero sa bahaging ito, hindi lang 'yung May Akda ang sangkot/tumulong sa dalawa, kundi pati na din ang nabanggit kanina na si Naruto.

Klik mo dito para mabasa ang Ikatlong Bahagi ng kwento

Kung hindi mo pa rin makilala kung sino nga ang tinutukoy sa kwento, abangan mo na lang ang nalalapit na pagtatapos ng kwento. Ayon sa May Akda, hanggang ikaapat lang ang magiging bahagi ng kwento sa blag niya. Pero hindi lang apat para sa dalawang taong bida sa istorya.

Abangan ang susunod na kabanata.
...